“Εάν θέλεις ελευθερία…”

.

“Εάν θέλεις ελευθερία , τότε προσπάθησε πρώτα νά ελευθερώσεις εσένα από τόν ίδιο σου τόν εαυτό.

Όσον άφορα στη γνώση ισχύει ώς κορυφαίος ό κανόνας: Γνώρισε τόν ίδιο σου τόν εαυτό!

Όσον αφορά στην ηθική ισχύει ώς κορυ­φαίος ό κανόνας: Έλευθερώσου από τόν ίδιο σου τόν εαυτό!

.

Συνέχεια  ΕΔΩ

«Το παράδειγμα της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας μας ενισχύει και μας δίνει ελπίδα..» (Κυριακή Ε’ Νηστειών)

Αποτέλεσμα εικόνας για μαρια αιγυπτια

Ἡ πέμπτη Κυριακή παρουσιάζει ἐνώπιόν μας ἕνα μεγάλο πρότυπο ὑψηλῆς πνευματικῆς στάθμης, τήν ζωή τῆς ὁσίας Μητρός ἡμῶν Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας.

Ἐάν ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος τῆς περασμένης Κυριακῆς εἶναι τό πρότυπο τῆς μοναχικῆς ζωῆς καί ὅλων τῶν ἀνθρώπων πού ποθοῦν τήν σωτηρία τους, χωρίς παρεκκλίσεις καί παλινδρομήσεις ἀπό τόν ἀληθινό δρόμο, ἡ ὁσία Μαρία εἶναι τό ὑπόδειγμα μετανοίας αὐτῶν πού ἁμάρτησαν ἤ πλανήθηκαν ἀπό τήν ὁδό τῆς σωτηρίας καί αὐτῶν πού ταξιδεύουν μετ᾿ἐμποδίων καί πτώσεων. Εἶναι ἀκόμη ὑπόδειγμα μετανοίας καί γι᾿ αὐτούς πού ἀγωνίζονται, ὅσον ἠμποροῦν, νά ὑψωθοῦν στήν κλίμακα τῆς ἁγιότητος.

Ὅπως διηγεῖται ἡ ἴδια, ἐπέρασε τήν νεότητά της μέσα στά πλέον ἀδιάντροπα καί ἀχαλίνωτα πάθη. Κάποτε, βλέποντας μερικά πλοῖα πού ἑτοιμάζοντο νά πλεύσουν πρός τήν Ἰερουσαλήμ, γιά τήν ἑορτή τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἀνεχώρησε κι αὐτή μέ μία ὁμάδα νεαρῶν ἀγοριῶν, ὄχι μέ σκοπό νά προσκυνήση, ἀλλ᾿ ἐπειδή εὑρῆκε εὐκαιρία καί ἀνθρώπους γιά νά ἱκανοποιήση τήν ἀχόσταστη πορνική ἐπιθυμία της.

Συνέχεια ΕΔΩ

Το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος της Κυριακής 18 Απριλίου 2021 – Οσίας Μητρός ημών Μαρίας της Αιγυπτίας(Ε΄ Κυριακή των Νηστειών)

Κατηγορία: Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ | poimin.gr

Ευαγγ. Ανάγνωσμα

(ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Ι´ 32 – 45)


 Ἦσαν δὲ ἐν τῇ ὁδῷ ἀναβαίνοντες εἰς Ἱεροσόλυμα· καὶ ἦν προάγων αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐθαμβοῦντο, καὶ ἀκολουθοῦντες ἐφοβοῦντο. καὶ παραλαβὼν πάλιν τοὺς δώδεκα ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν,  ὅτι Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι, καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσι,  καὶ ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτὸν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται. Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης υἱοὶ Ζεβεδαίου λέγοντες· Διδάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν.  ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Τί θέλετε ποιῆσαί με ὑμῖν;  οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Δὸς ἡμῖν ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι; οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Δυνάμεθα. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Τὸ μὲν ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω πίεσθε, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθήσεσθε·  τὸ δὲ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου καὶ ἐξ εὐωνύμων οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι, ἀλλ’ οἷς ἡτοίμασται.  καὶ ἀκούσαντες οἱ δέκα ἤρξαντο ἀγανακτεῖν περὶ Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου.  ὁ δὲ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτοὺς λέγει αὐτοῖς· Οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν.  οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ’ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος,  καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος·  καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.

Απόδοση σε απλή γλώσσα:

(ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Ι´ 32 – 45)

 Ἐπροχώρουν δὲ καὶ ἀνέβαιναν εἰς τὸν δρόμον πρὸς Ἱεροσόλυμα. Καὶ ἐπροπορεύετο ἀπὸ αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς κα θάμβωναν ἀπὸ θαυμασμὸν οἱ μαθηταί, ποὺ τὸν ἔβλεπαν τόσον ἄφοβα καὶ μὲ τόσον θαρραλέαν ἀπόφασιν νὰ προχωρῇ πρὸς τὴν πόλιν, ὅπου ἐπρόκειτο νὰ πάθῃ τόσα. Καὶ ἐνῷ ἀπὸ σεβασμὸν τὸν ἠκολούθουν, ἐφοβοῦντο διὰ τὰ ὅσα θὰ τοὺς εὕρισκον εἰς Ἱεροσόλυμα. Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρεν ἰδιαιτέρως τοὺς δώδεκα, ἤρχισε νὰ τοὺς λέγῃ ἐκεῖνα, ποὺ ἔμελλον νὰ τοῦ συμβαίνουν.  Τοὺς ἔλεγε δηλαδή, ὅτι ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, θὰ παραδοθῇ εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἰς τοὺς γραμματεῖς καὶ θὰ τὸν καταδικάσουν εἰς θάνατον καὶ θὰ τὸν παραδώσουν εἰς τοὺς ἐθνικοὺς στρατιώτας τῆς Ρώμης.  Καὶ αὐτοὶ θὰ τὸν ἐμπαίξουν καὶ θὰ τὸν μαστιγώσουν καὶ θὰ τὸν ἐμπτύσουν καὶ θὰ τὸν φονεύσουν καὶ τὴν τρίτην ἡμέρα ἀπὸ τοῦ θανάτου του θὰ ἀναστηθῇ.  Καὶ πηγαίνουν πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης, οἱ υἱοὶ τοῦ Ζεβεδαίου καὶ λέγουν· Διδάσκαλε, θέλομεν νὰ μᾶς κάμῃς ἐκεῖνο, ποὺ θὰ σοῦ ζητήσωμεν.  Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπε· Τί θέλετε νὰ σᾶς κάμω;  Αὐτοὶ δὲ τοῦ εἶπαν· Δός μας, ὅταν ἔλθῃς εἰς τὴν δόξαν σου καὶ θὰ ἀναβῇς εἰς τὸν ἐπίγειον βασιλικὸν θρόνον τοῦ Δαβὶδ νὰ καθίσωμεν ὁ ἕνας ἀπὸ τὰ δεξιά σου καὶ ὁ ἄλλος ἀπὸ τὰ ἀριστερά σου.  Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· Δὲν ξεύρετε, τί ζητάτε. Δὲν εἶναι τώρα καιρὸς κοσμικῶν μεγαλείων καὶ ἀξιωμάτων, ἀλλὰ κόπων καὶ διωγμῶν καὶ θανάτου μαρτυρικοῦ. Μπορεῖτε λοιπὸν νὰ πίετε τὸ ποτήριον τοῦ θανάτου, ποὺ πρόκειται ἐγὼ μετ’ ὀλίγον νὰ πίω, καὶ νὰ βαπτισθῆτε τὸ βάπτισμα τοῦ μαρτυρίου, ποὺ μετ’ ὀλίγον θὰ ὑποστῶ;  Αὐτοὶ δὲ θέλοντες νὰ ἑξασφαλίσουν τὸ αἴτημά των τοῦ εἶπαν, χωρὶς νὰ τὸ σκεφθοῦν καλῶς· Δυνάμεθα. Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· Τὸ μὲν ποτήριον τοῦ μαρτυρίου, τὸ ὁποῖον ἐγὼ ἐντὸς ὀλίγου πίνω, θὰ τὸ πίετε, καὶ τὸ βάπτισμα, τὸ ὁποῖον μετ’ ὀλίγον θὰ βαπτισθῶ εἰς τὴν θάλασσαν τῶν παθημάτων μου, θὰ βαπτισθῆτε. Διότι καὶ σεῖς θὰ ὑποστῆτε διωγμοὺς καὶ μαρτύριον διὰ τὸ εὐαγγέλιον.  Τὸ νὰ καθίσετε ὅμως εἰς τὰ δεξιά μου καὶ εἰς τὰ ἀριστερά μου, δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἐμὲ νὰ τὸ δώσω εἰς ὅποιον μοῦ τὸ ζητήσῃ, ἀλλὰ θὰ δοθῇ τοῦτο εἰς ἐκείνους, εἰς τοὺς ὁποίους ἔχει ἐτοιμασθῇ ἀπὸ τὸν δικαιοκρίτην Πατέρα μου, ποὺ κανονίζει τὰς ἀνταμοιβὰς σύμφωνα μὲ τὴν ἀρετὴν ἑκάστου.  Καὶ ὅταν ἤκουσαν αὐτὸ οἱ ἄλλοι δέκα μαθηταί, ἤρχισαν νὰ ἀγανακτοῦν διὰ τὴν συμπεριφορὰν αὐτὴν τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωάννου, οἱ ὁποῖοι ἐζήτουν νὰ τοὺς παραγκωνίσουν καὶ νὰ τιμηθοῦν περισσότερον ἀπὸ αὐτούς.  Ὁ Ἰησοῦς δέ, ἀφοῦ τοὺς προσεκάλεσε, τοὺς εἶπε· Γνωρίζετε, ὅτι αὐτοὶ ποὺ νομίζονται καὶ φαίνονται ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν, συμπεριφέρονται πρὸς τοὺς λαούς των, ὡς νὰ ἦσαν ἀνεξέλεγκτοι κύριοί των καὶ ὡς νὰ ἦσαν οἱ λαοὶ κτήματά των. Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν μέγα ἀξίωμα, ὅπως εἶναι οἱ ἀνθύπατοι, τοὺς μεταχειρίζονται μὲ μεγάλην ἐξουσίαν, σὰν νὰ εἶναι δοῦλοι τους.  Μεταξύ σας ὅμως δὲν ἠμπορεῖ οὔτε ἐπιτρέπεται νὰ γίνεται ἔτσι. Ἀλλ’ ὁποιοσδήποτε θέλει νὰ γίνῃ μεγάλος μεταξύ σας, ἂς εἶναι ὑπηρέτης σας καὶ ἂς σπουδάζῃ νὰ γίνεται ἐξυπηρετικὸς εἰς τοὺς ἄλλους.  Καὶ ὁποιοσδήποτε θέλει νὰ γίνῃ πρῶτος ἀπὸ σᾶς, ὀφείλει νὰ γίνῃ δοῦλος ὅλων, ἀσκῶν μὲ πᾶσαν ταπεινοφροσύνην τὴν ἀγάπην. Διότι καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, δὲν ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ ὑπηρετηθῇ, ἀλλ’ ἦλθε διὰ νὰ ὑπηρετήσῃ καὶ δώσῃ τὴν ζωήν του λύτρον, ὅπως ἑξαγορασθοῦν καὶ ἐλευθερωθοῦν ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὸν θάνατον πολλοί.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΣΩΣΤΟ ΔΡΟΜΟ;

«Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε»

Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ οἱ μα­­θη­τές του βαδίζουν στὸ δρόμο γιὰ τὰ Ἱεροσό­λυ­μα. Ὁ Ἴδιος συνέχεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι σὲ λίγο θὰ γευθεῖ τὸ πικρὸ ποτήριο τοῦ σταυ­ρικοῦ θανάτου καὶ γιὰ ἄλλη μία φορὰ προφητικὰ ἀποκαλύπτει στοὺς μαθητές του τὰ φοβερὰ παθήματα ποὺ πρόκειται νὰ ὑποστεῖ. Τότε δύο μαθητές του, ὁ Ἰάκω­βος καὶ ὁ Ἰωάννης, Τὸν πλησιάζουν καὶ Τοῦ λέ­­νε: «Διδάσκαλε, θέλουμε νὰ μᾶς ­κά­­νεις­ αὐτὸ ποὺ θὰ σοῦ ζητήσουμε…». «Τί θέλετε;», τοὺς ἐρωτᾶ ὁ Κύριος. Καὶ αὐτοὶ ἀπαν­τοῦν: «Τώρα ποὺ θὰ γίνεις Βασιλιάς, νὰ μᾶς βάλεις νὰ καθίσουμε ὁ ἕνας ἀπὸ τὰ δεξιά σου καὶ ὁ ἄλλος ἀπὸ τὰ ἀριστερά σου».
–«Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε», τοὺς ἀπάν­τη­σε Ἐκεῖνος· δὲν ξέρετε τί ζητᾶτε.
Πράγματι οἱ δύο μαθητὲς δὲν ἤξεραν τί ζητοῦσαν ἐκείνη τὴν ὥρα. Τὸ ἴδιο βέβαια καὶ οἱ ὑπόλοιποι μαθητές, ποὺ ἀγανάκτη­σαν ὄχι διότι ἀντιλήφθηκαν τὸ ἄστοχο καὶ ἄκαιρο τοῦ αἰτήματος τῶν δύο, ἀλλὰ ἐπειδὴ φοβήθηκαν ­μήπως αὐ­τοὶ παραγκωνισθοῦν καὶ τιμηθοῦν λιγότερο!
Μᾶς κάνει βέβαια ἐντύπωση ἡ ἄκριτη συμ­περιφορὰ τῶν μαθητῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν ἀκόμη ἀναγεννηθεῖ ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅμως συμβαίνει κι ἐμεῖς ἀρκετὲς φορὲς νὰ ἐπαναλαμβάνουμε τὸ ἴδιο λάθος. Ἂς δοῦμε λοιπὸν πότε κι ἐμεῖς ζητοῦμε πρά­γματα ἀντίθετα πρὸς τὸ θεῖο θέλημα καὶ τί θέλει τελικὰ ἀπὸ ἐμᾶς ὁ Θεός.

.

1. ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΔΡΟΜΟ

Ἂν κάνουμε μία καλὴ αὐτοκριτι­κή, θὰ διαπιστώσουμε ὅτι πρά­γματι κάποιες φορὲς ἄλλα μᾶς ζητάει ὁ Κύριος καὶ ἄλλα ἐμεῖς ζητοῦμε καὶ ἐπιδιώκουμε.
Γιὰ παράδειγμα, ἐνῶ ὁ ­Κύριος­ μᾶς ζητάει νὰ ἐργαζόμαστε τὸ κα­­­­­­­­λὸ ταπεινὰ καὶ στὴν ἀφάνεια, ἐ­­­­­­­μεῖς συχνὰ ἐπιδιώκουμε τὴν ἀνα­­­­­γνώριση τοῦ ἔργου μας, τὴν κοι­­­­νωνικὴ προβολὴ καὶ ­καταξίωση.
Ἐνῶ ὁ Κύριος μᾶς ζητάει­ νὰ ἀ­­­­­­­­ποκτήσου­με θησαυρὸ στὸν οὐ­ρα­νό, κάποιοι ἀπὸ ἐ­­­μᾶς ἐπιμέ­νουν νὰ κυνηγοῦν τὸ χρῆ­μα καὶ τὰ ὑλι­κὰ ἀγαθὰ σὰν νὰ ἀποτελοῦν αὐ­τὰ τὴ μοναδικὴ πηγὴ εὐτυχίας.
Μᾶς καλεῖ ὁ Κύριος νὰ ἀρνηθοῦ­με τὸν κόσμο τῆς ἁμαρτίας καὶ τὰ θελήματά του, κι ἐμεῖς μερικὲς φο­ρὲς δείχνουμε ὅτι περισσότερο ὑπολογίζουμε τὸ τί θὰ πεῖ ὁ κόσμος, καὶ ἀνάλογα μὲ αὐτὸ συμμορφώνουμε τὴ ζωή μας.
Ὁ Κύριος μᾶς διδάσκει ὅτι ἡ ἀξία τῆς ψυχῆς δὲν συγκρίνεται μὲ τὰ ἀγαθὰ ὅλου τοῦ κόσμου. Κι ὅμως ὑπάρχουν πολλοὶ ποὺ παραθεω­ροῦν τὶς ἀνάγκες τῆς ψυχῆς καὶ παραμένουν βυθισμένοι στὶς βιο­τικὲς μέριμνες.
Ἂν ἰσχύουν καὶ γιὰ ἐμᾶς κάποια­ ἀπὸ τὰ προαναφερθέντα παραδείγματα, τό­τε­ πράγματι εἴμαστε μα­κριὰ ἀπὸ τὸ ἀλη­θι­νὸ νόημα­ τῆς χριστιανικῆς ζω­­ῆς! Καὶ στὴν οὐσία εἴμαστε μακριὰ ἀπὸ τὸ πραγ­ματικό μας συμφέ­ρον. Διότι­ τελικὰ αὐτὸ ποὺ μᾶς ζητάει ὁ Θε­ός, αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ πραγματικό μας συμφέ­ρον! Ποιὸ εἶναι αὐτό;

.

2. ΤΙ ΖΗΤΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ

Τὴν ἀπάντηση τὴν ἔδωσε ὁ Κύριος ἀπευθύνοντας στοὺς μαθητές του τὸ κρίσιμο ἐρώτημα: «Δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι;». Μπορεῖτε νὰ πιεῖτε τὸ ποτήρι τοῦ θανάτου ποὺ πρόκειται ὕστερα ἀπὸ λίγο νὰ πιῶ ἐγώ, καὶ νὰ δεχθεῖτε τὸ βάπτισμα τοῦ μαρτυρίου ποὺ πρόκειται νὰ ὑποστῶ; Αὐτὸ θέλω ἀπὸ ἐσᾶς!
Νά λοιπὸν τί μᾶς ζητάει ὁ Θεός: τὴν ­τέλεια αὐταπάρνηση. Τὴν ὁλοκληρωτικὴ ὑ­­­ποταγὴ στὸ θέλημά του μὲ ἀπόφαση θυσίας. Καὶ ρωτάει τὸν καθένα ἀπὸ ἐμᾶς: Ἐσὺ μπορεῖς νὰ πιεῖς τὸ ποτήριο τῆς θλίψεως, τῆς δοκιμασίας, τοῦ σταυροῦ ποὺ ἔχεις νὰ βαστάσεις; Μπορεῖς νὰ μείνεις σταθερὸς στὴν πίστη καὶ τὶς ἀρχές σου, ἀκόμα κι ἂν αὐτὸ σοῦ κοστίσει; Τότε πράγματι εἶσαι ἀληθινὸς μαθητής μου. Διότι «ὅστις οὐ βαστάζει τὸν σταυρὸν ἑαυτοῦ καὶ ἔρχεται ὀπίσω μου, οὐ δύναται εἶναί μου μαθητής» (Λουκ. ιδ΄ 27). Ὅποιος δὲν τὸ παίρνει ἀπόφαση νὰ ὑποστεῖ ἀκόμη καὶ θάνατο σταυρικὸ γιὰ ἐμένα καὶ δὲν μὲ ἀκολουθεῖ μὲ τὴν ἀπόφαση αὐτή, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι μαθητής μου.
Ἂς σημειώσουμε ὅμως καὶ τοῦτο: Αὐτὸ ποὺ μᾶς ζητάει ὁ Κύριος δὲν εἶναι κάτι τὸ παράλογο, ἀλλὰ τὸ πραγματικό μας συμφέρον, ἀκόμη κι ἂν ἐμεῖς δὲν τὸ καταλαβαίνουμε. Ἄλλωστε Ἐκεῖνος μᾶς δίνει πολὺ περισσότερα ἀπ’ ὅσα μᾶς ζητάει. Διότι ὁ σταυ­ρὸς ποὺ μᾶς καλεῖ νὰ σηκώσουμε ἀφενὸς μὲν σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴν ζωὴ ἀποβαίνει σὲ μεγάλη πνευματικὴ ὠφέλεια, ἀφετέ­ρου δὲ «αἰώνιον βάρος δόξης κατεργάζε­ται ἡ­­­μῖν» (Β΄ Κορ. δ΄ 17). Προετοιμάζει γιὰ μᾶς αἰώνια δόξα!
Μόνο ὁ πανάγαθος καὶ πάνσοφος Θεὸς γνωρίζει τελικὰ τί εἶναι αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ θὰ μᾶς ὠφελήσει. Ἐκεῖνον λοιπὸν νὰ παρακαλοῦμε νὰ μᾶς χαρίζει «τὰ καλὰ καὶ συμφέροντα ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν» καὶ τότε ὄχι μόνο θὰ ἔχουμε ὅ,τι μᾶς ὠφελεῖ, ἀλλὰ θὰ εἴμαστε καὶ τελείως ἀναπαυμένοι καὶ εἰρηνικοί.

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 18 Ἀπριλίου 2021


(ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ Θ´ 11 – 14
)

 Χριστὸς δὲ παραγενόμενος ἀρχιερεὺς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν διὰ τῆς μείζονος καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, οὐ χειροποιήτου, τοῦτ’ ἔστιν οὐ ταύτης τῆς κτίσεως, οὐδὲ δι’ αἵματος τράγων καὶ μόσχων, διὰ δὲ τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσῆλθεν ἐφάπαξ εἰς τὰ Ἅγια, αἰωνίαν λύτρωσιν εὑράμενος.  Εἰ γὰρ τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων καὶ σποδὸς δαμάλεως ῥαντίζουσα τοὺς κεκοινωμένους ἁγιάζει πρὸς τὴν τῆς σαρκὸς καθαρότητα,  πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὃς διὰ Πνεύματος αἰωνίου ἑαυτὸν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι;

Απόδοση σε απλή γλώσσα:

(ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ Θ´ 11 – 14)

Ὁ Χριστὸς ὅμως, ὅταν ἦλθεν ὡς Ἀρχιερεὺς τῶν ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα διὰ τοὺς χρόνους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἦσαν μέλλοντα, εἰσῆλθε διὰ μέσου τῆς μεγαλυτέρας καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, ἡ ὁποία δὲν κατεσκευάσθη ἀπὸ χέρια ἀνθρώπων. Τουτέστιν εἰσῆλθε ὄχι διὰ μέσου τῆς κτίσεως αὐτῆς, ἀλλὰ διὰ τοῦ σώματός του, τὸ ὁποῖον ἔγινεν ἡ τελειοτέρα σκηνὴ τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ τὸ ὁποῖον, ἀφοῦ συνελήφθη ἐκ Πνεύματος Ἁγίου, δὲν ἦτο ἐκ τῆς κτίσεως ταύτης, ἀλλ’ ἐκ νέας πνευματικῆς κτίσεως. Οὔτε ἐχρησιμοποιήσεν ὁ Χριστὸς ὡς θυσίαν τὸ αἷμα τράγων καὶ μόσχων, ὅπως ὁ ἀρχιερεὺς τῶν Ἰουδαίων, ἀλλὰ μὲ τὸ ἰδικόν του αἷμα ἐμβῆκε μίαν φορὰν γιὰ πάντα εἰς τὰ ἐπουράνια Ἅγια καὶ ἐπέτυχε δι’ ἠμᾶς ἀπολύτρωσιν ὄχι προσωρινήν, ἀλλ’ αἰωνίαν.  Πράγματι δὲ ἐπέτυχεν αἰωνίαν ἀπολύτρωσιν. Διότι, ἐὰν τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων καὶ ἡ ἀναμιγνυομένη μὲ νερὸ στάκτη τῆς δαμάλεως, ποὺ κατεκαίετο εἰς τὸ θυσιαστήριον, ραντίζουσα τοὺς μολυσμένους καὶ ἀκαθάρτους δίδῃ καθαρισμὸν καὶ ἁγιασμὸν ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὴν καθαρότητα τοῦ σώματος, ὥστε νὰ δύνανται οὖτοι νὰ μετέχουν εἰς τὴν λατρείαν, πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος μὲ τὸ αἰώνιον Πνεῦμα, ποὺ κατοικοῦσε μέσα του, προσέφερεν εἰς τὸν Θεὸν τὸν ἑαυτόν του κατὰ πάντα καθαρὸν καὶ ἐλεύθερον ἀπὸ κάθε ἠθικὴν λέραν, θὰ καθαρίση τὴν συνείδησίν σας ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας, ποὺ φέρουν εἰς τὴν ψυχὴν νέκρωσιν, καὶ θὰ σᾶς ἀξιώσῃ νὰ λατρεύετε ἀξίως τὸν ζῶντα Θεόν;

ξασφάλισε γιὰ μᾶς τοὺς ἀνθρώπους τὴν αἰώνια λύτρωση.
Αὐτὴ τὴ μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη θυσία προβάλλει ἡ Ἐκκλησία κάθε φορὰ ποὺ τελεῖ τὴ θεία Λειτουργία. Κέντρο τῆς θείας Λειτουργίας εἶναι ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός. Αὐτὸς εἶναι ὁ «προσφέρων καὶ προσφερόμενος καὶ προσδεχόμενος» (Εὐχὴ τοῦ Χερουβικοῦ). Αὐτὸς ἔγινε τὰ πάντα γιὰ τὸν ἄνθρωπο: Ἀρχιερεὺς ποὺ προσφέρει, Ἀμνὸς ποὺ προσ­φέρεται, Θεὸς ποὺ δέχεται τὴν προσφορά. Ἂς συμμετέχουμε λοιπὸν κι ἐμεῖς στὴ θεία Λειτουργία μὲ πολλὴ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸν Εὐεργέτη μας Κύριο. Ἂς καταφεύγουμε μὲ πίστη καὶ ἐλπίδα στὸ Μεγάλο Ἀρχιερέα, διότι ἡ θυσία Του μᾶς ἐξασφαλίζει πλοῦτον ἀγαθῶν. Μᾶς χαρίζει τὴν ἄφεση καὶ τὴ λύτρωση, ὥστε νὰ λατρεύουμε τὸν ἅγιο Θεὸ μὲ καθαρὴ συνείδηση, ὅπως ἀναφέρει ἡ συνέχεια τῆς περικοπῆς.

.

2. Μὲ ἀκατάκριτη συνείδηση

Ἐρωτᾶ ὁ ἅγιος Ἀπόστολος: Ἐὰν τὸ αἷμα τῶν ταύρων καὶ τῶν τράγων καὶ τὸ ράντισμα μὲ τὸ νερὸ καὶ τὴ στάχτη τῆς δαμάλεως ποὺ κατακαιγόταν στὸ θυσιαστήριο ἐξαγνίζει τὸ σῶμα αὐτῶν ποὺ θεωροῦνται ἀκάθαρτοι γιὰ νὰ μποροῦν νὰ μετέχουν στὴ λατρεία, πόσο μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος μὲ τὸ αἰώνιο Πνεῦμα ποὺ κατοικοῦσε μέσα Του πρόσ­φερε στὸ Θεὸ ὡς θυσία τὸν ἑαυτό Του τελείως καθαρὸ καὶ ἐλεύθερο ἀπὸ κάθε ρύπο ἁμαρτίας, «καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων», δηλαδὴ θὰ καθαρίσει τὴ συνείδησή σας ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας, ποὺ φέρνουν στὴν ψυχὴ νέκρωση, καὶ θὰ σᾶς ἀξιώσει νὰ λατρεύετε ἀξίως τὸν ζωντανὸ Θεό;…
Πράγματι, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λατρεύει κανεὶς τὸν Θεό, ἐὰν δὲν διακόψει κάθε σχέση μὲ τὰ θανατηφόρα ἔργα τῆς ἁμαρτίας. Διότι πῶς θὰ προσκυνήσει τὸν ἀληθινὸ Θεὸ ἐκεῖνος ποὺ ἔχει θεοποιήσει τὸ χρῆμα, τὴν κοιλία ἢ τὴ σαρκικὴ ἡδονή;… Εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ παράδειγμα μὲ τὴν ὁσία Μαρία τὴν Αἰγυπτία, ποὺ ἑ­ορ­τάζουμε σήμερα. Ἡ γυναίκα αὐτὴ ζοῦ­σε βυθισμένη στὴν ἀκολασία. Ὅταν ὅ­μως ἐπισκέφθηκε τοὺς Ἁγίους Τόπους, αἰσθάνθηκε μία δύναμη νὰ τὴν ἐμποδίζει νὰ προσκυνήσει τὸν Τίμιο Σταυρὸ τοῦ Κυρίου. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ τὴ συγκλόνισε. Μετανόησε γιὰ τὶς ἁμαρτίες της, κι ἔζησε τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς της στὴν ἔρημο μὲ συντριβὴ ψυχῆς καὶ σκληροὺς ἀσκητικοὺς ἀγῶνες.
Κι ἐμεῖς, καθὼς πλησιάζουμε πρὸς τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἑβδομάδα, ἂς προσέλθουμε μὲ μετάνοια στὸ ἱερὸ Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως, ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ λατρεύσουμε τὸν σταυρωθέντα καὶ ἀναστάντα Κύριο «ψυχαῖς καθαραῖς καὶ ἀρρυπώτοις χείλεσι» καὶ νὰ κοινωνήσουμε τὸ Πανάγιο Σῶμα καὶ τὸ Τίμιο Αἷμα Του μὲ ἀκατάκριτη συνείδηση καὶ ἁγνὴ καρδιά, γεμάτη ἀπὸ εὐγνωμοσύνη καὶ ἀγάπη πρὸς τὸν αἰώνιο Λυτρωτή μας.

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ ΥΨΩΝΕΙ (Παρασκευή του Ακαθίστου )

π. Δημητρίου Μπόκου 

«Χαίρε ανόρθωσις των ανθρώπων» 

1674… Στη μακρινή Ρωσία, οι βαρβαρικές ορδές των Μογγόλων λυμαίνονται τα πάντα. Λεηλατούν και τα μοναστήρια. Έχουν συλλάβει μοναχούς και τους κακομεταχειρίζονται. Τους βάζουν να δουλεύουν απ’ το πρωί ως το βράδυ σκληρά στα λατομεία, όπου κάτω απ’ το μαστίγιο σπάζουν και κουβαλούν πέτρα. Έχουν περάσει στα χέρια τους σιδερένιες αλυσίδες. 

Οι μοναχοί όμως και μέσα στις απάνθρωπες συνθήκες της σκλαβιάς δεν χάνουν το θάρρος τους. Δεν απελπίζονται. Παρά την κοπιώδη εργασία, δεν σταματούν την προσευχή τους. Υψώνουν το βλέμμα στον ουρανό για να παρακαλέσουν τον ουράνιο πατέρα τους, να ικετεύσουν τη Βασίλισσα των ουρανών να έλθει βοηθός στη θλίψη τους. Σε μια τέτοια στιγμή ένας μοναχός υψώνει την κραυγή της ψυχής του προς την Παναγία: 

Συνέχεια ΕΔΩ

Οι οσιοπαρθενομάρτυρες αδελφές Αγάπη, Ειρήνη, Χιονία της Θεσσαλονίκης και τα τέσσερα παιδιά- ομολογητές: Αγάθων, Ευτυχία, Κασία και Φιλίππα

 Εορτάζoυν στις 16 Απριλίου εκάστου έτους.

Οι οσιοπαρθενομάρτυρες αδελφές Αγάπη, Ειρήνη, Χιονία της Θεσσαλονίκης και  τα τέσσερα παιδιά- ομολογητές: Αγάθων, Ευτυχία, Κασία και Φιλίππα –  Αντέχουμε…

διαβάστε στην συνέχεια και για τα τέσσερα παιδιά- ομολογητές

Eις την Aγάπην και Xιονίαν.

Χιὼν το πυρ ην τη Χιονίᾳ τάχα,

Ου συμμετασχείν ηγάπησεν Αγάπη.

Eις την Eιρήνην.

Βέλος σε πέμπει προς τον ειρήνης τόπον,

Αφ’ αιμάτων σων ἐκμεθυσθὲν Ειρήνη.

Χιονίην τ’ Αγάπην εκκαιδεκάτῃ κατέκαυσαν.

Σύντομη Βιογραφία:

Ήταν και οι τρεις αδελφές και πνευματικά βλαστάρια της Εκκλησίας της Θεσσαλονίκης.

Οι ψυχές και των τριών παρθένων ήταν στολισμένες με πολλά χριστιανικά χαρίσματα.

Όταν έγινε ο διωγμός κατά των χριστιανών επί Μαξιμιανού, οι τρεις αδελφές κατέφυγαν σε κάποιο ψηλό βουνό. Η κρυψώνα τους, όμως, ανακαλύφθηκε.

Συνέχεια ΕΔΩ

Η Αγία Θωμαΐς η μάρτυς, η προστάτης της σωφροσύνης(14 Απριλίου)

«ἔλαβε στέφανον μάρτυρος διὰ τὴν σωφροσύνην»- δολοφονήθηκε από τον πεθερό της, γιατί αρνήθηκε να έλθει σε σαρκική σχέση μαζί του

Πιστοί ποὺ βασανίζονταν ἀπὸ σαρκικοὺς πειρασμούς, προσεύχονταν στὴν Ἁγία καὶ μὲ τὶς πρεσβεῖες της ἐνισχύονταν στὸν ἀγώνα τους ἢ καὶ ἀπαλλάσσονταν ἀπὸ τὸ σαρκικό πάθος.

Ἡ Ἁγία Μάρτυς Θωμαΐς γεννήθηκε καὶ ἔζησε στὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ διακρινόταν γιὰ τὴν εὐσέβεια καὶ τὴν πνευματική της μόρφωση. Ἀπὸ μικρὴ ἡλικία εἶχε ἐπιδοθεῖ στὰ ἔργα τῆς φιλανθρωπίας καὶ τοῦ ἐλέους, συνοδεύοντας τὴν μητέρα της. Τὴ διακονία αὐτὴ ἐξακολούθησε νὰ τὴν ἀσκεῖ ἀκόμα καὶ ὅταν νυμφεύθηκε.

Ἡ Ἁγία εἶχε μία κατὰ πάντα εὐλογημένη οἰκογένεια. Μὲ τὸν σύζυγό της συνδεόταν μὲ ἀληθινὴ καὶ ἀνυπόκριτη ἀγάπη. Τὴν εἰρηνική τους ὅμως συνύπαρξη τὴν φθόνησε ὁ ἐφευρέτης τῆς κακίας, διάβολος καὶ θέλησε νὰ τοὺς χωρίσει, μάλιστα δὲ μὲ τραγικὸ τρόπο.

Συνέχεια ΕΔΩ

“Όλη η βάση είναι ο θείος φωτισμός. ..”

Ο άγιος Παΐσιος και οι νέοι

Όσιος Παΐσιος: «Όλη η βάση είναι ο θείος φωτισμός. Και αν έρθη ο θείος φωτισμός, τότε ο άνθρωπος αναπαύει και το περιβάλλον του και ο ίδιος εξελίσσεται πνευματικά..»

Ο θείος φωτισμός είναι το παν

Πολλές φορές λέω σε μερικούς: «Κανόνισε όπως σε φωτίση ο Θεός».

Όταν λέω «όπως σε φωτίση ο Θεός», εννοώ ο άνθρωπος να δη τα πράγματα με θείο φωτισμό και όχι με την ανθρώπινη λογική. Να μη νομίζη πως ό,τι αναπαύει εκείνον είναι και η φώτιση του Θεού.

Συνέχεια ΕΔΩ

Η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους (12 Απριλίου 1204)

Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1204) - Βικιπαίδεια

“Όταν οι Λατίνοι δεν είχαν ακόμα καταλάβει την Κωνσταντινούπολη, κρατούσαν την ασπίδα του Θεού μπροστά τους. Μόνο όταν εισήλθαν στην πόλη, την πέταξαν και καλύφτηκαν με την ασπίδα του διαβόλου”.

.

του Κων. Α. Οικονόμου δασκάλου –συγγραφέα

ΓΕΝΙΚΑ: Η Δ’ Σταυροφορία (1201-4) έχοντας στόχο την απελευθέρωση από τους Μουσουλμάνους των Ιεροσολύμων, παρέκκλινε από το στόχο της και οι Σταυροφόροι κατέλαβαν τελικά την Κωνσταντινούπολη καταλύοντας το Βυζάντιο Αυτοκρατορία, διασπώντας την επικράτειά της σε μικρά φράγκικα κρατίδια υπό την υψηλή παπική εποπτεία. Ως ιστορικό γεγονός, η Δ’ Σταυροφορία υπήρξε αποτέλεσμα θρησκευτικών αισθημάτων, ελπίδων των Σταυροφόρων για ηθική ανταμοιβή, επιθυμίας κέρδους και περιπετειών. Όμως, η επικράτηση των υλικών συμφερόντων επιβεβαιώθηκε με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1204.

Συνέχεια ΕΔΩ

Η Οσία Ανθούσα θυγατέρα Κων/νου του Κοπρωνύμου

Εορτάζει στις 12 Απριλίου εκάστου έτους.

Ἅγιοι καί στά βασιλικά ἀνάκτορα. Κι αὐτό, διότι ὁ Χριστιανισμός ἀπό πολύ νωρίς ἀκόμη εἰσχώρησε σέ ὅλα τά κοινωνικά στρώματα, ἀνεγέννησε ἀνθρώπους σέ ὅλα τά περιβάλλοντα καί τούς ἀνέδειξε ἁγίους. Καί στήν οἰκία τοῦ Καίσαρος ὑπῆρξαν πιστοί καί μάλιστα ἀναγεννημένοι, ὅπως σημειώνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Φιλιπ. δ  22), στήν ἀρχή τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας.

Καί ἡ Ἀνθοῦσα, ὡς κόρη τοῦ αὐτοκράτορος Κων­στα­ντίνου τοῦ Κοπρωνύμου (741 – 745 μ.Χ.), στά βασιλικά ἀνάκτορα ἔζησε, μέσα σέ περιβάλλον πλούτου καί δόξας. Ὅμως οὔτε ἀπό τόν πλοῦτο σαγηνεύθηκε οὔτε ἀπό τήν δόξα δελεάσθηκε. Γνώριζε πολύ καλά, ὅτι πραγματική δόξα καί πλοῦτος, ἀνάπαυση ψυχῆς καί εἰρήνη, χαρά καί εὐτυχία γιά τόν ἄνθρωπο δέν εἶναι τά ὑλικά καί ἐφήμερα, ἀλλά ὁ Χριστός καί ὅ,τι συνδέεται μέ τόν Χριστό καί τίς ἀρετές τοῦ Χριστοῦ.

Δέν δελεάσθηκε ἀπό αὐτά. Ἀλλά οὔτε ἐπηρεάσθηκε ἀπό τό πνεῦμα τοῦ αἱρετικοῦ περιβάλλοντος, στό ὁποῖο ζοῦσε. Ὁ πατέρας της, ὁ αὐτοκράτωρ Κωνσταντῖνος, ἦταν εἰκονο­μά­χος, ὑποστηρικτής τῶν εἰκονοκλαστῶν καί διώκτης τῶν Ὀρθοδόξων. Καί περιβαλλόταν, ὅπως ἦταν φυσικό, ἀπό αὐλικούς πού εἶχαν τίς ἴδιες πεποιθήσεις. Παρόλα αὐτά ἡ Ἀνθοῦσα ἔμεινε Ὀρθόδοξη στό φρόνημα καί στή ζωή, χωρίς νά παύει νά ὁμολογεῖ τήν ὀρθή πίστη της καί νά φροντίζει γιά τήν ἐπικράτηση τῆς ἀλήθειας.

Συνέχεια ΕΔΩ

Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος (Δ΄Κυριακή Νηστειών) και η “σκάλα” τον αρετών που οδηγεί στον Παράδεισο

tmp7BB-8

Την 4η Κυριακή της Μεγάλης Σαρακοστής τιμάμε τη μνήμη του αγίου Ιωάννη του Σιναΐτη – ενός μεγάλου αγίου διδασκάλου του 6ου αιώνα μ.Χ. Ο άγιος ήταν μεγάλος μελετητής και ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής και έγραψε το έργο Κλίμαξ (=Σκάλα), όπου αναλύει προσεκτικά τα πάθη (=σκαλοπάτια προς το σκοτάδι, μακριά απ’ το Θεό) και τις αρετές (=σκαλοπάτια προς τον ουρανό και το Θεό). Πρόκειται για ένα βιβλίο εξαιρετικής σπουδαιότητας, που υπάρχει ολόκληρο στο διαδίκτυο, στα νέα ελληνικά.για να το διαβάσετε  πατήστε εδώ  ..

Ο ῞Αγιος ᾿Ιωάννης τῆς Κλίμακος  (Μητροπολίτη Anthony Bloom)

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή εἶναι περίοδος μετανοίας, περίοδος κατά τήν ὁποία ἡ πέτρινη καρδιά μας πρέπει, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ νά γίνει σάρκινη, καί ἀπό ἀναίσθητη νά γίνει αἰσθαντική, ἀπό ψυχρή καί σκληρή νά γίνει ζεστή καί ἀνοιχτή πρός τούς ἄλλους καί, κυρίως, πρός τόν ῎Ιδιο τόν Θεό.

Συνέχεια ΕΔΩ

Ο άγιος Αντίπας,επίσκοπος Περγάμου, ο προστάτης των οδοντιάτρων (11 Απριλίου)

 Αποκάλυψη – Κεφάλαιο 2, εδάφια 12-14Επιστολή προς την εκκλησίαν της Περγάμου
Εις τον άγγελον της εκκλησίας της Περγάμου γράψε: “Αυτά λέγει εκείνος που έχει τη δίστομη και κοφτερή ρομφαία: Ξέρω τα έργα σου και που κατοικείς· εκεί που είναι ο θρόνος του Σατανά· αλλά κρατάς στερεά το όνομά μου και δεν αρνήθηκες την πίστιν σου σ’ εμένα, ούτε κατά τας ημέρας που ο Αντίπας, ο μάρτυς μου ο πιστός, εσκοτώθηκε εις την πόλιν σας, όπου κατοικεί ο Σατανάς”.

Συνέχεια ΕΔΩ 

Άγιος Γαβριήλ, ο παιδομάρτυρας του Μπιαλιστόκ Πολωνίας

Άγιος Γαβριήλ, ο παιδομάρτυρας του Μπιαλιστόκ Πολωνίας (22 Μαρτίου 1684 –  11 Απριλίου 1690) | Το σπιτάκι της Μέλιας

μαρτύρησε στις 11 Απριλίου του 1690

.Ο Παιδομάρτυρας Γαβριήλ γεννήθηκε στις 22 Μαρτίου το 1684, στο χωριό Ζβιέρκι, δίπλα στο Ζαμπλούδουβ – περίπου 10 χλμ. από το Μπιαλίστοκ. Προερχόταν από ευλαβή οικογένεια χωρικών. Οι γονείς του, ο Πέτρος και η Αναστασία Γόβδελ, κρατούσαν την πίστη των προγόνων τους, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των δύσκολων ημερών – όταν η ουνία του Μπρέστ κυριαρχούσε στην περιοχή, και έγινε αιτία να μαρυρήσουν πάρα πολλοί ορθόδοξοι χριστιανοί.

Συνέχεια ΕΔΩ

Το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος της Κυριακής 11 Απριλίου 2021 – Ιωάννου Οσίου του συγγραφέως της Κλίμακος(Δ΄ Κυριακή των Νηστειών)

Ευαγγ. Ανάγνωσμα


(ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Θ´ 17 – 31
)

 καὶ ἀποκριθεὶς εἷς ἐκ τοῦ ὄχλου εἶπε· Διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρὸς σέ, ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον.  καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ, ῥήσσει αὐτόν, καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται· καὶ εἶπον τοῖς μαθηταῖς σου ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσι, καὶ οὐκ ἴσχυσαν.  ὁ δὲ ἀποκριθεὶς αὐτῷ λέγει· Ὦ γενεὰ ἄπιστος, ἕως πότε πρὸς ὑμᾶς ἔσομαι; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετε αὐτὸν πρός με. καὶ ἤνεγκαν αὐτὸν πρὸς αὐτόν. καὶ ἰδὼν αὐτὸν εὐθέως τὸ πνεῦμα ἐσπάραξεν αὐτόν, καὶ πεσὼν ἐπὶ τῆς γῆς ἐκυλίετο ἀφρίζων.  καὶ ἐπηρώτησε τὸν πατέρα αὐτοῦ· Πόσος χρόνος ἐστὶν ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ; ὁ δὲ εἶπε· Παιδιόθεν.  καὶ πολλάκις αὐτὸν καὶ εἰς πῦρ ἔβαλε καὶ εἰς ὕδατα, ἵνα ἀπολέσῃ αὐτόν· ἀλλ’ εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν σπλαγχνισθεὶς ἐφ’ ἡμᾶς. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Τὸ εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι.  καὶ εὐθέως κράξας ὁ πατὴρ τοῦ παιδίου μετὰ δακρύων ἔλεγε· Πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ.  ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ὅτι ἐπισυντρέχει ὄχλος ἐπετίμησε τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ λέγων αὐτῷ· Τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφὸν, ἐγὼ σοι ἐπιτάσσω, ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ καὶ μηκέτι εἰσέλθῃς εἰς αὐτόν.  καὶ κράξαν καὶ πολλὰ σπαράξαν αὐτόν ἐξῆλθε, καὶ ἐγένετο ὡσεὶ νεκρός, ὥστε πολλοὺς λέγειν ὅτι ἀπέθανεν.  ὁ δὲ Ἰησοῦς κρατήσας αὐτὸν τῆς χειρὸς ἤγειρεν αὐτόν, καὶ ἀνέστη.  Καὶ εἰσελθόντα αὐτὸν εἰς οἶκον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπηρώτων αὐτόν κατ’ ἰδίαν, ὅτι ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό.  καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ.  Καὶ ἐκεῖθεν ἐξελθόντες παρεπορεύοντο διὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ οὐκ ἤθελεν ἵνα τις γνῷ·  ἐδίδασκε γὰρ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ὅτι Ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρας ἀνθρώπων, καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ ἀποκτανθεὶς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.

Συνέχεια

Του Ιερομάρτυρος Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε΄, Αιωνία η μνήμη!

Ἐν Κωνσταντινουπόλει1821, 10 Ἀπριλίου, Κυριακή τοῦ Πάσχα!

῾O τελευταῖος ἐθνάρχης τῆς σκλαβωμένης Ρωμιοσύνης, δι’ ἀγχόνης τελειοῦται.Τό αἷμα τοῦ μαρτυρικῶς ἀπαγχονισθέντος Πατριάρχου, Γρηγορίου τοῦ Ε΄, ὑπέγραψε τήν ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος στή χαραυγή της.Κρεμασμένος, μετά ἀπό φρικτό μαρτύριο, στή μεσαία Πύλη τῶν Πατριαρχείων, ἐμπαιγχθείς καί διαπομπευθείς, ἐξαγόρασε τήν ὕπαρξι τοῦ Γένους τῶν Ἑλλήνων.Ὁ «γιαφτάς» τοῦ Σουλτάνου, κρεμασμένος στό στῆθος του ἔγραφε: «…ὁ ἄπιστος Πατριάρχης τῶν Ἑλλήνων… καθ’ ὅλα τά φαινόμενα ἦτο καί αὐτός ὡς ἀρχηγός, μυστικός συμμέτοχος τῆς ἐπαναστάσεως καί ἀδύνατον νά μήν ἀφανισθῆ…». «…ἡ Ὑψηλή Πύλη… ἐξέδωκε πρόσταγμα… διατάττουσα… τόν Πατριάρχην τά δέοντα καί προσκαλοῦσα αὐτόν ν’ ἀφορίσῃ ὅλους τούς ἐπαναστατήσαντας ραγιάδες ὅπου καί ἄν ἦσαν· ἀλλ’ ἀντί νά δαμάση τούς ἀποστάτας καί νά δώσῃ πρῶτος τό παράδειγμα ὁ ἄπιστος, οὗτος ἔγινεν ὁ πρωταίτιος ὅλων ἀναφυεισῶν ταραχῶν… εἶναι .

Συνέχεια ΕΔΩ

10 Ἀπριλίου 1821, ἡμέραν τοῦ Πάσχα: «Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Γρηγόριος ὁ Ε’,τὸ πρῶτον θῦμα τῆς τουρκικῆς θηριωδίας»

Ο ΚΛΉΡΟΣ ΤΟ 1821


Δημ. Μπαλᾶνος

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ προσέφερεν ἀνεκτιμήτους ὑπηρεσίας εἰς τὸ Ἔθνος ὄχι μόνον κατὰ τοὺς χρόνους τῆς δουλείας, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν ἐπανάστασιν τοῦ 1821, ὅτε ἐπρωτοστάτησεν.

Ἄπειροι εἶναι οἱ κληρικοί, οἱ ὁποῖοι ἐσφάγησαν ὑπὸ τῶν Τούρκων κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ Ἀγῶνος. Μόλις διεδίδετο ἡ φήμη περὶ μελετωμένης ἐξεγέρσεως, ἡ μανία τῶν Τούρκων ἐξέσπα κατὰ τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας.

Πρῶτον θῦμα τῆς τουρκικῆς θηριωδίας ἔπεσε κατὰ τὴν 10ην Ἀπριλίου 1821, ἡμέραν τοῦ Πάσχα, ὁ σεπτὸς Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Γρηγόριος ὁ Ε΄. Μετ’ αὐτοῦ συνεμαρτύρησαν καὶ οἱ Μητροπολῖται Ἐφέσου Διονύσιος,Νικομηδείας Ἀθανάσιος, καὶ Ἀγχιάλου Εὐγένιος.

Συνέχεια ΕΔΩ

Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ ΣΤΙΣ 10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1826 ΚΑΙ Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΑΜΑΧΩΝ

Ἀντίγραφο πίνακα τοῦ E.de Lunsac, μὲ θέμα τὴν Ἔξοδο.

«Μισολόγγι: Χαρά της ιστορίας, Γη επαγγελμένη. Πάνε εκατό χρόνια κι ας πάνε. Η θύμηση άχρονη μπροστά σου θα γονατίζη».

,ΚΕΙΜΕΝΟ: Αντγος ε.α.Νικόλαος Κολόμβας, Επίτιμος Διοικητής Γ’ Σ. Στρατού, πτυχιούχος Νομικής Α.Π.Θ.

Σ’ αυτούς τους λίγους αλλά τόσο μεστούς στίχους από το ποίημα του «Η Δόξα στο Μεσολόγγι», ο Μεσολογγίτης Εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς έκλεισε όλο το μεγαλείο της Θρυλικής εποποιίας του Μεσολογγίου.

,Και τα μεν ανυπέρβλητα πολεμικά κατορθώματα των ανδρείων υπερασπιστών του εξήρθησαν ιδιαίτερα από τους ιστοριογράφους, υμνήθηκαν διθυραμβικά από τους ποιητές και χιλιοτραγουδήθηκαν από τη λαϊκή μούσα.

,Η τραγική όμως μοίρα των αμάχων, και ιδίως το παρατεταμένο και απερίγραπτο δράμα των γυναικοπαίδων, αν και δεν υπολείφτηκαν σε υπέρτατες θυσίες και δεν υστέρησαν σε απαράμιλλους ηρωισμούς, δεν δικαιώθηκε ανάλογα.

Συνέχεια ΕΔΩ

Από τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας (Δ΄Στάση)

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

῾Χαῖρε, ἡ τόν φθορέα τῶν φρενῶν καταργοῦσα. Χαῖρε, ἡ τόν σπορέα τῆς ἁγνείας τεκοῦσα᾽

Στήν τελευταία στάση τῶν Χαιρετισμῶν πού ἀκούγεται σήμερα, ἡ ᾽Εκκλησία μας συνεχίζει νά μᾶς προβάλλει τό πάντιμο πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, διά τῆς ὁποίας εἰσῆλθε τόν κόσμο ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου, ὁ ἐνανθρωπήσας Θεός μας, μ᾽ ἕναν καί πάλι καταιγισμό εἰκόνων καί συμβολισμῶν, παρμένων εἴτε ἀπό τό χῶρο τῆς Παλαιᾶς εἴτε ἀπό τό χῶρο τῆς Καινῆς Διαθήκης. ᾽Αφορμή γιά σήμερα θά μᾶς δώσει ὁ παραπάνω χαιρετισμός: Χαῖρε, Παναγία, πού καταργεῖς τόν καταστροφέα τῶν φρενῶν τοῦ ἀνθρώπου. Χαῖρε σύ πού γέννησες Αὐτόν πού ἔσπειρε τήν ἁγνότητα.

Συνέχεια

“Να μην ανοίγουμε πολλά μέτωπα” (αγ. Παΐσιος)

Ζάλογγος 1

Οι άνθρωποι σήμερα, επειδή δεν ζουν απλά, έχουν πολύ περισπασμό. Ανοίγουν πολλά μέτωπα και χάνονται με την πολλή μέριμνα.

Εγώ ένα-δύο πράγματα τα τακτοποιώ και μετά σκέφτομαι άλλα. Ποτέ δεν έχω να κάνω πολλά πράγματα μαζί. Τώρα σκέφτομαι να κάνω αυτό, το τελειώνω και μετά σκέφτομαι να κάνω κάτι άλλο. Γιατί, αν δεν τελειώσω το ένα και αρχίσω το άλλο, δεν έχω ανάπαυση. Όταν έχη κανείς πολλά μαζί να κάνη, παλαβώνει. Και μόνο να τα σκέφτεται, παθαίνει σχιζοφρένεια.

Συνέχεια ΕΔΩ

Η Μάχη των Οχυρών (6-9 Απριλίου 1941)

Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΥ ΟΧΥΡΟΥ «ΡΟΥΠΕΛ»

άρθρο του αν/χη (ΠΒ)Γεώργιου Σκαλτσογιάννη

.

Λέγοντας Μάχη των Οχυρών, εννοούμε τον τετραήμερο εκείνο σκληρό, άνισο και επικό αγώνα 6 – 9 Απριλίου 1941, που έγινε στα Οχυρά, από τον ορεινό όγκο της Κερκίνης (Μπέλες) μέχρι το Νέστο ποταμό στη γραμμή των συνόρων, για την απόκρουση της γερμανικής επίθεσης, κατά το Β ́ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στη συνοριακή αυτή γραμμή, μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας, υπήρχαν 21 Οχυρά, που αποτελούσαν την οχυρωμένη τοποθεσία, τη γνωστή «Γραμμή Μεταξά», σχεδιασμένη και κατασκευασμένη αποκλειστικά από ελληνικά χέρια, ανώτερη της γραμμής «Μαζινώ» και εφάμιλλη της γραμμής «Ζίγκφριντ».

Συνέχεια ΕΔΩ

«Η υπερηφάνεια είναι ένα ορθάνοιχτο παράθυρο, μέσα από το οποίο όλες οι αρετές εξανεμίζονται»

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Τί άραγε υπάρχει στις τέσσερις γωνιές της γης, θνητέ άνθρωπε, το οποίο μπορεί να μας κάνει περήφανους, παρεκτός ανοησίες και δαιμονικές ψευδαισθήσεις;

Μήπως δεν ήρθαμε στον κόσμο γυμνοί κι ανήμποροι; Και με τον ίδιο τρόπο δεν θα αναχωρήσουμε απ’ τον κόσμο;

Ό,τι έχουμε, δεν το έχουμε δανειστεί; Με το θάνατό μας δεν θα επιστρέψουμε όλα τα δανεικά; Ω, πόσες φορές έχει ειπωθεί αυτό και αγνοηθεί;

Ο σοφός απόστολος λέει: «Γιατί τίποτε δε φέραμε μαζί μας όταν ήρθαμε στο κόσμο κι είναι φανερό πως ούτε μπορούμε να βγάλουμε τίποτα φεύγοντας» (Α’ Τιμόθεον 6:7).

.

Συνέχεια ΕΔΩ