Το Βυζάντιο σημείον αντιλεγόμενον. Του Φώτη Κόντογλου

byzΘα προσπαθήσουμε σε “συνέχειες”, να ανεβάσουμε έργα του Κόντογλου που για μας έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα, μιας και πρόκειται για έναν από τους μεγάλους και στην βυζαντινή αγιογραφία αλλά και στην πένα… ένας φωτισμένος της Ιωνικής γης..

… Τα έθνη που ξαγοράζουνε κάθε ώρα της ζωής τους με αίμα και μ’ αγωνία, πλουτίζουνται με πνευματικές χάρες που δεν τις γνωρίζουνε οι καλοπερασμένοι λαοί. Αυτοί απομένουνε φτωχοί από πνευματικούς θησαυρούς κι από ανθρωπιά, γιατί η καλοπέραση κάνει χοντροειδή τον μέσα άνθρωπο. Ενώ ο πόνος κατεργάζεται τους λαούς και τους καθαρίζει, όπως καθαρίζεται το χρυσάφι με φωτιά μέσα στο χωνευτήρι. Για τούτο η δυστυχισμένη Ρωμιοσύνη στολίστηκε με κάποια αμάραντα άνθη, που δέν τ’ αξιωθήκανε οι μεγάλοι κι οι τρανοί λαοί της γης…

Κατά την Υπαπαντή του Χριστού πήρε το βρέφος στας αγκάλας του ο Θεοδόχος Συμεών και είπε : “Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα… “ Και κατόπι γύρισε και είπε στη μητέρα του παιδιού. “Ιδού ούτος κείται εις πτώσην και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον”. Λέγοντας “σημείον αντιλεγόμενον”, ήθελε να πει πως ο Χριστός θα ‘τανε στον κόσμο ένα πρόσωπο ου θα χώριζε τους ανθρώπους σε δύο μέρη’ σε κείνους που θα τον λατρεύανε για Θεό, και στους άλλους που θα τον πολεμούσανε, σε κείνους που θα τον παραδεχόντανε και σε κείνους που θα τον αρνιόντανε. Γύρω στο Χριστό θ’ αντιμαχόντανε οι άνθρωποι, όπως το βλέπουμε έως σήμερα.

Το ίδιο θα μπορούσε να πει κανένας πως γίνεται και με το Βυζάντιο, δηλαδή με τον κόσμο που έκανε, όσο μπορούσε, σύστημα της ζωής του τη διδασκαλία του Χριστού, παρ’ όλες τις ατέλειες που Συνέχεια