Στην αγκαλιά της Παναγιάς Μουχλιώτισσας… μια εκκλησιά που δεν έγινε ποτέ τζαμί…

Από την περιπλάνηση του Θοδωρή στην Πόλη. Μια ανάρτηση για μία άγνωστη, εκκλησία. Μία εκκλησιά από τις ελάχιστες, που δεν έγινε ποτέ τζαμί…

Είχα ξεχυθεί στα στενά της Πόλης και συγκεκριμένα στην λεγόμενη ιστορική χερσόνησο για αμέτρητες ώρες περπατήματος.Αν και έχω περπατήσει σε τούτα τα μέρη ξανά και ξανά κάτι απροσδιόριστο με σπρώχνει πάντα στο να πηγαίνω στους ίδιους δρόμους,στα ίδια σοκάκια,στις ίδιες γειτονιές.Είναι σαν να προσπαθώ να απορροφήσω την Πόλη μέσα μου,σαν να θέλω να αποτυπώσω όσες πιο πολλές μυρωδιές,εικόνες και λοιπά ερεθίσματα βαθειά στο κορμί μου.
Χωμένος λοιπόν με τις ώρες στα σοκάκια βρέθηκα στο Φανάρι στα σύνορα με το Φάτιχ.Ο καιρός μουντός,παγωμένος και με έναν αέρα που πραγματικά έτσουζε.Δε θα ήταν άσχημα να κάνω ένα διαλλειματάκι,σκέφτηκα,να ξεφύγω λιγάκι από την βαρυχειμωνιά.Εκεί κοντά μου ήταν η εκκλησία της Παναγίας της Μουχλιώτισσσας. Εμένα μου φαινόνταν πάντα σαν ερειπωμένη,αλλά γυροφέρνοντάς την μια φορά,είδα μια πορτούλα με κουδουνάκι και σκέφτηκα πως ίσως καταφέρω να μπω μέσα να την δω.
Χτύπησα και μετά απο λίγο ακούστηκαν βήματα στον αυλόγυρο και μια κύρια μου άνοιξε.Δεν μιλούσε ούτε μια λέξη ελληνικά,μα βλέποντάς με,ρώτησε:Yunanlımısın?Χαμογελώντας,απάντησα καταφατικά και με άφησε να μπω στην αυλή.Στην Πόλη σαν καταλάβουν πως δεν είμαι Τούρκος, Συνέχεια