Αφιέρωμα στην Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στη μητέρα Ελλάδα (7η Μαρτίου 1948)

Από το Δημοτικό Σχολείο Πυλών Καρπάθου

Το σπιτάκι της Μέλιας

Η 7η Μαρτίου του 1948 αποτελεί ιστορικό ορόσημο για τα Δωδεκάνησα. Είναι η μέρα που τα νησιά μας, τελευταίος κρίκος στην αλυσίδα της εθνικής ολοκλήρωσης, από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους, γίνονται πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της Ελλάδας.

Σ’ όλη τη μακραίωνη ιστορία τους τα Δωδεκάνησα ακολούθησαν τις τύχες του Ελληνισμού και στα χρόνια της ελεύθερης ζωής και της ακμής του και στα δίσεκτα χρόνια της πτώσης και της παρακμής του. Και καμιά δύναμη δεν μπόρεσε να τους αφαιρέσει την εθνικότητα, την ταυτότητά τους, την πνοή την ελληνική.

Δεῖτε τὸ πρωτότυπο 1,618 ἀκόμα λέξεις

Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της Κυριακής 8 Μαρτίου 2015 – Κυριακή Β´ Νηστειών, του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

πρωτότυπο κείμενο και μετάφραση
η θεραπεία του παραλυτικού της Καπερναούμ και μνήμη του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

paralytic-ceb1ceb3-ceb9-cf87cf81cf85cf83cebfcf83cf84cebfcebccebfcf85-cf83cf84ce84cebcceb1cf84ceb8᾿Εκεῖνος σηκώθηκε ἀμέσως,

πῆρε τὸ κρεβάτι του

καὶ μπροστὰ σ’ ὅλους βγῆκε ἔξω,

ἔτσι ποὺ ὅλοι θαύμαζαν

καὶ δόξαζαν τὸν Θεό.

(Μαρκ. β´ 1-12)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσῆλθεν ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς Καπερναοὺμ, καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. Καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον. Καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν, παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων· Καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον, ἐφ᾿ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο. ᾿Ιδὼν δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. ῏Ησαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; Τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός;

Συνέχεια

“Ο γάμος είναι η πορεία, το ταξίδι που θα καταλήξει στον ουρανό, στην αιωνιότητα”

Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Ο γάμος ειναι ενας δρόμος· Αρχίζει από τήν γη καί τερματίζει στόν ουρανό. Είναι μια συναψις, ενας σύνδεσμος μαζί μέ τόν Χριστόν, πού μας βεβαιώνει οτι θά παμε κάποτε στόν ουρανό.

Πάνω από τήν αγάπη, πάνω από τόν ανδρα σου, πάνω από τήν γυναίκα σου, πάνω από τά καθημερινά σου γεγονότα, νά θυμασαι ότι προορίζεσαι γιά τόν ουρανό, οτι μπήκες στόν δρόμο πού πρέπει οπωσδήποτε νά σέ βγάλη εκει.

Η νύμφη καί ο γαμπρός δίνουν τά χέρια τους, τούς πιάνη ο ιερεύς καί ακολουθούν γύρω από τό τραπέζι χορεύοντας καί ψάλλοντας. Αυτό σημαίνει οτι ο γάμος ειναι η πορεία, τό ταξίδι πού θά καταλήξη στόν ουρανό, στήν αιωνιότητα.

Συνέχεια

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: