Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της Κυριακής 8 Μαρτίου 2015 – Κυριακή Β´ Νηστειών, του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

πρωτότυπο κείμενο και μετάφραση
η θεραπεία του παραλυτικού της Καπερναούμ και μνήμη του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

paralytic-ceb1ceb3-ceb9-cf87cf81cf85cf83cebfcf83cf84cebfcebccebfcf85-cf83cf84ce84cebcceb1cf84ceb8᾿Εκεῖνος σηκώθηκε ἀμέσως,

πῆρε τὸ κρεβάτι του

καὶ μπροστὰ σ’ ὅλους βγῆκε ἔξω,

ἔτσι ποὺ ὅλοι θαύμαζαν

καὶ δόξαζαν τὸν Θεό.

(Μαρκ. β´ 1-12)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσῆλθεν ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς Καπερναοὺμ, καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. Καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον. Καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν, παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων· Καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον, ἐφ᾿ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο. ᾿Ιδὼν δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. ῏Ησαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; Τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός;

Καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ ᾿Ιησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς, εἶπεν αὐτοῖς· τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; Τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; ῞Ινα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας — λέγει τῷ παραλυτικῷ· σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. Καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.

 

Απόδοση σε απλή γλώσσα

Τόν καιρό ἐκεῖνο, μπῆκε πάλι ὁ ᾿Ιησοῦς στὴν Καπερναοὺμ καὶ διαδόθηκε ὅτι βρίσκεται σὲ κάποιο σπίτι. ᾿Αμέσως συγκεντρώθηκαν πολλοί, ὥστε δὲν ὑπῆρχε χῶρος οὔτε κι ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα· καὶ τοὺς κήρυττε τὸ μήνυμά του. ῎Ερχονται τότε μερικοὶ πρὸς αὐτόν, φέρνοντας ἕναν παράλυτο, ποὺ τὸν βάσταζαν τέσσερα ἄτομα. Κι ἐπειδὴ δὲν μποροῦσαν νὰ τὸν φέρουν κοντὰ στὸν ᾿Ιησοῦ ἐξαιτίας τοῦ πλήθους, ἔβγαλαν τὴ στέγη πάνω ἀπὸ κεῖ ποὺ ἦταν ὁ ᾿Ιησοῦς, ἔκαναν ἕνα ἄνοιγμα καὶ κατέβασαν τὸ κρεβάτι, πάνω στὸ ὁποῖο ἦταν ξαπλωμένος ὁ παράλυτος. ῞Οταν εἶδε ὁ ᾿Ιησοῦς τὴν πίστη τους, εἶπε στὸν παράλυτο· «Παιδί μου, σοῦ συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες». Κάθονταν ὅμως ἐκεῖ μερικοὶ γραμματεῖς καὶ συλλογίζονταν μέσα τους· «Μὰ πῶς μιλάει αὐτὸς ἔτσι, προσβάλλοντας τὸν Θεό; Ποιός μπορεῖ νὰ συγχωρεῖ ἁμαρτίες; Μόνον ἕνας, ὁ Θεός».

᾿Αμέσως κατάλαβε ὁ ᾿Ιησοῦς ὅτι αὐτὰ σκέφτονται καὶ τοὺς λέει· «Γιατί κάνετε αὐτὲς τὶς σκέψεις στὸ μυαλό σας; Τί εἶναι εὐκολότερο νὰ πῶ στὸν παράλυτο· “σοῦ συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες” ἢ νὰ τοῦ πῶ, “σήκω, πάρε τὸ κρεβάτι σου καὶ περπάτα”; Γιὰ νὰ μάθετε λοιπὸν ὅτι ὁ *Υἱὸς τοῦ ᾿Ανθρώπου ἔχει τὴν ἐξουσία νὰ συγχωρεῖ πάνω στὴ γῆ ἁμαρτίες» -λέει στὸν παράλυτο· «Σ’ ἐσένα τὸ λέω, σήκω, πάρε τὸ κρεβάτι σου καὶ πήγαινε στὸ σπίτι σου». ᾿Εκεῖνος σηκώθηκε ἀμέσως, πῆρε τὸ κρεβάτι του καὶ μπροστὰ σ’ ὅλους βγῆκε ἔξω, ἔτσι ποὺ ὅλοι θαύμαζαν καὶ δόξαζαν τὸν Θεό· «Τέτοια πράγματα», ἔλεγαν, «ποτὲ μέχρι τώρα δὲν ἔχουμε δεῖ!»

πηγή: Συνοδοιπορία

.

ΧΡΙΣΤΟΣ, Η ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

ΧΡΙΣΤΟΣ, Η ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ 2015

 

Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ: Ἑβρ. α΄ 10 – β΄ 3

Kατ᾿ ἀρχὰς σύ, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί· αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον πα­λαιωθήσονται, καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται· σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι. πρὸς τίνα δὲ τῶν ἀγγέλων εἴρηκέ ποτε· κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου; οὐχὶ πάντες εἰσὶ λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀπο­στελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν; Διὰ τοῦτο δεῖ περισσοτέρως ἡμᾶς προσέχειν τοῖς ἀκουσθεῖσι, μή ποτε παραρρυῶμεν. εἰ γὰρ ὁ δι᾿ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ πα­ρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη.

1. ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΚΑΙΡΑ ΣΤΑ ΑΙΩΝΙΑ

Στὸ ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα τῆς Β΄ Κυ­­­­ριακῆς τῶν Νηστειῶν ὁ ἀπόστολος Παῦλος διατυπώνει ἐπιγραμματικὰ ἕνα μεγάλο μυστήριο τῆς πίστεώς μας: ὅτι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν εἶναι μό­­νο ἄνθρωπος, ἀλλὰ εἶναι καὶ ὁ προαιώνιος καὶ ἀναλλοίωτος Θεός. Καὶ τεκμηριώνει τὴ μεγάλη αὐτὴ δογματικὴ ἀλήθεια ἀναφέροντας ἕνα χωρίο τῆς Παλαιᾶς Δι­αθήκης ποὺ ἀπευθύνεται στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ λέει: Ἐσύ, Κύριε, στὴν ἀρχὴ τῆς δημιουργίας θεμελίωσες τὴ γῆ στὸ οὐ­­ρά­νιο στερέωμα, καὶ «ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί· αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις». Αὐτοὶ θὰ ἐξαφανιστοῦν καὶ τὸ σχῆμα τους θὰ ἀλλάξει. Ἐσὺ ὅμως παραμένεις ἀμετάβλητος. Ὅλος ὁ κόσμος­ σὰν ἔνδυμα θὰ παλιώσει. Κι Ἐσὺ θὰ τὸν περιτυλίξεις σὰν ροῦχο καὶ θὰ γίνει καινούρ­γιος. Ἐσὺ ὅμως εἶσαι πάντοτε ὁ ἴ­­­­­­διος καὶ τὰ ἔτη σου θὰ εἶναι ἀτελείωτα. Στὴ ­συνέχεια ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐξηγεῖ ὅτι ὁ Κύριός μας εἶναι ἀσυγκρίτως ἀνώ­τερος ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, θέτοντας τὸ ἑξῆς ἐ­­­ρώτημα: Σὲ ποιὸν ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους ἔ­χει πεῖ ποτὲ ὁ Θεὸς Πατήρ: Κάθισε στὰ δε­­ξιά μου, μέχρι νὰ ὑποτάξω τοὺς ἐ­­­χθρούς σου καὶ νὰ τοὺς βάλω κάτω ἀπὸ τὰ πόδια σου; Σὲ κανένα. Μόνο στὸν Υἱό του τὸ εἶπε.
Διότι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ προαιώνιος Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ὁ δημιουργὸς τῆς κτίσεως. Αὐτὸς δημιούργησε τὸν οὐ­ρανὸ καὶ τὴ γῆ καὶ ὅλη τὴν οἰκουμένη. Ὅλα μέσα στὴν κτίση φθείρονται, γηράσκουν καὶ χάνονται. Τὸ σύμπαν ὁλόκλη­ρο εἶναι ὑπόδουλο στὴ φθορὰ καὶ ὁδη­γεῖ­ται πρὸς τὸ τέλος του. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἱ­­­­­στο­ρία τῶν ἀνθρώπων διαρκῶς μεταβάλ­λεται. Βασιλεῖες καὶ αὐτοκρατορίες ἐμφανί­ζον­ται, ἀκμάζουν, παρακμάζουν καὶ τελικὰ ἐξαφανίζονται. Ὅλα κάποτε τελειώνουν. Καὶ οἱ ἐγκόσμιες ἐπιτυχίες σβήνουν. Οἱ γε­νιὲς διαδέχονται ἡ μία τὴν ἄλλη. Κι ἐ­­­μεῖς ὁλοένα ἀλλάζουμε. Στὸν κόσμο αὐτὸ ὅλοι εἴμαστε προσωρινοί. Ἤμασταν παιδιά, μεγαλώσαμε, θὰ γεράσουμε, θὰ φύγουμε. Ἡ ζωή μας κλίνει πρὸς τὴ δύση της. Θὰ πεθάνουμε καὶ τὸ σῶμα μας θὰ διαλυθεῖ στὸν τάφο. Ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ τὸν μακρὺ αὐτὸν ὕπνο θὰ ἀναστηθοῦμε καὶ θὰ εἰσέλθουμε στὴν αἰώνια ζωή.
Ἂς μὴν ἀφήνουμε λοιπὸν τὴν καρδιά μας νὰ προσκολλᾶται στὰ ἐπίγεια καὶ φθαρτά, ποὺ φεύγουν καὶ χάνονται. Ἀλλὰ νὰ ζοῦμε μὲ τὸν πόθο καὶ τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν ἀσυγκρίτως ἀνώτερο ἐκεῖνο κόσμο ποὺ θὰ ἀνατείλει, τὸν αἰώνιο καὶ ἄφθαρτο καὶ ἀληθινό. Νὰ ποθοῦμε τὸν οὐρανὸ καὶ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ νὰ στρέφουμε τὴ σκέψη μας καὶ τὴ ζωή μας. Ἐκεῖ νὰ εἶναι τὰ ὄνειρά μας καὶ οἱ προσδοκίες μας. Καὶ νὰ εἴμαστε πάντοτε ἄγρυπνοι γιὰ νὰ τὴν κατακτήσουμε.

2. ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴ συνέχεια μᾶς θέτει ἐνώπιον τῶν εὐθυνῶν μας. Ἀφοῦ λοιπόν, λέει, ὁ Κύριός μας εἶναι ὁ προαιώνιος Θεός, «διά τοῦτο δεῖ περισσοτέρως ἡμᾶς προσέχειν τοῖς ἀκουσθεῖσι». Πρέπει περισσότερο νὰ προσέχουμε σ’ αὐτὰ ποὺ ἀκούσαμε καὶ εἶναι λόγοι τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Διότι ἐὰν δὲν προσέξουμε, διατρέχουμε τὸν κίνδυνο­ νὰ παρασυρθοῦμε καὶ νὰ πέσουμε­ ἔ­­­ξω. Καὶ ἀλίμονό μας, ἂν μᾶς συμβεῖ αὐ­­τό. Δι­ότι, ἂν ὁ νόμος ποὺ ἔδωσε ὁ Θε­­­ὸς στὸν Μω­υσῆ διὰ μέσου ἀγγέλων, ἀ­­­­­πο­δεί­­χθηκε βέβαιος, καὶ κάθε παράβασή­ του τιμωρήθη­­­κε δίκαια, πῶς ἐμεῖς θὰ ξε­φύ­γουμε τὴν τιμωρία, ἐὰν ἀμελήσουμε μία τόσο σπουδαία σωτηρία; Ἡ σωτη­­ρία αὐ­τὴ ἀφοῦ ἄρ­χισε νὰ κηρύττεται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο, μᾶς παραδόθηκε ἀπὸ τοὺς Ἀποστό­λους, ποὺ τὴν ἄκουσαν ἀ­­­πευθείας ἀπὸ τὸν Κύριο.

Στὸ ἱερὸ αὐτὸ κείμενο ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς προειδοποιεῖ ὅτι κινδυνεύουμε νὰ χάσουμε τὴ σωτηρία μας, ἐὰν δὲν δείξουμε τὴν ἀνάλογη προσοχὴ στὶς θεῖες ἀλήθειες ποὺ μᾶς ἀποκάλυψε ὁ Κύριος. Κινδυνεύουμε νὰ τὶς συνηθίσουμε καὶ σιγά-σιγὰ νὰ χάσουμε τὸ δρόμο μας. Καὶ τότε θὰ εἴμαστε ἀναπολόγητοι τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Διότι δὲν μποροῦμε νὰ παίζουμε μὲ τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ τὸν περιφρονοῦμε.

Γι’ αὐτὸ ὁ θεῖος Ἀπόστολος μᾶς ζητᾶ νὰ δείξουμε σοβαρότητα καὶ ὑπευθυνότη­τα ἀπέναντι στὸ νόμο τοῦ Θεοῦ. Νὰ τὸν ἀκοῦμε μὲ προσοχὴ καὶ ἐνδιαφέρον. Πό­σες φορὲς ἀκοῦμε στὴν ἐκκλησία τὸ ἱε­ρὸ Εὐαγγέλιο ἢ κάποιο κήρυγμα; Πόσες φο­­ρὲς διαβάζουμε στὸ σπίτι μας τὴν Ἁγία Γραφὴ ἢ κάποιο πνευματικὸ βιβλίο! Κάθε φορὰ λοιπὸν ποὺ ἀκοῦμε τὸν θεῖο λόγο, νὰ κατανοοῦμε ὅτι εἶναι μεγίστης σπουδαιότητος. Καὶ γι’ αὐτὸ νὰ τὸν ἀκοῦμε μὲ πίστη καὶ φόβο Θεοῦ. Νὰ τὸν μελετοῦμε συχνὰ καὶ μὲ προσοχή, συγκρατώντας τὰ θεῖα νοήματα στὴ μνήμη μας καὶ στὶς καρδιές μας. Κι ἔτσι νὰ εὐθυγραμμίζουμε τὴ ζωή μας μὲ τὸ θεῖο νόμο. Γιὰ νὰ μὴ χάσουμε τὴν ψυχή μας, ἀλλὰ νὰ κερδίσουμε τὴ σωτηρία μας καὶ νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ζήσουμε κι ἐμεῖς μαζὶ μὲ τὸν Κύριο στὴ Βασιλεία του αἰωνίως.

πηγή: ο Σωτήρ

.

για τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά δείτε την ανάρτηση- κλικ στον τίτλο:

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, και η αγία οικογένεια των Παλαμάδων

Αγία Καλλή (η μητέρα),Άγιος Θεοδόσιο, Αγία Επίχαρις, Αγία Θεοδότη, Άγιος Κωνστάντιος και Άγιος Μακάριος, τα αδέλφια του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, οι οποίοι έζησαν και ασκήτευσαν στην περιοχή της Βέροιας.

.

 

 

 

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...