Για την βία στο σχολείο των παιδιών μου… μήπως έχω και εγώ ευθύνη;

.

Στην μνήμη του Βαγγέλη Γιακουμάκη λίγες σκέψεις  για την βία που, δυστυχώς, αντιμετωπίζουν στο σχολείο τα παιδιά μας, από εκπαιδευτικούς και συμμαθητές… και οι δικές μου ευθύνες ως μάνα…

 βία 1

.

Έφυγες, Βαγγέλη… ας αναπαύεται η ψυχούλα σου, παλληκάρι μου, εκεί που δεν υπάρχει «ούτε πόνος, ούτε λύπη ούτε στεναγμός».

Έφυγες και μάτωσε η ψυχή μου… στιγμιαία ήρθα στην θέση της μανούλας σου και ένιωσα κατάβαθα τον στεναγμό της.

Ξέρω όμως, παιδί μου, πως η «θυσία» σου αυτή δεν θα ήθελες με τίποτα να πάει χαμένη. Ένα αθώο θύμα υπήρξες και σίγουρα δεν θα ήθελες να σε ακολουθήσουν κι άλλα.

Πώς να μιλήσω για την αναγκαία απόδοση ευθυνών;… η δικαιοσύνη, η μόνη σίγουρη, βρίσκεται στα χέρια του μόνου Δικαίου, του Θεού μας.

 .

Νιώθω όμως βαριά την ευθύνη ως μάνα που ανατρέφει παιδιά και που ήδη από τώρα τα παραδίδει στην κοινωνία, ως αυριανούς πολίτες.

Μικρογραφία της κοινωνίας η οικογένεια και οι συμπεριφορές που βλέπει και βιώνει το παιδί μέσα στο σπίτι, μεταφέρονται και προς τα έξω.

.

Αν εγώ είμαι συνεχώς επικριτική, ασκώ βία σωματική και ψυχολογική στο παιδί μου, δεν σέβομαι την προσωπικότητά του, τις δυνατότητες και τα όριά του, τις ιδιαιτερότητές του… ίσως μέσα στο σπίτι να μην αντιδράσει, αλλά πιθανόν να ψάξει να βρει άλλα θύματα, για να τα πληγώσει με τα ίδια πλήγματα που δέχτηκε…

Αν οι σχέσεις των γονιών δεν είναι αρμονικές και στην οικογενειακή ατμόσφαιρα κυριαρχούν καυγάδες και εντάσεις, αν αδιαφορώ για το γεγονός ότι υπάρχουν προστριβές μεταξύ των αδελφών… ανάλογες συμπεριφορές θα αντιγράψει πιθανόν το παιδί μου και στις σχέσεις του με άλλα παιδιά.

Αν παρακολουθεί όλα αυτά τα βίαια και απαράδεκτα «παιδικά» προγράμματα στην τηλεόραση, αν παίζει βιντεοπαιχνίδια που νικητής στέφεται εκείνος που θα σκοτώσει περισσότερους… μαθαίνει έτσι ότι η βία επιβραβεύεται. Και αυτό συμβαίνει με την δική μου συμβολή, ανοχή και ευθύνη. Γιατί στις μικρές ηλικίες θα έπρεπε να ελέγχω τις εικόνες που προσλαμβάνουν τα παιδιά μου από τις οθόνες και δεν θα έπρεπε να αφήνω την διαπαιδαγώγησή τους στην “ηλεκτρονική baby sitter”.

Αν δεν μεταδώσω αξίες , ιδανικά,  πίστη και υπακοή στο θέλημα του Θεού, ανθρωπιά και σεβασμό στον συνάνθρωπο… τότε τα ανατρέφω μόνο κατά σάρκα και η ψυχή και το πνεύμα τους είναι νεκρά….

Και πόσες ακόμα οι ευθύνες μου…

 βία 2

.

Ακόμα όμως και αν η ατμόσφαιρα του σπιτιού μου είναι γαλήνια, ακόμα και αν το παιδί λάβει την καλύτερη δυνατή αγωγή, που θα το βοηθήσει να στέκεται «δυνατά στα πόδια του» και να σέβεται τους συνανθρώπους του…

…δυστυχώς, ο κόσμος εκεί έξω δεν είναι όμορφος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος.

Καθώς το παιδί βγαίνει από το ασφαλές περιβάλλον του σπιτιού και ενσωματώνεται στην κοινωνία του σχολείου, μπορεί να έρθει αντιμέτωπο με καταστάσεις βίαιες για την ψυχή και το σώμα του.

.

Δυσκολεύομαι πολύ να απαριθμήσω περιστατικά που αντιμετωπίσαμε στα σχολεία των παιδιών μας, αλλά η ευθύνη με καλεί να το πράξω, γνωρίζοντας ότι υπάρχουν και πολύ χειρότερα, ανάλογα περιστατικά:

-είχαμε να αντιμετωπίσουμε νηπιαγωγούς με ψυχολογικά προβλήματα (διαπιστωμένα από γιατρό) που έβγαζαν όλη την πίκρα και την χολή τους στις αθώες παιδικές ψυχούλες

-είχαμε να αντιμετωπίσουμε τον δάσκαλο που στηρίζει τις διδακτικές του μεθόδους στην βέργα και στο χαστούκι και στις συνεχείς επιπλήξεις και ειρωνείες…

-και είχαμε και τις περιπτώσεις των παιδιών μας που, ενώ υπήρξαν θύματα ψυχολογικής κακοποίησης από συμμαθητές τους, η άποψη της δασκάλας ήταν: «παιδιά είναι, ας τα αφήσουμε, θα τα βρουν καλύτερα μεταξύ τους»… και δεν επενέβαινε.

.

Με πολύ πόνο τα έγραψα αυτά, χωρίς καμία διάθεση για κατηγορίες, αλλά γιατί θεωρώ ότι κάποιοι γονείς μπορεί να μην έχουν αντιληφθεί πόσα άσχημα πράγματα μπορεί να συμβούν σε ένα σχολείο και να πρέπει να τα αντιμετωπίσουν, μαζί με τα παιδιά τους.

Ομολογώ πως και εμείς , στα πρώτα μας παιδιά, αργήσαμε να δούμε κάποιες ενδείξεις και και να αντιληφθούμε τι κρύβεται πίσω από την άρνηση, λόγου χάριν, του παιδιού να πάει στο νηπιαγωγείο. Το αξιολογήσαμε λανθασμένα, ως δυσκολία προσαρμογής.

Μετά από καιρό μίλησε το παιδί για την ταραχή που επικρατούσε στην τάξη, την ψυχολογική πίεση από την πλευρά της νηπιαγωγού… και όταν του είπαμε: «γιατί , παιδί μου, δεν μας τα έλεγες αυτά τόσο καιρό;» καταλάβαμε ότι φοβόταν την αντίδραση της δασκάλας και τον αντίκτυπο που πιθανόν να είχε  αυτή η αποκάλυψη στο ίδιο… συζητώντας με άλλους γονείς, αντιληφθήκαμε αργότερα ότι και άλλα παιδιά αντιμετώπιζαν την ίδια δυσκολία.

Το θύμα πάντα τρέμει τον θύτη και αποφεύγει την ομολογία της κακομεταχείρησής του… Αυτό το αντιληφθήκαμε και σε άλλες, ανάλογες περιπτώσεις…

 .βία 3

.

Και πώς μπορώ να προστατέψω το παιδί μου από δύσκολες καταστάσεις, που δεν είναι δυνατόν να αποφύγει; Εγώ, ως ενήλικας, επιλέγω τις κοινωνικές μου συναναστροφές και το περιβάλλον που κινούμαι, ενώ εκείνο δεν έχει πάντα την δυνατότητα της επιλογής.

Η καλή επικοινωνία, η επαγρύπνηση για «σημάδια»- χωρίς να σημαίνει ότι υποπτευόμαστε τους πάντες- κρίνεται αναγκαία.

Δεν μπορώ να αλλάξω εντελώς κάποιες συμπεριφορές δασκάλων και συμμαθητών, έχω όμως το χρέος να θωρακίσω ψυχολογικά το παιδί μου και να του δώσω να νιώσει την ασφάλεια του γονιού που στέκει πάντα «φύλακας» στο πλευρό του.

Θα μιλήσω και θα απευθυνθώ όπου χρειάζεται, ακόμα και αν γνωρίζω ότι τα λόγια μου θα ηχήσουν «εις ώτα μη ακουόντων». Δεν μπορώ να αφήσω αβοήθητο το παιδί μου, όσο ακόμα έχει ανάγκη από την προστασία μου.

Και επειδή «εν τη ενώσει η ισχύς» η καλύτερη αντιμετώπιση σε αυτές τις περιπτώσεις είναι νομίζω η συλλογική, μαζί μα άλλους γονείς με τους οποίους βιώνουμε τις ίδιες δυσκολίες.

Κάποτε ο δάσκαλος θεωρούνταν «αυθεντία» και το περιβάλλον του σχολείου εντελώς ασφαλές για τα παιδιά. Δυστυχώς όμως σήμερα αυτό δεν είναι απόλυτο…

Με διάκριση, χωρίς να θέλω να πληγώσω την εμπιστοσύνη του παιδιού στο πρόσωπο του δασκάλου, χωρίς να θέλω να του περάσω το μήνυμα ότι: «εσύ είσαι καλό παιδί, ενώ τα άλλα παιδιά είναι κακά παιδιά»…, επαγρυπνώ για τυχόν δυσκολίες που ίσως να αντιμετωπίσει στο σχολικό περιβάλλον.

 .

Δεν θέλουμε να θρηνήσουμε και άλλα θύματα! Το χρωστάμε στον Βαγγέλη, το χρωστάμε στα παιδιά μας!

Ας πάρουμε υπεύθυνη στάση απέναντι στο ζήτημα του σχολικού εκφοβισμού, και ας έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά, για να προστατευτούν όλα τα αθώα παιδιά, όχι μόνο τα δικά μας.

Αυτή είναι η ευθύνη μας για το μέλλον του τόπου μας, που ξεκινά από τις οικογένειές μας και συνεχίζεται στα σχολεία μας.

Ας μιλήσουμε και ας απαιτήσουμε σεβασμό στα παιδιά μας.

Ας ευχηθούμε και ας προσευχηθούμε για αυτό το τόσο κρίσιμο θέμα…

 .

Aλεξία momyof6 για το ιστολόγιο “Αντέχουμε…”

.

Copyrighted.com Registered & Protected  C1VJ-L7GE-IAIB-R4IL

.

 (το κείμενο αυτό αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία της οικογένειάς μας και είναι προστατευμένο με  copyright. Μπορείτε ελεύθερα να κοινοποιείτε τον σύνδεσμο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σε περίπτωση αναδημοσίευσης σε άλλη ιστοσελίδα, μπορείτε να αντιγράψετε μόνο το αρχικό τμήμα, με ενεργό σύνδεσμο που να οδηγεί στην ανάρτηση αυτή. Σας ευχαριστούμε!)
οι φωτο προέρχονται από αναζήτηση στο Google  images

.

10 thoughts on “Για την βία στο σχολείο των παιδιών μου… μήπως έχω και εγώ ευθύνη;

  1. Πόσο ωραία τα εκφράζεις Αλεξία. Όλοι έχουμε ευθύνη, εμείς οι γονείς, τα σχολεία, η κοινωνία που μεγαλώνουμε και ζούμε. Και έχουμε μάθει να μην κοιτάζουμε πέρα από την αυλή μας, να κλείνουμε τα αφτιά μας σε ότι ακούγεται πέρα από τα στενά όρια της οικογένειάς μας. Τελικά όμως όλοι είμαστε πιθανά θύματα – ή και θύτες. Και μόνο μέσα από την εκπαίδευση, και φυσικά δεν εννοώ μόνο το σχολείο, και από τον καθένα μας μπορεί να αλλάξει αυτό.

    Την καλημέρα μου
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

    Μοῦ ἀρέσει

    • Ναι, Ελένη μου, όλοι έχουμε ευθύνες…
      είναι εύκολο να αποδίδουμε ευθύνες και κατηγορίες κατά παντός υπευθύνου- χρειάζεται και αυτό…- και να ξεχνούμε τις δικές μας ευθύνες…

      Καλή σου μέρα και καλή εβδομάδα, σε ευχαριστώ για τον σχολιασμό

      Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

  2. Καλημέρα Αλεξία μου! Πόσο δίκιο έχεις…μίλησες στην καρδιά μου με αυτό το κείμενο! Στεναχωρήθηκα τόσο πολύ με το αποτέλεσμα των ερευνών για τον άτυχο Βαγγέλη! Δυστυχώς, ο θάνατός του ήταν αναμενόμενος..τόσες μέρες εξαφανισμένος! Κρίμα, πολύ κρίμα! Σκέφτομαι τους γονείς του, αυτή τη μάνα…με πόσες θυσίες και κόπους, τον μεγάλωσε, τον έστειλε να σπουδάσει, να μορφωθεί…και κάποιοι “νταήδες” του έκοψαν το νήμα της ζωής, οδηγώντας τον στην αυτοκτονία! Γιατί, γιατί…αμέτρητα γιατί? Συμφωνώ μαζί σου, με όσα έγραψες! Όλοι μας έχουμε ευθύνη…πρώτα οι γονείς, οι δάσκαλοι, η ίδια σκληρή κοινωνία που έχει φθάσει στο σημείο να μην μπορεί να προστατεύσει τα ίδια της τα παιδιά! Το μέλλον της!
    Πόσο φοβάμαι! Χιλιάδες φόβοι κατακλύζουν από τώρα το μυαλό μου…θα καταφέρω να μεγαλώσω τα παιδιά μου σωστά? Θα μπορέσω να τους διδάξω όλες αυτές τις αξίες και τα ιδανικά, για να γίνουν ώριμοι ενήλικες, με σωστή κρίση και αυτοπεποίθηση στον εαυτό τους! Θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τη σκληρή πραγματικότητα εκεί έξω, με σθένος και ψυχική ισορροπία? Δεν ξέρω…ο χρόνος θα δείξει…Ένα είναι σίγουρο, θα προσπαθήσω! Με όλες μου τις δυνάμεις… και θα είμαι δίπλα τους πάντα, να τα νουθετώ, να τα συμβουλεύω για όλα! Και με τη βοήθεια του Θεού, ελπίζω να τα καταφέρω!
    Δεν πρέπει να θρηνήσουμε άλλα θύματα! Οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε τη βία σε όποια μορφή παρουσιάζεται, από νωρίς…
    Τα φιλιά μου, Μαρία

    Μοῦ ἀρέσει

    • Είναι πολύ κρίμα , Μαρία μου, για το παλληκάρι…
      ομολογώ πως και εγώ φοβάμαι πολύ…

      αλλά, όπως λες, εμείς κάνουμε τον αγώνα μας και ο Θεός αναπληρώνει τις ελλείψεις μας και είναι Εκείνος που προστατεύει πραγματικά τα παιδιά μας.
      Και αν τους μάθουμε Εκεί να στρέφονται στις δυσκολίες της ζωής τους, θα έχουν ένα ασφαλές καταφύγιο.

      Μοῦ ἀρέσει

  3. Καλησπερα σας.Ηθελα να εκφρασω τη θλιψη μου-μεσα απο την παρεα σας-για τον Βαγγελη που απο τη στιγμη της εξαφανισης του παρακολουθω τις εξελιξεις,με πονο ψυχης σαν να ηταν δικο μου παιδι.Ας δωσει ο Θεος κουραγιο στους γονεις και ηρεμια στον κοσμο που εχει αγριεψει πολυ.Οχι βια στη βια ,αλλα αγαπη.Αυτη ειναι μονο ο γιατρος.Ας ξεκινησει αυτη η αγαπη απο τα σπιτια μας,την οικογενεια μας,το περιβαλλον μας.Κι ας γυρισουμε στην θρησκεια μας και στην εκκλησια μας.Οταν εισαι κοντα στο Θεο δεν φοβασεΚαλο σας βραδυ

    Μοῦ ἀρέσει

  4. Λυπάμαι πολύ για όλα όσα περάσατε. Λυπάμαι πάρα πολύ, όταν αντιλαμβάνομαι ότι, σε αυτή την τόσο υπεύθυνη θέση, σε αυτό το λειτούργημα που λέγεται παιδαγωγός, βρίσκονται άνθρωποι ανεύθυνοι, σκληρόψυχοι και απαιδαγώγητοι και ανίκανοι!!!! Θυμώνω!!!! Το λέω εκ πείρας, γιατί μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκομαι ανάμεσα σε παιδάκια, έχω δει πάαααρα πολλούς ακατάλληλους “παιδαγωγούς”. Λυπάμαι.
    Εγώ κρατάω αυτή σου τη σκέψη Αλεξία μου:
    “…Δεν μπορώ να αλλάξω εντελώς κάποιες συμπεριφορές δασκάλων και συμμαθητών, έχω όμως το χρέος να θωρακίσω ψυχολογικά το παιδί μου και να του δώσω να νιώσει την ασφάλεια του γονιού που στέκει πάντα «φύλακας» στο πλευρό του…”
    Σε φιλώ με αγάπη, και εύχομαι τα παιδιά σου να βρουν στον δρόμο τους δασκάλους-αγγέλους, παράδειγμα προς μίμηση και όχι αποφυγή.

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    • Ροδούλα μου, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για όσα έγραψες…

      όλοι, ως άνθρωποι, ίσως κάνουμε κάποια λάθη στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας. Σημασία έχει, για εμένα, να έχουμε τη διάθεση να βελτιωνόμαστε, ειδικά όταν μάς το υποδεικνύουν… δύσκολο να ταπεινωθούμε και να τα παραδεχτούμε, αλλά αναγκαίο, για το καλό των παιδιών και της κοινωνίας, γενικότερα…

      σε φιλώ, με την αγάπη μου

      Μοῦ ἀρέσει

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...