Μετά τον πόνο…τι;

 

Πολύς πόνος αυτές τις μέρες…

και πού να στραφώ για να γαληνέψει η ψυχή μου, που έχει μαυρίσει;….

 

μετά το ετήσιο μνημόσυνο της γιαγιάς μας, – μέσα από το οποίο έζησα ξανά την έξοδο της από αυτό τον κόσμο…-η είδηση του χαμού του Βαγγέλη

την βίωσα πολύ βαθιά, σαν δικό μου άνθρωπο να έχασα

ομολογώ πως φοβάμαι και τρέμω για τα παιδιά μου, αναλογίζομαι τις ευθύνες μου ως μάνα και τρομάζω

Συνέχεια

 

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...