Το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος της Κυριακής 10 Ιανουαρίου 2016- Κυριακή μετά τα Φώτα

πρωτότυπο κείμενο και ερμηνεία της ευαγγελικής και αποστολικής περικοπής

ΦΩΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

ΦΩΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 10 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016

Μετὰ τὰ Φῶτα: Ματθ. δ΄ 12-17

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀκούσας ὁ ᾿Ιησοῦς ὅτι ᾿Ιωάννης παρεδόθη, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, καὶ καταλιπὼν τὴν Ναζαρὲτ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς Καπερναοὺμ τὴν παραθαλασσίαν ἐν ὁρίοις Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ, ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ ῾Ησαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος·

γῆ Ζαβουλὼν καὶ γῆ Νεφθαλείμ, ὁδὸν θαλάσσης, πέραν τοῦ ᾿Ιορδάνου, Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα, καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς. ᾿

Απὸ τότε ἤρξατο ὁ ᾿Ιησοῦς κηρύσσειν καὶ λέγειν· μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

.

ΦΩΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

«Τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς»

«Ἡ φωνὴ τοῦ Λόγου» ἐσίγησε! «Ὁ λύχνος τοῦ Φωτὸς» ἔσβησε! Ὁ Τίμιος Πρόδρομος ποὺ σὰν λυχνάρι ἔριχνε ἀκτίνες φωτὸς μέσα στὸ βαθὺ σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς πλάνης, συνελήφθη ἀπὸ τὸν ἀσεβὴ βασιλέα Ἡρώδη. Ὡστόσο ὁ κόσμος δὲν ἔμεινε χωρὶς φῶς. Διότι τότε ἀκριβῶς ἦταν ποὺ ἀνέ­τει­λε τὸ ἀνέσπερο φῶς, ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ὁποῖος ἄρχισε τὴ δημόσια δράση του. Ἔτσι ἐπαληθεύτηκε ὁ λόγος τοῦ προφήτη Ἡσαΐα: «Ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα, καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς». Ὁ λαὸς δη­λαδὴ ὁ καθηλωμένος στὸ σκοτάδι­ τῆς εἰδωλολατρικῆς πλάνης καὶ τῆς ἀσε­βεί­ας εἶδε φῶς μεγάλο, καὶ σ’ ἐκείνους ποὺ κάθονταν στὴ χώρα τὴν ὁποία ἐ­­­πισκιάζει τὸ πυκνὸ σκοτάδι τοῦ θανάτου, σ’ αὐτοὺς ἥλιος ἀνέτειλε.
Ἂς σταθοῦμε ὅμως σ’ αὐτὸν τὸν τε­λευταῖο λόγο, γιὰ νὰ δοῦμε πῶς ζοῦσαν οἱ ἄνθρωποι κάτω ἀπὸ τὴ σκιὰ τοῦ θανάτου καὶ ποιὸ εἶναι τὸ φῶς ποὺ διέλυσε τὸ τρομακτικὸ σκοτάδι καὶ ἔφερε τὴν ἐλπίδα καὶ τὴ σωτηρία.

.

1. ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Ὁ πρὸ Χριστοῦ κόσμος ζοῦσε μέσα στὴν πλάνη καὶ τὴν εἰδωλολατρία, στὴν ἁμαρτία καὶ τὴ διαφθορά. Δὲν ἦταν ζωὴ αὐτή! Ἦταν θάνατος. Διότι ἡ ἁμαρ­τία τὸν εἶχε ὁδηγήσει στὸν πνευματικὸ θάνατο, δηλαδὴ τὸν χωρισμό του ἀπὸ τὸν Θεό. Βυθισμένος ὁ ἄνθρωπος στὸ βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας ἦταν καταδικα­σμένος καὶ στὸν αἰώνιο θάνατο. Τί φο­βερό! Ζοῦσε ἀποκομμένος ἀπὸ τὴν πη­γὴ τῆς Ζωῆς. Χωρὶς ὅραμα καὶ προ­οπτικὴ αἰωνιότητας!
Ὡς ἐπακόλουθο τοῦ πνευματικοῦ θα­­­νάτου καὶ ὁ σωματικὸς θάνατος, ὁ κοι­νὸς κλῆρος ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἅπλωνε παντοῦ ἕνα σκοτει­νὸ πέπλο τρόμου καὶ ἀπελπισίας. Ὅλοι ζοῦσαν κάτω ἀπὸ τὴ σκιά του. Δὲν μποροῦσαν νὰ χαροῦν τὴ ζωή, διότι εἶχαν διαρκῶς μέσα τους τὴν ἀνησυχία καὶ τὴν ἀγω­νία μήπως πεθάνουν καὶ ὑποστοῦν τὰ δεινὰ τῆς μετὰ θάνατον καταδίκης.
Ὁ ἄνθρωπος στὴν πρὸ Χριστοῦ ἐπο­χὴ βίωνε ἔντονα τὸν φόβο τοῦ θανά­του. Ὅπως σημειώνει ὁ Μέγας Ἀθανάσι­ος, ἀκόμα καὶ οἱ δίκαιοι ἄνθρωποι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἔκλαιγαν ὅσους πέθαιναν, σὰν νὰ μὴν ἐπρόκειτο νὰ τοὺς συναντήσουν ποτὲ ξανά!
Καὶ τὰ ἐρωτήματα ἔμεναν ἀναπάν­τητα: Τί γίνεται ὅταν πεθαίνει ὁ ἄνθρω­πος; Ποῦ πάει ἡ ψυχή του; Τί συναντᾶ ἐκεῖ καὶ τί αἰσθάνεται; Μάταια προσπάθησαν οἱ ἀρχαῖοι φιλόσοφοι νὰ δώσουν ἀπαντήσεις. Οἱ θεωρίες τους ἢ παρουσίαζαν ἀντιφάσεις καὶ ἀσάφειες ἢ στηρίζονταν σὲ μυθικὲς καὶ παιδαριώδεις ἀντιλήψεις… Ὅλα τόνιζαν τὴ σύγχυση καὶ τὸ βαθὺ σκοτάδι τῆς ἄγνοιας ποὺ ἐπικρατοῦσε γύρω ἀπὸ τὸ κρίσιμο αὐτὸ θέμα. Καὶ ὁ κόσμος ἦταν καθηλωμένος σὲ αὐτὸ τὸ σκοτάδι. Καθηλωμένος… μέχρι τὴ στιγμὴ ποὺ ἀνέτειλε τὸ Φῶς!

.

2. Η ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

Ἐνῶ οἱ ἄνθρωποι βρίσκονταν σὲ αὐ­τὴ τὴν ἀπελπιστικὴ κατάσταση, ἀνέτει­λε «τὸ φῶς τοῦ κόσμου», ὁ Κύριος Ἰη­­­σοῦς Χριστός. Λυπήθηκε ὁ πανά­γαθος­ Θεὸς τὸ πλάσμα του, τὸν ἄνθρω­πο, ποὺ τὸν ἔβλεπε νὰ βρίσκεται κάτω ἀ­­­πὸ τὴν τυραννία τοῦ διαβόλου καὶ τοῦ θανάτου καὶ ἔστειλε τὸν Μονογενή του Υἱό, ὁ Ὁποῖος ἔγινε ἄνθρωπος, καὶ «ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑ­­­­πή­­κο­ος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυ­­ροῦ» (Φιλιπ. β΄ 8). Ταπείνωσε ὁ Κύ­­­ριος τὸν Ἑ­­­αυτό του, μὲ τὸ νὰ γίνει ὑ­πάκουος μέχρι θανάτου, καὶ μάλιστα θανάτου ­σταυ­ρικοῦ, ποὺ εἶναι ὁ πλέον ὀ­­­δυνηρὸς καὶ ἐπονείδιστος θάνατος.
Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ γεννήθηκε ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ἄρχισε νὰ διαλύεται τὸ σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι στὴν ὀρθόδοξη εἰκονογραφία ἤδη ἀπὸ τὴ Γέννηση τοῦ Σωτῆρος ὑπογραμμίζεται πολὺ ἐκφραστικὰ ἡ κατανίκηση τοῦ θανάτου, ἀφοῦ τὰ σπάργανα τοῦ θείου Βρέφους ἔχουν τὴ μορφὴ τῶν νεκρικῶν σαβάνων, τὰ ὁποῖα ὁ Ἄγγελος θὰ δείξει στὶς Μυροφόρες τὸ πρωὶ τῆς Ἀναστάσεως. Ἐπίσης, τὸ σπήλαιο μὲ τὸ σκοτεινὸ χρῶμα του συμβολίζει τὸν κόσμο ποὺ εἶχε σκοτισθεῖ ἀπὸ τὴν ἁμαρ­τία, ἐνῶ μέσα σ’ αὐτὸ τὸ θεῖο Βρέφος καταυγάζεται ἀπὸ οὐράνιο φῶς, διότι μέσα στὰ σκοτάδια τοῦ κόσμου λάμπει τὸ ἀληθινὸ Φῶς, ὁ Χριστός.
Ὁ ἐρχομὸς τοῦ Θεανθρώπου σήμανε τὴ λήξη τῆς κυριαρχίας τοῦ θανάτου. Ἀπὸ τότε οἱ πιστοὶ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ μποροῦν νὰ ἀγωνίζονται νικηφόρα κα­τὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ ὑπερνικοῦν τὸ φόβο τοῦ θανάτου. Κι ἐμεῖς, ἂν θέλου­με νὰ λυτρωθοῦμε ἀπὸ τὰ σκοτάδια τῆς ἁμαρτίας καὶ τὴν τρομακτικὴ σκιὰ τοῦ θανάτου, ἂς ἀκολουθήσουμε τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ. Τότε θὰ χαροῦμε πραγματικὰ τὴν ἀληθινὴ ζωή, ὅπως μᾶς τὸ ὑποσχέθηκε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος: «Ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ᾽ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς» (Ἰω. η΄ 12). Ὅποιος μὲ ἀκολουθεῖ μὲ πλήρη ἐμπιστοσύνη καὶ ἐλπίδα καὶ ὑ­­πακοὴ στοὺς λόγους μου, δὲν θὰ περ­πατᾶ στὸ σκοτάδι, ἀλλὰ θὰ ἔχει μέσα του τὸ ζωηφόρο φῶς ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ ζωή, τὸν Θεό.

Τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ διέλυσε τὰ σκοτάδια τοῦ θανάτου! Ὁ θάνατος γιὰ τοὺς πιστοὺς χριστιανοὺς δὲν εἶναι τὸ τέρμα ἀλλὰ ἡ ἀφετηρία. Ἡ ἀφετηρία μιᾶς νέας ζωῆς. Ὄχι ἁπλῶς μιᾶς διαφορετικῆς ζωῆς ἀπὸ τὴν ἐπίγεια, ἀλλὰ μιᾶς ζωῆς ἀσυγκρίτως ἀνώτερης, ἀφοῦ ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει οὔτε φθορά, οὔτε θάνατος. Ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει λύπη, πόνος καὶ στεναγμός. Ἐκεῖ τὰ «πάντα πεπλήρωται φωτός». Καὶ ὅπου ὑπάρχει φῶς, ἐκεῖ ὑπάρχει ζωή!

.

.

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ

 

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 10 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016

Μετὰ τὰ Φῶτα: Ἐφεσ. δ΄ 7-13

A δελφοί, ἑνὶ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ ­Χριστοῦ. διὸ λέγει· ἀναβὰς εἰς ὕψος ᾐχμαλώτευσεν αἰχμαλω­σί­αν καὶ ἔδωκε ­δόματα τοῖς ἀνθρώποις. τὸ δὲ ἀνέβη τί ἐστιν εἰ μὴ ὅτι καὶ κατέβη πρῶτον εἰς τὰ κατώτερα μέρη τῆς γῆς; ὁ καταβὰς αὐτός ἐστι καὶ ὁ ἀναβὰς ὑπεράνω πάντων τῶν οὐρανῶν, ἵνα πληρώσῃ τὰ πάντα. καὶ αὐτὸς ἔδωκε τοὺς μὲν ἀποστόλους, τοὺς δὲ προφήτας, τοὺς δὲ εὐαγγελιστάς, τοὺς δὲ ποιμένας καὶ διδασκά­λους, πρὸς τὸν καταρτισμὸν τῶν ἁγίων εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, μέχρι ­καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πί­στεως καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα ­τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ.

.

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ

1. Εἴμαστε προνομιοῦχοι

«Ἦλθεν ὁ φωτισμός· ἡ χάρις ἐπεφάνη· ἡ λύτρωσις ἐπέστη…» (Στιχηρὰ Αἴνων 10ης Ἰανουαρίου).
Καθὼς ἀκόμη βρισκόμαστε μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα τῆς ἑορτῆς τῶν Θεοφανίων, ἡ Ἐκκλησία συνεχίζει νὰ ψάλλει καὶ νὰ πανηγυρίζει τὴ φανέρωση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο. Αὐτὸς εἶναι ὁ φωτισμός μας, ἡ δύναμή μας, ἡ ἐγγύηση γιὰ τὴ λύτρωση καὶ τὴ σωτηρία μας. Εἶναι ἡ πηγὴ τῆς Χάριτος καὶ γι’ αὐτὸ χορηγεῖ ὑπεράφθονες τὶς δωρεές Του. Γι’ αὐτὴ τὴ χάρη μᾶς ὁμιλεῖ τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τῆς σημερινῆς Κυριακῆς μετὰ τὰ Φῶτα, τὸ ὁποῖο εἶναι μικρὸ τμῆμα ἀπὸ τὴν πρὸς Ἐφεσίους ἐπιστολή.
Γράφει ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος: «Ἑνὶ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ»· δηλαδή, στὸν καθένα ἀπὸ ἐμᾶς δόθηκε ἡ θεία Χάρη, σύμφωνα μὲ τὸ μέτρο ποὺ καθορίζει ἡ σοφία, ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἡ θεία αὐτὴ δωρεὰ μᾶς προσφέρεται ἀνάλογα μὲ τὶς πραγματικὲς ἀνάγκες καὶ τὸ πνευματικό μας συμφέρον.
Πράγματι, ὁ Χριστὸς διανέμει τὰ χαρίσματα. Τὸ μαρτυρεῖ καὶ ἡ Ἁγία Γραφὴ καθὼς λέγει: Ὅταν ὁ Κύριος μὲ τὴν Ἀνάληψή Του ἀνέβηκε ψηλὰ στὸν οὐρανό, ἔδεσε αἰχμάλωτους τοὺς ἐχθρούς Του, δηλαδὴ τὸν σατανᾶ καὶ τὸν θάνατο, κι ἔδωσε χαρίσματα στοὺς ἀνθρώπους.
Λέγοντας λοιπὸν ἡ Ἁγία Γραφὴ γιὰ τὸν Χριστὸ ὅτι ἀνέ­βηκε, τί ἄλλο σημαίνει παρὰ ὅτι πρωτύτερα καὶ κατέ­βηκε στὰ κατώτερα μέρη τῆς γῆς, ἀφοῦ ἔγινε ἀν­θρω­πος καὶ σταυρώθηκε;
Ὁ Χριστὸς ποὺ κατέβηκε, εἶναι ὁ ἴ­διος ποὺ καὶ ἀνέ­βηκε ἐπάνω ἀπ’ ὅλους τοὺς οὐρανούς, «ἵνα πληρώσῃ τὰ πάν­τα»· γιὰ νὰ γεμίσει μὲ τὴν παρουσίαΤου καὶ τὶς δωρεὲς Του τὰ πάντα.
Εἶναι γεγονὸς ὅτι εἴμαστε προνομι­οῦχοι ὅλοι ὅσοι ζοῦμε στὴ μετὰ Χρι­στὸν ἐποχή. Διότι αὐτὴ εἶναι ἡ ἐποχὴ τῆς Χάριτος. Ἤδη τὸ ἀπολυτρωτικὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ πραγματοποιήθηκε, καὶ ὁ Θεάνθρωπος Λυτρωτὴς μὲ τὴ σταυρικὴ θυσία, τὴ θριαμβευτικὴ Ἀνάσταση καὶ τὴν πανένδοξη Ἀνάληψή Του στοὺς οὐρανοὺς μᾶς ἐξασφάλισε ἀνεκτίμητα χαρίσματα καὶ προνόμια. Μᾶς ὁδήγησε στὴν ἀληθινὴ θεογνωσία, θεράπευσε τὶς πληγὲς τῆς ἁμαρτίας, κατήργησε τὸ κράτος τοῦ διαβόλου, ἄνοιξε τὸν δρόμο γιὰ τὴν αἰώνια ζωὴ καὶ μακαριότητα.
Ὅλα αὐτὰ τὰ προνόμια ὅμως μποροῦν νὰ τὰ ἀπολαμβάνουν μόνο ὅσοι πιστεύουν στὸ Χριστὸ καὶ ζοῦν ἑνωμένοι μαζί Του μέσα στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ὅσοι ζοῦν μὲ ταπείνωση καὶ ὑ­πακοὴ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ μετέχουν στὰ ἱερὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, ἑλκύουν τὴ θεία Χάρη καὶ αἰσθάνονται τὸ πλήρωμα τῆς χαρᾶς καὶ τῆς εἰρήνης ποὺ προσφέρει ὁ Χριστός. Στὴν πραγματικότητα ὁ Χριστὸς εἶναι Αὐτὸς ποὺ γεμίζει ὅλη τὴ ζωή τους, καθὼς προοδεύουν στὸ σύνδεσμο καὶ τὴν κοινωνία μαζί Του. Ἄλλωστε αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας, ὅπως ἀναφέρει στὴ συνέχεια ἡ ἀποστολικὴ περικοπή.

.

2. Ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας

Μέσα στὴν Ἐκκλησία ὁ Κύριος διανέμει διάφορα χαρίσματα καὶ διακονίες: Ἄλλους ἔθεσε ἀποστόλους, ἄλλους προφῆτες, ἄλλους εὐαγγελιστές, ἄλ­λους ποιμένες καὶ διδασκάλους. Κι ὅλα αὐτὰ γιὰ νὰ καταρτίζονται οἱ Χριστιανοὶ καὶ νὰ ἐπιτελεῖται τὸ ἔργο τῆς διακονίας, μὲ τὸ ὁποῖο οἰκοδομεῖται τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ.
«Μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως», δηλαδή, μέχρι νὰ φθάσουμε ὅλοι νὰ ἔχουμε μία καὶ τὴν ἴδια ἀληθινὴ πίστη καὶ ἐπίγνωση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θε­­οῦ καὶ νὰ προοδεύουμε πνευματικά, ἕως ὅτου γίνουμε ἕνας τέλειος ἄνθρωπος «εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ»· ν’ ἀποκτήσουμε τὸ μέτρο τῆς πνευματικῆς ὡριμότητας καὶ τελειότητας τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ νὰ ἔχουμε πλήρεις τὶς δωρεὲς καὶ τὴν πνευματικὴ τελειότητά Του.
Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας. Ὄχι ἁπλὰ νὰ περάσουμε καλὰ ἢ νὰ ἐπιβιώσουμε μόλις καὶ μετὰ βίας. Ὄχι νὰ γίνουμε μόνο «καλοὶ ἄνθρωποι στὴν κοινωνία». Ὁ Χριστὸς μᾶς καλεῖ σὲ κάτι ἀσύγκριτα ἀνώτερο. Σὲ ἕνωση καὶ κοινωνία μαζί Του. Σὲ ζωὴ ἁγιότητας. Μᾶς θέλει ἀδελφοὺς καὶ συγκληρονόμους Του, ὥστε νὰ συμβασιλεύσουμε καὶ νὰ μᾶς χαρίσει τὴν αἰώνια εὐτυχία κοντά Του. Ἆραγε τί ἄλλο ἀνώτερο θὰ μποροῦσε νὰ ποθήσει ὁ ἄνθρωπος;…
Καθὼς βρισκόμαστε στὴν ἀρχὴ τῆς νέας χρονιᾶς καὶ ἐπαναπροσδιορίζουμε τοὺς στόχους μας, ἂς μὴν ξεχνοῦμε τὸν πρῶτο καὶ βασικό μας στόχο: Νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὸν Χριστό! Κι αὐτὸ βέβαια μποροῦμε νὰ τὸ ἐπιτύχουμε μόνο ἂν εἴμαστε συνειδητὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἶναι τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ποὺ μᾶς μεταγγίζει ζωὴ καὶ δύναμη, χάρη καὶ ἁγιότητα.

.

από την ιστοσελίδα: ο Σωτήρ

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...