«Μένω ή φεύγω;»

Μένω ή Φεύγω από τον τόπο μου;…
προβληματισμός που πολλούς Έλληνες απασχολεί τα τελευταία χρόνια.
Ένα πολύ όμορφο κείμενο, γραμμένο από φίλη αναγνώστρια του ιστολογίου μας

γράφει η Ευτυχία Χατζηνικολάου

sea and sun

 

Ο Οδυσσέας Ελύτης είχε γράψει στο βιβλίο του «Ήλιος ο Πρώτος», αντί γι’ αφιέρωση, το εξής: «Έτσι συχνά, όταν μιλώ για τον ήλιο, μπερδεύεται στη γλώσσα μου ένα μεγάλο τριαντάφυλλο κατακόκκινο. Αλλά δε μου είναι βολετό να σωπάσω».

Τολμώ ,λοιπόν, ταπεινά να συνεχίσω το συλλογισμό του αυτό και να προσθέσω ότι το ίδιο κόκκινο τριαντάφυλλο μπερδεύεται και στη δική του γλώσσα, και γίνεται κόμπος στο λαιμό, όταν μιλώ για την Ελλάδα. Και πώς θα μπορούσα να σωπάσω, όταν το τριαντάφυλλο γίνεται ακόμη πιο κόκκινο, κάτω απ’ τις χρυσαχτίνες του ήλιου; Και η γλώσσα ξεδιαλέγει να μαρτυρήσει μια βροχή από σκέψεις που γίνονται λέξεις στου μυαλού τ’ ακρογιάλια.

Λέξεις που μπαίνουν στη σειρά για να σκιαγραφήσουν ένα δίλημμα. Σαν άλλος Ηρακλής βλέπω ν’ ανοίγονται μπροστά μου δύο δρόμοι: «Μένω;» ή «Φεύγω;». Δεν ξέρω ποιον απ’ τους δύο ορίζει η Αρετή και ποιον η Κακία. Μακάρι να μου το εξηγούσε κάποιος και να μ’ έβγαζε απ’ τη δύσκολη θέση να διαλέξω.

Ξέρω πως το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ρωτήσω την καρδιά μου, να ψάξω βαθιά μέσα στην ψυχή μου και πέρα απ’ αυτήν, στις ρίζες και την ιστορία του τόπου μου, να βρω τι σημαίνει για μένα το «φεύγω» και με ποια χρώματα θα ήταν ντυμένο το «μένω».

Αφουγκράζομαι λοιπόν προσεχτικά…

Ακούστε κι εσείς μαζί μου…

.

Όλα γύρω μου φωνάζουν ότι αφήσαμε πίσω την παράδοση μας, τις αξίες μας, ξεχάσαμε τις ρίζες μας προσπαθώντας να γίνουμε κάποιοι άλλοι. Αποποιηθήκαμε τον αληθινό μας εαυτό και προσπαθήσαμε να χτίσουμε έναν καινούριο πάνω στην άμμο. Χωρίς θεμέλια πώς ήταν δυνατόν να ριζώσει; Μάς μάγεψαν οι σειρήνες του εφήμερου, του προσωπικού συμφέροντος, του νεοπλουτισμού και μεθύσαμε με το κρασί της κατανάλωσης. Απαρνηθήκαμε αξίες πολύτιμες που για αιώνες έθρεφαν την ύπαρξη της Ελλάδας ως ιδέας κι ως τρόπου ζωής. Υιοθετήσαμε καθετί ξενόφερτο ως σπουδαίο και ιδανικό και παραγκωνίσαμε τα δομικά στοιχεία της ύπαρξης μας. Παραδοθήκαμε σ’ ένα τρόπο ζωής παραπλανητικό, ανούσιο. Ανταγωνιζόμασταν ποιός θ’ αγοράσει το πιο ακριβό σπίτι κι αυτοκίνητο. Ποιός θα ξοδέψει τα περισσότερα. Ποιός θα φορέσει τα πιο ακριβά ρούχα. Ποιός θα πάει τις πιο ακριβές διακοπές. Τα καταστροφικά δάνεια, ως μέρος εκπλήρωσης των προσδοκιών μας, έδιναν κι έπαιρναν… Έπαιρναν, τελικά, ζωές, γιατί τώρα έχουμε φτάσει άλλοι να μην έχουμε ψωμί να φάμε και να ζήσουμε τα παιδιά μας κι άλλοι να ζούμε στο δρόμο.

Δεν είναι όμως αργά, αρκεί να είμαστε στο «εμείς» κι όχι στο «εγώ», όπως έλεγε κι ο Μακρυγιάννης. Αρκεί να ριχτούμε στη μάχη για τους σωστούς λόγους, υπερασπιζόμενοι αξίες και ιδανικά ικανά να μας αναστήσουν. Η ιστορία μαρτυρεί ότι ,όσες φορές οι λιγοστοί Έλληνες πάλεψαν ενωμένοι ενάντια στο άδικο, δικαιώθηκαν. Αρκεί  να δώσουμε τη μάχη για να προσφέρουμε κι όχι για να πάρουμε…            

Γιατί αυτοί εκεί έξω πρέπει να λάβουν το μήνυμα ότι τα έβαλαν με το λάθος λαό. Κι είναι σίγουρο ότι τρέμουν, όχι τους συνδικαλιστές και τους «ξερόλες» αλλά τους τρελούς κι αδίστακτους απλούς Έλληνες που δε φοβούνται, δεν εξαγοράζονται με εφήμερες προσφορές, ούτε εξαπατώνται. Γιατί μέσα τους ζουν οι ψυχές των ηρώων. Γιατί μέσα απ’ αυτούς ξαναζωντανεύουν ήρωες, όπως ο Μακρυγιάννης και ο Κολοκοτρώνης, έτοιμοι να ριχτούν στη μάχη για να υπερασπίσουν τα όσια και τα ιερά αυτού του τόπου.

Δεν είμαι τίποτα το σημαντικό, ένας απλός άνθρωπος είμαι, που ματώνει η καρδιά μου βλέποντας την κατάντια της πατρίδας μου, βλέποντας ολοένα πιο έντονη την απογοήτευση και την απελπισία στα μάτια των ανθρώπων γύρω μου.

.

sea1

 

Όμως , να φύγω;… Θεέ μου…  να φύγω;…

Πώς να το κάνω χωρίς να κοιτάξω πίσω μου;

Πώς  ν’ αντέξω να δω τα μάτια της μάνας μου κλαμένα, ξέροντας πως δε θα βρεθεί κανείς να σκουπίσει τα δάκρυα της;

Πώς  ν’ αντικρύσω το βουβό πόνο του πατέρα μου για την απουσία μου απ’ τη ζωή του;

Πώς θα χάσω τα πρώτα λόγια που θα ψελλίσει η ανιψιά μου και τα πρώτα βήματα της στον κόσμο;

Πώς να χαρίσω, φεύγοντας, σ’ αυτούς τους προδότες τη χώρα που πονάω κι αγαπώ;

Να φύγω να πάω πού; Σε μια ξένη χώρα για ένα καλύτερο μέλλον; Ένα μέλλον κατευθυνόμενο και πώς ορίζεται το καλύτερο μέλλον μακριά απ’ τον τόπο που πονάς και τους ανθρώπους που αγαπάς;

Ακόμη κι ο χειμώνας έχει άλλη χάρη στον τόπο σου, είναι πιο ήπιος και υποφερτός, χρωματισμένος απ’ τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη των ανθρώπων γύρω σου! Και η άνοιξη μυρίζει σα γλυκό του κουταλιού, όπως το έφτιαχνε η γιαγιά μου και μοσχοβολούσε όλο το σπίτι.

.

Ναι ,να φύγω! Αλλά για λίγο. Για να πλουτίσω τον εαυτό μου, να γνωρίσω νέους τόπους, ανθρώπους και πολιτισμούς. Αλλά μετά να ξαναγυρίσω στον τόπο μου για να μοιραστώ μαζί του όσα καινούρια θα έχω μάθει, για να πλουτίσουν και οι άλλοι μαζί μου.

Μένω εδώ, λοιπόν, ν’ αγωνιστώ, να πιαστώ χέρι χέρι με τον κάθε γνωστό μου άγνωστο, που θα θελήσει να με συντροφεύσει σ’ αυτήν την άρνηση μου για παραίτηση, σ’ αυτή την άρνηση μου για οπισθοχώρηση. Ώστε, κάποια στιγμή στο μέλλον κοιτάζοντας πίσω να πω: «έμεινα πίσω, πάλεψα, μάτωσα, μα τα κατάφερα, στάθηκα» ή τουλάχιστον να έχω εξαντλήσει κάθε περιθώριο πριν την εξαναγκαστική παραίτηση.

.

sea winter

 

Μένω εδώ για να το παλέψω μέχρι τέλους χωρίς να ξεπουλήσω την ψυχή μου, όντας απλώς ο εαυτός μου. Ψάχνοντας να βρω την αλήθεια μου στις ρίζες μου, επαναπροσδιορίζοντας ποια είμαι, που πηγαίνω και τι πραγματικά θέλω. Τι αξίζει πραγματικά να έχω και να διεκδικώ στη ζωή μου.

Μένω εδώ γιατί μου το ζήτησες, στα δύσκολα και στα εύκολα, στις χαρές και τις λύπες. Να σου χαϊδεύω το πρόσωπο και να μου κρατάς το χέρι.

Μένω εδώ δίπλα σου όπου ανήκω τώρα και θ’ ανήκω για πάντα. Να προχωράμε μαζί στο μονοπάτι της ζωής μας. Να ταξιδεύουμε μαζί προς την κοινή μας Ιθάκη, μ’ οδηγό τ’ όνειρο και την ελπίδα.

Μένω εδώ γιατί είναι απλό αλλά πολύτιμο και δυσεύρετο το “σ’ αγαπώ” κι όταν σου χτυπά την πόρτα είναι σοφό να το κρατάς και να του χαρίζεις τον εαυτό σου απόλυτα γιατί είναι κάτι που από μόνο του αγγίζει την αιωνιότητα.

Μένω εδώ για να βοηθήσω την πατρίδα μου ν’ αναγεννηθεί άλλη μια φορά απ’ τις στάχτες της, σε πείσμα όλων αυτών που τη θεωρούν χαμένη υπόθεση.

Μένω εδώ γιατί ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα νικήσει η Άνοιξη το Χειμώνα, το φως το σκοτάδι και θα ξανανθίσουν τα χαμόγελα στα πρόσωπα των ανθρώπων.

Το ξέρω ότι θα ματώσω κι ίσως χρειαστεί να ξεπεράσω τα όρια των αντοχών μου. Θέλει δουλειά πολλή για να ξαναγίνει γαλάζια η θάλασσα, να πάρει φωτιά ο ουρανός, να ζωντανέψουν τα όνειρα και να βγει το ουράνιο τόξο απ’ την κρυψώνα του. Θέλει δουλειά για να πατήσει η Ελλάδα ξανά στα πόδια της, δυνατή κι ενωμένη, σα στοργική μάνα, που θα ξαναμαζέψει γύρω της τα παιδιά της.

.

Και σ’ εσάς τους αυθεντικούς μου φίλους απευθύνομαι: «μη φύγετε και δε θα φύγω». Για τις στιγμές που βρισκόμαστε όλοι μαζί, για να μοιραστούμε ο ένας το φορτίο του άλλου.

Για τις στιγμές που πίνουμε τον καφέ μας και λέμε χαρούμενα τα νέα μας.

Για τις στιγμές που δεν έχω το κουράγιο να μιλήσω γιατί ο πόνος πνίγει τα λόγια μου κι εσείς είστε εκεί, διαβάζοντας απλά τη σιωπή μου.

Για τις στιγμές που επαναστατώ και αποπροσανατολίζομαι και γίνεστε η πυξίδα μου για να ξαναβρώ το δρόμο μου.

Μένω εδώ για τις στιγμές που με χρειάζεστε κι είμαι πάντα δίπλα σας.

Μείνετε εδώ για τις στιγμές που σας χρειάζομαι κι είστε πάντα δίπλα μου.

Μένω εδώ λοιπόν για να φυλάξω τις Θερμοπύλες της ζωής μου και της πατρίδας μου και μακάρι να ‘χω το θάρρος αν χρειαστεί να θυσιαστώ όπως οι τριακόσιοι. Αρκεί αυτός ο τόπος να χει ένα καλύτερο μέλλον κι ένα καινούριο αύριο.

.

sun rise

 

Η γη δε θα πάψει ποτέ να γυρίζει και να είναι η κάθε γωνιά της μοναδική. Μα καθώς το βλέμμα μου περιδιαβαίνει τις γειτονιές του κόσμου, στέκεται στην πιο ξεχωριστή γωνιά του, που για μένα είναι αυτή η μικρή, όμορφη και παράξενη πατρίδα. Φτιαγμένη απ’ τον αφρό της θάλασσας και τον πιο παιχνιδιάρη ήλιο του κόσμου. Χτισμένη πάνω στο γέλιο, το φιλότιμο και τη λεβεντιά των ανθρώπων της. Αυτή την πατρίδα την ευλογημένη απ’ Του Θεού το χέρι.

Πώς θα μπορούσα λοιπόν να την αφήσω πίσω μου και να της γυρίσω την πλάτη, έτσι απλά, τώρα που με έχει την πιο μεγάλη ανάγκη;

Τώρα που πρέπει να την υπερασπιστώ και να τη σώσω από ανθρώπους που τα έργα τους είναι όπως η φωτιά και ο καπνός. Η φωτιά που καίει τα όνειρα για ένα υπαρκτό μέλλον κι ο καπνός που πνίγει τις ανάσες των ανθρώπων στερώντας τους τη ζωή.

Αλλά πώς φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο, να ψάχνουμε τρόπους διαφυγής από μια ζοφερή πραγματικότητα; Νομίζω ότι είναι όσο ποτέ άλλοτε επίκαιροι οι στίχοι απ’ το Άξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη:

……………………………………………………………………………….

Τόσο δεν αγγίζουν η φωτιά με το άχτι που πένεται ο λαός μου

Του Θεού το στάρι στα ψηλά καμιόνια το φόρτωσαν και πάει

Μες στην έρμη κι άδεια πολιτεία μένει το χέρι που μονάχα

Με φωτιά θα γράψει τους μεγάλους στίχους ΨΩΜΙ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Φύσηξεν η νύχτα σβήσανε τα σπίτια κι είναι αργά στην ψυχή μου

Δεν ακούει κανένας όπου κι αν χτυπήσω η μνήμη με σκοτώνει

Αδελφοί μου λέει, μαύρες ώρες φτάνουν ο καιρός θα δείξει

Των ανθρώπων έχουν οι χαρές μιάνει τα σπλάχνα των τεράτων

………………………………………………………………………………

Τα συναισθήματα μου μ’ οδηγούν σ’ ένα δριμύ «κατηγορώ». Κατηγορώ τους υποκριτές, όλους αυτούς που μόνο Έλληνες δε θα έπρεπε να λέγονται. Όλους αυτούς που εις βάρος του λαού μου έπαιξαν το πιο ύπουλο παιχνίδι.

Κατηγορώ αυτούς τους προδότες που δεν υπολόγισαν τίποτε άλλο παρά μόνο τον εαυτό τους και το προσωπικό τους συμφέρον. Που βάζουν δυσβάσταχτους φόρους, τέτοιους, που οι ίδιοι δε θα μπορούσαν με τίποτε να σηκώσουν. Που προσπαθούν μεθοδικά να εξαθλιώσουν έναν υπερήφανο λαό, βυθίζοντας τον στην απόλυτη απελπισία.

Ένα λαό που έχει μάθει να χαμογελά και να κάνει τραγούδι τις πίκρες τα βάσανα και τ’ αλησμόνητα όνειρά του.

Ένα λαό που έχει μάθει ν’ αγωνίζεται για ν’ αποτινάξει κάθε ξενικό ζυγό από πάνω του. Μόνο που τώρα έχει πιστεί – προσωρινά θέλω να πιστεύω – ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα, ότι πρέπει να υπομείνει την οικονομική κατοχή που του έχουν επιβάλει.

Ένα λαό που η ιστορία του χάνεται στα βάθη των αιώνων κι αυτό το μαρτυρούν ακόμη και οι πέτρες σε κάθε γωνιά αυτού του τόπου και το χώμα τ’ αγιασμένο απ’ το αίμα των ηρώων και των μαρτύρων.

Ένα λαό που δεν είναι αμέτοχος σ’ αυτή τη συμφορά , γιατί έδωσε δύναμη σε ανθρώπους ανίκανους να εκτιμήσουν την τιμή που τους έγινε να κυβερνήσουν αυτή τη χώρα.

Γιατί, όπως λέει και το τραγούδι, “δική μας είναι μια φλούδα γης” και καλούμαστε να τη διαφυλάξουμε απ’ τα τσακάλια και τις αρκούδες που την επιβουλεύονται.

.

σημαία

 

Θέλω να κάνω τα πάντα για να κρατήσω το χρώμα στη ζωή μου, το φως στα όνειρα μου, την αγάπη, την πίστη στη ζωή και στον εαυτό μου, στις πεποιθήσεις και στις αξίες μου. Θέλω να μπορώ να ομορφαίνω τη γωνιά της γης, που μου όρισε ο Θεός να ζω, χαρίζοντας χαμόγελα και μοιράζοντας αγάπη τριγύρω μου. Θέλω να κάνω το καλύτερο που μπορώ εκεί που είμαι μ’ αυτό που έχω. Νομίζω πως αν κινηθούμε έτσι, η Ελλάδα θ’ αναστηθεί αρκεί ν’ αγωνιστούμε να την πάρουμε στα χέρια μας και να τη σώσουμε απ’ τα χέρια των αρπακτικών.

Κι αναρωτιέμαι:

Τι είναι να μπορείς να πέφτεις στη φωτιά για κάτι που αγαπάς;

Τι είναι να κοιτάς κατάματα τον πόνο και ν’ αντέχεις;

Τι είναι η λύπη να σου πλημμυρίζει την καρδιά κι εσύ να χαμογελάς;

Τι είναι να επιλέγεις την ευτυχία που κρύβεται στην απλότητα αφήνοντας πίσω σου τα φανταχτερά, εφήμερα κι ανούσια και να αρκείσαι στα λίγα αλλά σημαντικά;

Τι είναι να επιτρέπεις στα όνειρα σου να ζωντανεύουν σε μια σκληρή εποχή;

Τι είναι να μπορείς να μετράς ακόμη τ’ αστέρια στον ουρανό της ζωής σου;

Τι είναι όταν όλα γύρω σου καταρρέουν κι εσύ μένεις εδώ, συνεχίζεις να μένεις εδώ, επιμένεις να μένεις εδώ, δίπλα σε μια Ελλάδα που αντιστέκεται κι επιμένει;

Είναι τρέλα ή λογική;

Ανοησία ή αρετή;

Παραλογισμός ή καθήκον;

Η απάντηση ανήκει σ’ εσάς!!!

.

ευχαριστούμε πολύ την Ευτυχία Χατζηνικολάου για την αποστολή του κειμένου της.

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση σε άλλα ιστολόγια με υποχρεωτική αναφορά του ονόματος της αρθρογράφου και του ιστολογίου μας.

επιμέλεια ανάρτησης: ιστολόγιο “Αντέχουμε…”

.

Copyrighted.com Registered & Protected  PTUM-8FAC-4A1K-KTM7

8 thoughts on “«Μένω ή φεύγω;»

  1. Ένα ποίημα που μάς έστειλε η Ευτυχία Χατζηνικολάου, ως συνέχεια – επίλογο του κειμένου της – την ευχαριστούμε και πάλι θερμά:
    .

    Σήκω!
    .

    Σε βλέπω. Κάθεσαι στην άκρη του δρόμου σου.

    Σκυφτό το κεφάλι.

    Σκυφτός εσύ, ο απόγονος Αρχαίων Ελλήνων μαχητών.

    Ο απόγονος ηρώων που πολεμούσαν σαν Έλληνες.

    Σινεμά εικόνων μιας παλιάς εποχής με μόνο θεατή εσένα.

    Αναπολείς με λαχτάρα.

    Κι όμως, κάποιοι θέλησαν να σε μάθουν να ντρέπεσαι γι αυτό.
    .

    Με την άκρη του ματιού μου σε παρατηρώ.

    Γυρτοί οι ώμοι, όχι από το βάρος της ένδοξης ιστορίας.

    Ανήλεο το φορτίο απ’ τους καινούριους δυνάστες.

    Δεινός εφιάλτης η νέα οικονομική κατοχή.

    Μόνο το παρελθόν ανάσες ζωής σου δίνει.

    Δεν είναι δα κι η πρώτη φορά, σου ψιθυρίζει.

    Κι άλλοτε θέλησαν να προσβάλλουν τη μικρή σου πατρίδα.
    .

    Σήκω. Ρίψασπις ποτέ δεν ήσουν.

    Μη γίνεις τώρα. Σήκω.

    Copyrighted.com Registered & Protected 
V2D0-2JEA-HNYE-T4X0

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

  2. Ευτυχία μου χείμαρρος τα λόγια σου, μαχαίρι στην καρδιά!

    “Μένω’ στην Πατρίδα μου γιατί τα χώμα της είναι νωπό από αίμα προσφοράς και θυσίας για λευτεριά.
    Η Πατρίδα μας χρειάζεται, είναι γονατισμένη, δεν πρέπει να την εγκαταλείψουν τα παιδιά της, πως μπορούμε να της γυρίσουμε την πλάτη;
    Πως θα περνάμε εμείς καλά κάπου μακριά, αφήνοντάς την πίσω μας, μόνη περιτριγυρισμένη από λύκους;
    Ότι είναι γραμμένο από το Θεό θα γίνει, ας σταθούμε όρθιοι δίπλα της κι ας αγωνιστούμε μιμούμενοι τους άγιους προγόνους μας… “υπερ Πίστεως και Πατρίδος”.
    Η λευτεριά θέλει αγώνα!

    “Τι σ’ ωφελεί αν ζήσεις και είσαι στην σκλαβιά
    στοχάσου πως σε ψένουν καθ’ ώραν στη φωτιά” έλεγε ο Ρήγας Φεραίος

    την αγάπη μου…

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

  3. Ευχαριστώ θερμά το ιστολόγιό σας για τη δημοσίευση του άρθρου μου.
    Αλεξία μου, σε ευχαριστώ πολύ για την όμορφη και ζεστή φιλοξενία. Ήταν τιμή και χαρά για εμένα η συνεργασία μας.
    Ευχαριστώ και όσους το διάβασαν.
    Μέλια μου, σε ευχαριστώ πολύ για το όμορφο σχόλιο σου.
    Η ισχύς εν τη ενώσει!
    Ο Θεός μαζί με όλους και με την πατρίδα μας!

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

  4. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: «Μένω ή φεύγω;» | Σημεία Καιρών

  5. Ευτυχία μου το άρθρο σου αυτό ήρθε τη στιγμή που είχα απόλυτη ανάγκη να το διαβάσω.Σ’ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου…
    και εσένα Αλεξία μου πολύ σε ευχαριστώ που φιλοξενείς τα πανέμορφα κείμενα της καλής μας Ευτυχίας,προς ωφέλεια όλων μας..
    τα φιλιά μου σε όλες…

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    • Ελευθερία μου, σε ευχαριστώ που το διάβασες. Επίσης, σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Ειλικρινά χαίρομαι αν το κείμενο μου έφερε έστω και τον ελάχιστο προβληματισμό. Αυτό το άρθρο είναι μια κραυγή αγωνίας για την πατρίδα μας, που τη βλέπω να αδειάζει… πονώ τόσο πολύ γι αυτήν…

      Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    • Οι Έλληνες όπου κι αν βρεθούν κουβαλούν μέσα τους Χριστό κι Ελλάδα.
      Αυτό δε θ’ αλλάξει ποτέ…
      Ας δώσει ο καθένας τον αγώνα του από το δικό του πόστο.
      Πολλές φορές οι δύσκολες συνθήκες μας ξεπερνούν επιβάλλοντας μας αναγκαστικές, μη επιθυμητές επιλογές.

      Σ’ ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σου… παίρνω κουράγιο όταν νιώθω πως υπάρχουν κι άλλοι που μοιράζονται μαζί μου τις ίδιες αγωνίες.
      Ο Θεός μαζί μας και με την Ελλάδα μας!
      Να έχεις δύναμη και να είσαι πάντα καλά!

      Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...