ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ (11 Μαΐου 1771 – 22 Μαΐου 1825)

αφιέρωμα δόξας και τιμήςΗ Μπουμπουλίνα.Ακουαρέλα του Σπ. Προσαλέντη.

Η Μπουμπουλίνα (11/5 1771 – 22/5 1825) ευρίσκει τον θάνατον εις συμπλοκήν εξ αφορμής απαγωγής μιάς νεαράς Σπετσιωτοπούλας υπό τού εκ τού πρώτου συζύγου υιού της Γ. Γιάννοζα. Ο Φιλήμων την αποκαλεί «ανδρώδη καί υπερμαζώσαν». Ήτο κόρη τού Υδραίου πλοιάρχου Σταυριανού Πινότση καί σύζυγος εκ δευτέρου γάμου τού Σπετσιώτου πλοιάρχου Δημητρίου Μπούμπουλη, φονευθέντος το 1811 εις σύγκρουσιν με Αλγερινούς πειρατάς. Κατά την Επανάστασιν, έλαβε μέρος εις πολλάς ναυμαχίας με τα τρία πλοία της καί με στρατόν συντηρούμενον εξ ιδίων. Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα γεννήθηκε στις φυλακές τής Κωνσταντινουπόλεως στις 11 Μαΐου 1771, όταν η μητέρα της, Παρασκευώ (Σκεύω), επισκέφθηκε τον φυλακισμένο λόγω της συμμετοχής του στα Ορλωφικά, σύζυγό της και πατέρα της Λασκαρίνας, Σταυριανό Πινότση. Οι Ρώσοι μετά τον άδοξο θάνατό της, τής απένειμαν τον τίτλο τής «Ναυάρχου», έναν τίτλο με παγκόσμια μοναδικότητα για γυναικεία μορφή.

Εκτενές Βιογραφικό- με πολλές προσωπογραφίες και φωτογραφίες:

Η Μπουμπουλίνα, που ήταν Υδραία την καταγωγή, γεννήθηκε μέσα στις φυλακές της Κωνσταντινούπολης στις 11 Μαΐου του 1771, όταν η μητέρα της, Σκεύω, επισκέφθηκε τον τότε φυλακισμένο από τους Τούρκους και ετοιμοθάνατο άντρα της, Σταυριανό Πινότση. Η σύλληψη και φυλάκιση του Πινότση ήταν αποτέλεσμα της ενεργούς συμμετοχής του στην επανάσταση της Πελοποννήσου το 1769-70, γνωστή στην ιστορία μας ως Ορλωφικά. Ήταν τότε που οι Σπέτσες καταστράφηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά από την εκδικητική μανία των Τούρκων λόγω της συμμετοχής του νησιού στην επανάσταση.

Συνέχεια  ΕΔΩ→

Κυριακή του Παραλύτου (μέσα από την ομιλία του αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)

1336049456_gm_cmfΟι συνθήκες της ζωής μας και η οργάνωση της κοινωνίας μας επιβεβαιώνουν τη φράση του λογοτέχνη: “ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών δεν ήταν τόσο κοντά όσο σήμερα, αλλά και ποτέ άλλοτε οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο μακρυά όσο σήμερα”. Αυτή η αίσθηση της τρομερής μοναξιάς του σημερινού ανθρώπου επιτείνεται στις δύσκολες ώρες του πόνου, της αρρώστιας και των ποικίλων δυσχερειών της ζωής.

Διαβάζοντας για τη θεραπεία του Παραλύτου της Βησθαιδά καλούμαστε να εμβαθύνουμε στο πρόβλημα της ανθρώπινηςαρρώστιας, της οδύνης και της μοναξιάς, αλλά και της ανάγκης για κατανόηση και συμπαράσταση.

η συνέχεια ΕΔΩ