Το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος της Κυριακής 3 Ιουλίου 2016

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

 .

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 3 ΙΟΥΛΙΟΥ 2016

Β΄ Ματθαίου: Ματθ. δ΄ 18-23

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, περιπατῶν ὁ ᾿Ιησοῦς παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελ­φὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς· καὶ λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄλ­λους δύο ἀδελφούς, ᾿Ιάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ ᾿Ιωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ Ζεβεδαίου τοῦ πατρὸς αὐτῶν καταρτίζοντας τὰ δίκτυα αὐτῶν, καὶ ἐκάλεσεν αὐτούς. οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καὶ περιῆγεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ ᾿Ιησοῦς διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασι­λείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.

.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

«Δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»

Τὸ σημερινὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο μᾶς μεταφέρει στὴν ἀκροθαλασσιὰ τῆς ­Γαλιλαίας. Ἔριχναν τὰ δίχτυα τους ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἀν­δρέας, καὶ λίγο πιὸ πέρα ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης. Τότε τοὺς πλησίασε ὁ Κύριος Ἰησοῦς καὶ τοὺς κάλεσε νὰ Τὸν ἀκολουθήσουν, ὥστε στὸ ἑξῆς νὰ ­ἁπλώνουν δίχτυα πνευματικὰ καὶ νὰ ἁλιεύουν ψυ­χὲς γιὰ τὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν: «Δεῦ­τε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀν­θρώπων», τοὺς εἶπε. Ἀκολουθῆστε με καὶ θὰ σᾶς κάνω ἁλιεῖς ἀνθρώπων.
«Ἁλιεῖς ἀνθρώπων»! Αὐτὸς ὁ παραβο­λικὸς λόγος τοῦ Κυρίου μᾶς δίνει τὴν ἀ­­­φορμὴ νὰ δοῦμε ποιὸ εἶναι αὐτὸ τὸ ἔργο τῆς ἁλιείας ἀνθρώπων καὶ τὶ σχέση μπορεῖ νὰ ἔχει μὲ τὴ δική μας ζωή.

.

1. ΕΡΓΟ ΥΨΗΛΟ

«Ἁλιεία ἀνθρώπων» ὁ Κύριος ὀνόμασε τὸ ἔργο τοῦ κηρύγματος καὶ τῆς ἱεραποστολῆς, ποὺ ὁ Ἴδιος ἀνέθεσε στοὺς ἁγίους Ἀποστόλους πρῶτα κι ἔπειτα σὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία. Μετὰ τὴν Ἀνάστασή του ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἄφησε ὡς ἱερὴ παρακαταθήκη στοὺς μαθητές του τὴν ἐντολὴ νὰ μεταδώσουν τὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου σὲ ὅλο τὸν κόσμο: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη», τοὺς εἶπε. Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ κάλεσε τοὺς μαθητές του νὰ ρίχνουν σὰν ἄλλοι ψαράδες τὰ δίχτυα τοῦ θείου λόγου καὶ νὰ ἑλκύουν τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων στὴν ἀληθινὴ ζωὴ.
Αὐτὸ τὸ ἔργο τῆς ἁλιείας τῶν ψυχῶν ποὺ ἄρχισαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι, τὸ συνέχισαν οἱ διάδοχοί τους, οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν κύρια εὐθύνη στὸ ἔργο αὐτό. Αὐτοί, μὲ τὸ νὰ ­κηρύττουν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, νὰ συμβουλεύουν καὶ νὰ καθοδηγοῦν τοὺς ἀνθρώπους, κυρίως ὅμως μὲ τὴν τέλεση τῶν ἱερῶν Μυστηρίων, βοηθοῦν ὥστε ὅλο καὶ περισσότερες ψυχὲς νὰ ἀπεγκλωβίζονται ἀπὸ τὰ δίχτυα τοῦ κόσμου καὶ νὰ ἀσφαλίζον­ται στὴ σαγήνη τῆς Ἐκκλησίας.
Αὐτὴ ἀκριβῶς εἶναι καὶ ἡ ἁποστολὴ τοῦ ἱερέως, ὅπως μᾶς τὴν περιγράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «πτερῶσαι ψυχήν, ἁρπάσαι κόσμου καὶ δοῦναι Θεῷ»· δηλαδή, νὰ δώσει φτερὰ στὴν ψυχή, νὰ τὴν ἁρπάξει ἀπὸ τὰ νύχια τοῦ διεφθαρμένου κόσμου καὶ νὰ τὴν προσφέρει στὸν Θεό. Ὑπάρχει σπουδαιότερη προσφορὰ ἀπὸ αὐτή; Ἀκόμη καὶ μία ψυχὴ νὰ σωθεῖ, τὸ ἔργο αὐτὸ δὲν παύει νὰ εἶναι με-γαλειῶδες. Διότι ὅπως μᾶς βεβαίωσε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, τίποτε στὸν κόσμου δὲν ἀξίζει ὅσο μία ψυχή (Μάρκ. η΄ 36)!
Πῶς ὅμως μποροῦμε κι ἐμεῖς νὰ βοηθήσουμε σὲ αὐτὸ τὸ μεγάλο καὶ ὑψηλὸ ἔργο, τὸ ὁποῖο κατ’ ἐξοχὴν ἐπιτελεῖται ἀπὸ τοὺς κληρικούς;

.

2. ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΧΡΕΟΣ

Πρωτίστως αὐτὸ ποὺ μποροῦμε ὅλοι νὰ κάνουμε εἶναι νὰ προσευχόμαστε στὸν ἅγιο Θεὸ νὰ ἀναδεικνύει πρόσωπα κατάλληλα καὶ ἄξια γιὰ νὰ ἀναλάβουν μία τόσο ὑπεύθυνη καὶ μεγάλη ἀποστολή. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς προτρέπει: «Δεήθητε οὖν τοῦ κυρίου τοῦ θερισμοῦ ὅπως ἐκβάλῃ ἐργάτας εἰς τὸν θερισμὸν αὐτοῦ» (Ματθ. θ΄ 38)· δηλαδή, προσευχηθεῖτε θερμὰ στὸν Κύριο, ὥστε νὰ βγάλει καὶ νὰ ἀποστείλει ἐργάτες στὸν θερισμό του.
Ἔπειτα ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς μπορεῖ νὰ συμπαρίσταται στὸ ἔργο τῶν ἱερέων μὲ διάφορους τρόπους: εἴτε στὴ διακονία τοῦ ἱεροῦ ναοῦ, εἴτε στὸ ἔργο τῆς κατηχήσεως, τῆς φιλανθρωπίας ἢ σὲ κάποια ἄλλη εὐκαιρία ποὺ παρουσιάζεται, ἂς εἴμαστε πρόθυμοι νὰ συνδράμουμε τὸ ἔργο τῆς ἁλιείας ψυχῶν καὶ μὲ τὶς δικές μας πτωχὲς δυνάμεις.
Κανεὶς δὲν εἶναι ἄξιος νὰ ἀναλάβει ἀπὸ μόνος του ἕνα τέτοιο ἔργο. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος δὲν εἶπε «ἐλᾶτε νὰ γίνετε ἁλιεῖς ἀνθρώπων», ἀλλὰ τί εἶπε; «Δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων». Θὰ σᾶς κάνω ἐγὼ ἁλιεῖς ἀνθρώπων. Πράγματι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι αὐτὴ ποὺ μετέβαλε τοὺς ἀγράμματους ψαράδες σὲ πάνσοφους Ἀποστόλους καὶ κήρυκες τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ Χάρις τοῦ Θε­οῦ εἶναι αὐτὴ ποὺ μπορεῖ νὰ ­ἐμπνεύσει καὶ ἄλλους ὥστε νὰ γίνουν «ἁλιεῖς ψυ­χῶν».
Ἐμεῖς τὸ μόνο ποὺ ἔχουμε νὰ κάνουμε εἶναι νὰ ἀπαντήσουμε πρόθυμα στὴν πρόσκληση τοῦ Κυρίου «δεῦτε ὀπίσω μου…» καὶ νὰ παρακαλοῦμε τὸν Κύριο νὰ μᾶς δίνει τὴ χάρη του, ὥστε νὰ ἀξιοποιοῦμε κάθε εὐκαιρία ποὺ μᾶς παρουσιάζεται, προκειμένου νὰ ἑλκύσουμε ψυ­χὲς κοντά του: εἴτε προσφέροντας ἕνα ὀρ­­θόδοξο ἔντυπο, εἴτε παρακινώντας γιὰ τὴν ἱερὰ Ἐξομολόγηση, εἴτε μὲ ἕνα λόγο οἰκοδομῆς καὶ στηριγμοῦ, ποὺ τόσο πο­- λὺ ἔχει ἀνάγκη κάθε ἀνθρώπινη ψυχή.
Στὶς μέρες μας εἶναι φανερὸ ὅτι τὸ κακὸ ἔχει πληθυνθεῖ. Ἁπλώνει τὰ δίχτυα του ὁ κόσμος τῆς ἁμαρτίας καὶ παγιδεύει πολλούς. Ἔχει ἀνάγκη λοιπὸν ἡ ἐποχή μας ἀπὸ «ἁλιεῖς ἀνθρώπων». Ἀπὸ ἐκείνους ποὺ θὰ ἁπλώσουν τὸ δίχτυ τοῦ θείου λόγου. Τὸ δίχτυ ποὺ δὲν συλλαμβάνει ἀλλὰ ἀπελευθερώνει. Ὁδηγεῖ τὶς ψυχὲς στὴν ἀληθινὴ ζωὴ καὶ σωτηρία, στὴ σαγήνη τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

.

.

Η ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 

Η ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

.

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ  3 ΙΟΥΛΙΟΥ 2016

Β΄ Ματθαίου: Ρωμ. β΄ 10-16

Ἀδελφοί, δόξα καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀ­­γα­­θόν, ᾿Ιου­δαίῳ τε πρῶτον καὶ Ἕλληνι· οὐ γὰρ ἔστι προσ­ωποληψία παρὰ τῷ Θεῷ. ὅσοι γὰρ ἀνόμως ἥμαρτον, ἀνόμως καὶ ἀπολοῦνται· καὶ ὅσοι ἐν νόμῳ ἥ­­­μαρτον, διὰ νόμου κριθήσονται. οὐ γὰρ οἱ ἀκροαταὶ τοῦ νόμου δίκαιοι πα­ρὰ τῷ Θεῷ, ἀλλ᾿ οἱ ποιηταὶ τοῦ νόμου δικαιωθήσον­ται. ὅταν γὰρ ἔθνη τὰ μὴ νόμον ἔχοντα φύ­σει τὰ τοῦ νόμου ποιῇ, οὗτοι νόμον μὴ ἔχοντες ἑ­αυ­τοῖς εἰσι νόμος, οἵτινες ἐνδείκνυνται τὸ ἔργον τοῦ νόμου γραπτὸν ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν, συμμαρτυρούσης αὐτῶν τῆς συν­ειδήσεως καὶ μεταξὺ ἀλ­λήλων τῶν λογισμῶν κατηγορούντων ἢ καὶ ἀπολογουμένων — ἐν ἡμέρᾳ ὅτε κρινεῖ ὁ Θεὸς τὰ κρυπτὰ τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὸ εὐ­αγγέλιόν μου διὰ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ.

.

Η ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

1. Ὁ Θεὸς δὲν κάνει διακρίσεις

Στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ποὺ ἀποτελεῖ τμῆμα ἀπὸ τὴν πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολή, ὁ ἀπόστολος Παῦλος δίνει ἀ­πάντηση στὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται ἀρκετὰ συχνά: Πῶς θὰ κρίνει ὁ Θεὸς τοὺς λαοὺς ποὺ δὲν γνώρισαν τὸ Εὐαγγέλιο; Δὲν εἶναι ἄδικο νὰ καταδικαστοῦν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί; Ἂς δοῦμε λοιπὸν τί λέγει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος γιὰ τὸ θέμα αὐτό:
Ἀδελφοί μου Χριστιανοί, δόξα καὶ τιμὴ καὶ εἰ­ρήνη ἀνήκει σὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἐργάζεται τὸ καλό, στὸν Ἰουδαῖο πρῶτα, ἀλλὰ καὶ στὸν εἰ­δωλολάτρη.
Διότι ὁ Θεὸς δὲν χαρίζεται σὲ πρόσωπα: «οὐ γὰρ ἔστι προσωποληψία παρὰ τῷ Θεῷ». Ἂν εἶ­ναι κάποιος Ἰουδαῖος, δὲν σημαίνει ὅτι ὁπωσδήποτε θὰ σωθεῖ, ἢ ἂν εἶναι εἰδωλολάτρης, ὁ­πωσ­δήποτε θὰ καταδικαστεῖ. Ὁ καθένας θὰ κριθεῖ ἀ­νάλογα μὲ τὶς εὐκαιρίες ποὺ τοῦ δόθηκαν καὶ τὰ ἔργα του.
Γι’ αὐτὸ ὅσοι ἁμάρτησαν χωρὶς νὰ ἔχουν λάβει τὸν γραπτὸ νόμο τοῦ Μωυσῆ, αὐτοὶ θὰ καταδικαστοῦν σὲ ἀπώλεια χωρὶς νὰ ἔχουν κατήγορο τὸ νόμο αὐτό. Καὶ ὅσοι ἁμάρτησαν, ἐνῶ εἶχαν λάβει τὸν Μωσαϊκὸ νόμο, αὐτοὶ θὰ κατακριθοῦν μὲ βάση τὸ νόμο αὐτό.
«Οὐ γὰρ οἱ ἀκροαταὶ τοῦ νόμου δίκαιοι παρὰ τῷ Θεῷ, ἀλλ᾿ οἱ ποιηταὶ τοῦ νό­μου δικαιωθή­σονται», δηλαδή· δίκαιοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἶ­ναι ὄχι ὅσοι ἀκοῦν ἁπλῶς τὴν ἀνάγνωση τοῦ θείου νόμου, ἀλλὰ ὅσοι τη­ροῦν τὸ νόμο· αὐτοὶ θὰ δικαιωθοῦν.
Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια ὁ ἀπόστολος Παῦλος θέλει νὰ ὑπογραμμίσει τὴν ἀμερόληπτη δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἶναι ἄδικος ὁ Θεός, οὔτε κάνει διακρίσεις μεταξὺ τῶν λα­ῶν. Τὸ ἂν ἔδειξε εἰδικὴ εὔνοια στὸ λα­ὸ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τοῦ ἔδωσε γραπτὸ νό­μο γιὰ νὰ τὸν παιδαγωγήσει, αὐτὸ δὲν ση­μαίνει ἀδικία σὲ βάρος ἄλλων λαῶν. Διότι ἀπὸ αὐτοὺς στοὺς ὁποίους ἔδωσε περισσότερα, θὰ ζητήσει καὶ περισσότερα. Εἶναι βαρύτερη ἡ ἐνοχὴ αὐτοῦ ποὺ ἁ­μαρτάνει ἐνῶ γνωρίζει τὸν θεῖο νόμο, σὲ σχέση μὲ αὐτὸν ποὺ ἔχει παντελὴ ἄ­­γ­νοια.
Τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ δὲν κηρύ­χθηκε μόνο στοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐ­­πο­χῆς Του. Συνεχίζει καὶ σήμερα νὰ κηρύσσεται γιὰ νὰ φτάσει τὸ σωτήριο μήνυμά του «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πράξ. α΄ 8).
Κι ἂν κάποιοι ἄνθρωποι ἢ λαοὶ ὁλόκληροι δὲν ἄκουσαν ποτὲ γιὰ τὸ Εὐαγγέλιο, αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ὁ Θεὸς δὲν τοὺς φα­νέρωσε τὸ πῶς θὰ πορευθοῦν σωστὰ στὴ ζωή. Διότι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν δεχθεῖ τὴ φυσικὴ ἀποκάλυψη, ποὺ σημαίνει ὅτι ὅλοι ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ ἀ­νακαλύψουν τὸν παντοκράτορα Θεὸ μέ­σα ἀπὸ τὴ φύση καὶ τὰ θαυμάσια τῆς Δημιουργίας (βλ. Ρωμ. α΄ 19-20). Ἐπιπλέον ὁ πάνσοφος Θεὸς ἔχει δώσει σὲ ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς ἀνθρώπους ἕνα ἀκόμη καθοδηγητικὸ μέσο: τὴ συνείδηση. Γι’ αὐτὴν ἀκριβῶς ὁμιλεῖ στὴ συνέχεια ὁ ἅγιος Ἀπόστολος:

.

2. Ἡ φωνὴ τῆς συνειδήσεως

Ὑπάρχουν εἰδωλολάτρες οἱ ὁποῖοι ἂν καὶ δὲν ἔλαβαν γραπτὸ τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ ὅπως οἱ Ἰουδαῖοι, κάνουν ὅ,τι προστάζει ὁ θεῖος νόμος, διότι ἔχουν ὡς νόμο τὴν ἴδια τους τὴ συνείδηση.
Αὐτοὶ λοιπὸν οἱ ἐθνικοὶ δείχνουν ὅτι τὸ ἔργο τοῦ νόμου εἶναι γραμ­­­­μένο στὶς καρδιές τους. Κι αὐτὸ συμβαίνει, καθὼς ἡ συνείδησή τους τοὺς πληροφορεῖ γιὰ κάθε πρά­­ξη ἂν εἶναι σωστή. Μέσα τους ἐγείρον­ται λογισμοὶ ποὺ κατηγοροῦν ἢ καὶ ἀπολογοῦνται γιὰ τὸ ἂν ἦταν σωστὴ ἡ κάθε τους ἐνέργεια.
Ἔτσι, τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ κρίνει ὁ Θεὸς τὶς κρυφὲς πράξεις τῶν ἀνθρώπων σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ σᾶς κηρύττω, θὰ ἀνακηρυχθοῦν δίκαιοι οἱ τηρητὲς τοῦ νόμου. Καὶ θὰ κρίνει ὁ Θεὸς τοὺς ἀν­θρώπους διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, στὸν Ὁποῖο ἔχει δοθεῖ ἡ ἐξουσία τοῦ ὑπερτάτου Κριτοῦ.
Βλέπουμε λοιπὸν ὅτι ἡ συνείδηση εἶ­ναι κοινὸ χαρακτηριστικὸ ὅλων τῶν ἀν­θρώπων. Εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ μέσα μας, ὁ ἔμφυτος διδάσκαλος τῆς ἀρετῆς. Δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος ποὺ νὰ μὴν ἄ­­κουσε ποτὲ στὸ βάθος τῆς ψυχῆς του τὴ φωνὴ τῆς συνειδήσεως νὰ τὸν ἐπιδοκιμάζει ἢ νὰ τὸν ἀποδοκιμάζει γιὰ τὶς ἐπιλογές του.
Ὡστόσο δὲν μποροῦμε νὰ ἐπα­να­παυ­όμαστε στὴ συνείδηση ποὺ ἔχουμε προσωπικὰ διαμορφώσει. Ὀφείλουμε νὰ καλλιεργοῦμε τὴ συνείδησή μας. Ἡ με­λέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν καὶ ἡ τακτι­κὴ συμμετοχή μας στὸ Μυστήριο τῆς ἱε­ρᾶς Ἐξομολογήσεως ἑλκύουν τὴ Χάρη τοῦ Θε­οῦ καὶ συντελοῦν στὸ φωτισμὸ καὶ τὸν ἐξαγιασμὸ τῆς συνειδήσεως.
Κι ὅσο περισσότερο φωτίζεται ἡ συνεί­δησή μας ἀπὸ τὸ ἀληθινὸ Φῶς, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τόσο καλύτερα θὰ λειτουργεῖ καὶ θὰ μᾶς ὁδηγεῖ στὴ μετάνοια. Γιὰ νὰ καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας ἀπὸ τὰ ἄδηλα καὶ κρύφια ἁμαρτήματά μας καὶ νὰ βροῦμε ἔλεος κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κρί­σεως.

.

πηγή: ο Σωτήρ

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...