Ελένη Πολυβίου- Ελού: η Κύπρια μάνα του αγνοούμενου, που αγάπησε ακόμα και τους εχθρούς…

Ελένη-Πολυβίου_1
απόσπασμα από το βιβλίο: Ασκητές μέσα στον κόσμο, τόμος Β’
, ΆγιονΌρος, έκδοση Ι. Ησυχαστηρίου “Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος”,  Μεταμόρφωση Χαλκιδικής

 

“Η Ελού αγάπησε καί πόνεσε πολύ στην ζωή της. Ό μεγα­λύτερος πόνος της, ανάμεσα στίς πολλές θλίψεις πού δοκίμασε κατά τόν επίγειο βίο της, ήταν ή απώλεια του πρωτόκου γυιου της Γεωργίου, κατά τήν τουρκι­κή εισβολή στην Κύπρο, τό καλοκαίρι του 1974. Έ­νας πόνος, πού μέσα άπό τήν πίστη, μεταμορφώθηκε σέ αληθινή αγάπη καί προσευχή γιά όλους.

Έμαθε τόν πόνο καί τήν θλίψη της πού είχε λό­γω του αγνοούμενου γυιου της, νά τόν κάνη προσευ­χή καί όχι κατάθλιψη καί απελπισία.

Συνέχεια ΕΔΩ →

Οι Σουλιώτισσες στη μάχη της Κιάφας

Στις 20 Ιουλίου του 1792, ανήμερα του Προφήτη Ηλία, χιλιάδες τουρκαλβανοί με αρχηγό τον Ομέρ Βρυώνη, επιτέθηκαν εναντίον των Σουλιωτών, οι οποίοι είχαν εγκαταλείψει το Σούλι, τη Σαμωνίβα και το Αβαρίκο και είχαν οχυρωθεί στο κάστρο της Κιάφας.( από τοΕλληνοΐστορείν).

το κάστρο της Κιάφας (πηγή φωτο )

Στον πύργο της Κιάφας είχαν συγκεντρωθεί πολεμιστές, τόσο για την υπεράσπιση του ίδιου του φρουρίου, όσο και για την βοήθεια των πολεμιστών κατά τις μάχες που γίνονταν στα γύρω σημεία. Ο Περραιβός στ’ απομνημονεύματα του (σελ. 106) γράφει:

«Μέσα σ’ αυτό (δηλ. το φρούριο) ήσαν γυναικόπαιδα και εως τεσσαράκοντα γέροντες ωπλισμένοι. Αλλά δεν ετολμούσε κανένας πολεμικός να έμβη χωρίς εύλογον αιτίαν, διότι αι γυναίκες τον ύβριζον ως δειλόν και άνανδρον και ούτω εφιλοτιμείτο έκαστος και εσυστέλλετο ναπλησιάζη πολλάκις και εις την ιδίαν γυναίκα του.

Συνέχεια ΕΔΩ

Η εξέγερση- ψευδοεπανάσταση του Ίλιντεν (20 Ιουλίου 1903)

Σύντομο ιστορικό:

Η ιστορική μνήμη επιβάλλει να θυμηθούμε αυτές τις ημέρες την ψευδοεπανάσταση του Ίλιντεν. Η λέξη στα βουλγαρικά σημαίνει: ημέρα του Προφήτη Ηλία.

Στις 20 Ιουλίου 1903 στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία οι Βούλγαροι κομιτατζήδες της οργανώσεως ΒΜΡΟ (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση) προσπάθησαν να ξεσηκώσουν τον αγροτικό χριστιανικό πληθυσμό με το ψευδές σύνθημα «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες» . Ανατίναξαν δύο τηλεγραφικούς στύλους, ξήλωσαν λίγα μέτρα σιδηροδρομικής γραμμής, εισήλθαν για λίγο σε ορισμένα χωριά και μετά εξαφανίσθηκαν αφήνοντας τον τακτικό τουρκικό στρατό να ξεσπάσει επί δικαίους και αδίκους.

Συνέχεια  ΕΔΩ→

Η ΡΩΣΙΔΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΛΥΔΙΑ και οι στρατιώτες Κύριλλος και Αλέξιος (20 Ιουλίου 1928)

μια συγκινητική ιστορία με πολλά μηνύματα, ειδικά για νέους…

«ένεκά σου θανατούμεθα όλην την ημέραν
ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής»
(Ρωμ. η’ 36)

Η Λυδία, κόρη ενός ιερέως της πόλεως Ούφα1, γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου του 1901. Από παιδί ήταν ευαίσθητη, στοργική και αγαπητή από όλους. Φοβόταν την αμαρτία και κάθε τι που δεν το επέτρεπε ο νόμος του Θεού. Μόλις τελείωσε το παρθεναγωγείο στα δεκαεννιά της χρόνια, παντρεύτηκε και αμέσως έχασε τον άνδρα της στον εμφύλιο πόλεμο με την αναχώρησι του Λευκού (τσαρικού) Στρατού.