Η αληθινή ευσέβεια (Γ΄). Δημιουργός: Ο Θεός ή εμείς;

– π. Δημητρίου Μπόκου

Πολλοί άνθρωποι σήμερα θα διαφωνούσαν με τη στάση του Ιώβ έναντι του Θεού, κατά την ώρα της φοβερής δοκιμασίας του.

Και αυτό, γιατί σήμερα όλο και λιγότερο οι άνθρωποι έχουν τη διάθεση να εκχωρήσουν στον Θεό δικαιώματα επί των κεκτημένων τους. Δεν τον αναγνωρίζουν Κύριό τους.

Ιδιαίτερα ισχύει αυτό προκειμένου για τα παιδιά τους. Οι γονείς τα θεωρούν αποκλειστικό κτήμα τους. Δεν εννοούν να αφήσουν κανένα, ούτε τον Θεό, να παρεμβληθεί στη σχέση τους μαζί τους. Τα θέλουν ολωσδιόλου δικά τους. Ιδίως αν τα απέκτησαν με δυσκολία, σύνηθες πράγμα σήμερα. Γι’ αυτό και τους είναι αδιανόητο να χαθεί κάποιο παιδί τους, να το πάρει ο Θεός πριν την ώρα του. Ακόμα και συνειδητοί Χριστιανοί δείχνουν εξαιρετική δυσκαμψία στο ζήτημα αυτό. Εξεγείρονται και δυσανασχετούν εναντίον του Θεού, όταν επισυμβεί κάτι τέτοιο. Η λογική του Ιώβ τους φαίνεται ακατανόητη.

Έχουμε δηλαδή την αίσθηση ότι τα παιδιά μας ανήκουν αποκλειστικά. Εμείς τα γεννάμε, εμείς τα μεγαλώνουμε, εμείς υποφέρουμε νύχτα-μέρα γι’ αυτά. Αυτά είναι ολόκληρη η ζωή μας. Ξεχνάμε όμως ότι δεν τα δημιουργούμε μόνοι μας. Μας διαφεύγει ότι απόλυτος Δημιουργός είναι μόνο ο Θεός. Πηγή της ζωής, του καλού, της κάθε ύπαρξης, είναι μόνο ο Θεός. Μόνο το κακό δεν πηγάζει από τον Θεό. Όλα τα υπόλοιπα, τα «καλά λίαν» της δημιουργίας, τα γεννά η αγάπη του Θεού.

Ο Θεός όμως στο θέμα της γεννήσεως των παιδιών θέλησε να μας κάνει βοηθούς του. Από συγκατάβαση. Όχι γιατί αδυνατούσε ο ίδιος. Αλλά για να τιμήσει εμάς. Να δώσει αξία στα πλάσματά του. Να νοιώθουμε ότι είμαστε απόλυτα σημαντικοί γι’ αυτόν. Ότι κάτι κάνουμε κι εμείς. Γι’ αυτό μας έκαμε την τιμή να είμαστε συνδημιουργοί του. Να έχουμε την απροσμέτρητη χαρά και ικανοποίηση να φτιάχνουμε μαζί του τον νέο άνθρωπο. Να γινόμαστε κι εμείς γονείς. Αναθέτει λοιπόν σε μας να δίνουμε σάρκα και οστά, το σώμα. Κι Εκείνος χτίζει την ψυχή με το εμφύσημα του Αγίου Πνεύματος, όπως έκαμε και με τον πρώτο άνθρωπο, τον Αδάμ. Και έτσι γίνεται «ψυχή ζώσα» ο νέος άνθρωπος, το παιδί μας.

Ο Θεός δεν δημιουργεί την ψυχή πριν πλάσουμε εμείς, με τη δική Του βέβαια συναίνεση, το σώμα. Και τα δυό μαζί, ψυχή και σώμα, χτίζονται ταυτόχρονα, όταν θελήσει ο Θεός, ο μόνος κατ’ ουσίαν Δημιουργός. Η ζωή του νέου ανθρώπου ξεκινάει με την ένωση αυτή της ψυχής και του σώματος και τελειώνει, όταν πάλι η ψυχή χωρισθεί από το σώμα. Ο Θεός και όχι εμείς ορίζει την είσοδό μας και την έξοδό μας από τον κόσμο αυτόν.

Πρώτα λοιπόν είναι του Θεού τα παιδιά μας και μετά δικά μας. Όλοι έχουμε τον Θεό πατέρα μας, πλάστη μας, δημιουργό μας. Αυτός μας έδωσε το δικαίωμα να τον προσφωνούμε: «Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς». Αυτός είναι ο Κύριος της ζωής μας, «θανατοί και ζωογονεί» (Α Βασ. 2, 7), σ’ αυτόν αποκλειστικά ανήκουμε. Όποιος δεν το αναγνωρίζει αυτό, δείχνει απλώς τη μικρόνοιά του.

Εμείς ας τον ευχαριστούμε πάντοτε. «Επί ταις εισόδοις ημών ταις εις τον κόσμον τούτον, και ταις εξόδοις». Και για την είσοδό μας στην παρούσα ζωή και για την έξοδό μας.

.

(ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, αρ. φ. 384, Ιούλιος 2015)

Α ν τ ι υ λ η
Ι. Ναός Αγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα

ευχαριστούμε πολύ τον π. Δημήτριο Μπόκο για την αποστολή του κειμένου. ιστολόγιο “Αντέχουμε…”

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...