Το Συναξάρι της Ημέρας (20 Απριλίου)

  Î‘ποτέλεσμα εικόνας για Ὁ Ἅγιος Ζακχαῖος ὁἈπόστολος

Ἑορταζόμενοι ἅγιοι

 

●     Ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Τριχινᾶς

●     Οἱ Ἅγιοι Βίκτωρ, Ζωτικός, Ἀκίνδυνος, Καισάριος, Σεβηριανός, Χριστοφόρος,

Ζήνων, Θεωνᾶς καὶ Ἀντωνῖνος

●     Ὁ Ἅγιος Ζακχαῖος ὁ Ἀπόστολος

●     Ὁ Ἅγιος Ἀναστάσιος Ἱεροµάρτυρας, ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας

●     Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Παλαιολαυρίτης

●     Ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος κτήτωρ Μονῆς Μετεώρου

●     Ὁ Ὅσιος Ἰωάσαφ συνασκητὴς τοῦ Ὁσ. Ἀθανασίου τοῦ Μετεωρίτη

●     Ὁ Ἅγιος Γαβριήλ (Πολωνός)

 

 

σιος Θεόδωρος  Τριχινς

«Τὶς ἀσθενεῖ, καὶ οὐκ ἀσθενῶ;». Ποιός, δηλαδή, ἀσθενεῖ καὶ δὲν ἀσθενῶ, δὲν συµπάσχω καὶ ἐγὼ µαζί του; Αὐτὴ τὴν φράση τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, δικαιωµατικὰ θὰ µποροῦσε νὰ τὴν πεῖ καὶ ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Τριχινᾶς. Διότι ἀφιέρωσε ὅλη του τὴν ζωὴ στὴ διακονία τῶν φτωχῶν καὶ τῶν ἀῤῥώστων. Ὀνοµάστηκε Τριχινᾶς, διότι εἶχε τρίχινα φορέµατα. Ἡ ζωή του ἦταν λιτὴ καὶ µὲ πολλὴ ἐγκράτεια, προκειµένου νὰ δίνει ὅσο γινόταν περισσότερα ἀγαθὰ στοὺς πάσχοντες. Τὴ νύχτα ὁ Θεόδωρος πάντα ἔβρισκε χρόνο γιὰ προσευχὴ καὶ µελέτη. Ζοῦσε µέσα σὲ µία κοινωνία στερηµένων ἀνθρώπων, ποὺ οἱ ἀνάγκες τους ἦταν µεγάλες. (Συναξαριακὲς πηγὲς ἀναφέρουν ὅτι γεννήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη, ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς καὶ πλουσίους, καὶ ὅτι ἀπὸπολὺ νέος ἔγινε µοναχὸς στὴ Μονὴ ποὺ ὀνοµάστηκε τοῦ Τριχινᾶ). Γι΄ αὐτὸ παρακινοῦσε πολλοὺς πλουσίους νὰ διαθέτουν ὅσαἀγαθὰ µποροῦσαν. Πολλοὶ ἀπ΄ αὐτοὺς τοῦ ἔδιναν ἀρκετὰ χρήµατα καὶ εἴδη πρώτης ἀνάγκης, τὰ ὁποῖα ὁ Θεόδωρος διέθετε µὲπολλὴ διάκριση. Πρῶτα σ΄ ἐκείνους ποὺ εἶχαν περισσότερη ἀνάγκη, ὅπως ὀρφανά, φτωχὲς χῆρες καὶ ἀῤῥώστους οἰκογενειάρχες. Εὐεργετοῦσε µέχρι καὶ τὴν τελευταία ἡµέρα τῆς ζωῆς του. Ἔτσι, ἰσχύει γι᾿ αὐτὸν ὁ λόγος τῆς Ἁγίας Γραφῆς, «ἐσκόρπισεν,ἔδωκεν τοῖς πένησιν ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ µένει εἰς τὸν αἰῶνα». Μοίρασε, δηλαδή, καὶ ἔδωσε ἄφθονα στοὺς φτωχούς, καὶ ἡ ἀρετή του ἀπὸ τὶς ἀγαθοεργίες µένει γιὰ πάντα.

 

Ογιοι Βίκτωρ, Ζωτικός, κίνδυνος, Καισάριος, Σεβηριανός, Χριστοφόρος, Ζήνων, Θεωνς καντωννος

Ὅλοι µαρτύρησαν στὰ χρόνια του βασιλιᾶ Διοκλητιανοῦ (284-305), καὶ αἰτία τοῦ ἐνδόξου µαρτυρίου τους, ὁµεγαλοµάρτυς καὶ τροπαιοφόρος Γεώργιος. Καὶ οἱ µὲν Ἅγιοι Βίκτωρ, Ἀκίνδυνος, Ζωτικός, Ζήνων καὶ Σεθηριανός, ὅταν εἶδαν τὸνἍγιο Γεώργιο νὰ µένει ἄθικτος ἐπάνω στὸ βασανιστικὸ ὄργανο τοῦ τροχοῦ, µὲ µία φωνὴ καὶ οἱ πέντε ὁµολόγησαν τὸν ΧριστὸΘεὸ ἀληθινό.

Ὁ ἀποκεφαλισµός τους ἦταν ἄµεσος καὶ ἔτσι πῆραν τὸ στεφάνι τοῦ µαρτυρίου. Οἱ δὲ Χριστοφόρος, Θεωνᾶς, Καισάριος καὶἈντωνῖνος ἦταν δορυφόροι τοῦ βασιλιᾶ. Ὅταν λοιπὸν καὶ αὐτοὶ εἶδαν τὸν Ἅγιο Γεώργιο, διὰ τῆς προσευχῆς, νὰ ἔχει ἀναστήσει κάποιον νεκρὸ Ἕλληνα, πέταξαν τὰ διάσηµα τοῦ ἀξιώµατός τους καὶ µπροστὰ στὸ βασιλιὰ καὶ τὸ πλῆθος, ὁµολόγησαν τὸν Χριστὸ Θεὸ ἀληθινό. Ἡ φυλάκισή τους ἦταν ἄµεση. Μετὰ µερικὲς ἡµέρες ὁδηγήθηκαν µπροστὰ στὸν Διοκλητιανὸ καὶ ἀφοῦ τοὺς κρέµασαν, τοὺς ξέσχισαν καὶ τοὺς ἔκαιγαν µὲ ἀναµµένες λαµπάδες. Τελικὰ τοὺς ἔριξαν µέσα στὸ καµίνι τῆς φωτιᾶς καὶ ἔτσι πῆραν τὸ ἔνδοξο στεφάνι τοῦ µαρτυρίου.

 

Ὁ γιος Ζακχαος πόστολος

Ἡ Ἱστορία τοῦ Ζακχαίου βρίσκεται στὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο κεφάλαιο ΙΘ ι΄10. Εἶναι ὁ γνωστὸς ἀρχιτελώνης τῆςἹεριχοῦς, ποὺ ἀνέβηκε στὴ συκοµουριὰ (ἐπειδὴ δὲν τὸν εὐνοοῦσε τὸ ὕψος του) γιὰ νὰ δεῖ τὸν διερχόµενο Ἰησοῦ.

Ὁ Κύριος θαύµασε τὴν πίστη του, διέταξε νὰ κατεβεῖ ἀπὸ τὸ δένδρο καὶ νὰ µεταβοῦν µαζὶ στὸ σπίτι του, ἀφοῦσυγχώρησε ὅλα τὰ ἁµαρτήµατα ποὺ εἶχε διαπράξει µέχρι ἐκείνη τὴν στιγµή. Λέγεται ὅτι µετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου, ὁΖακχαῖος ἀκολούθησε τὸν Ἀπόστολο Πέτρο, ἀπὸ τὸν ὁποῖο καὶ χειροτονήθηκε ἀργότερα Ἐπίσκοπος Καισαρείας.

 

γιος ναστάσιος εροµάρτυρας, πίσκοπος ντιοχείας

Στοὺς Συναξαριστὲς δὲν βρίσκουµε βιογραφικὸ ὑπόµνηµα. Πολὺ λίγες πληροφορίες γιὰ τὴν ζωή του ἔχουµε ἀπὸ ἄλλες πηγές. Ὅτι δηλαδὴ ἀσκήτευσε στὸ ὄρος Σινᾶ, στὶς ἀρχὲς τοῦ 6ου αἰῶνα καὶ ἀπὸ τὸ Σινᾶ πῆγε στὴν Ἀντιόχεια, ὅπου ἔγινεἀποκρισιάριος τῆς Ἐκκλησίας Ἀλεξανδρείας. Ὅταν πέθανε ὁ ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας Δόµνος, λαὸς καὶ κλῆρος τὸν ἀνέβασαν στὸνἐπισκοπικὸ θρόνο Ἀντιοχείας (559).

Ὁ αὐτοκράτορας Ἰουστῖνος, µὲ πρόφαση ὅτι δῆθεν κατασπατάλησε τὴν ἐκκλησιαστικὴ περιουσία, τὸν ἐξόρισε τὸ 570 στὰἹεροσόλυµα, ὅπου παρέµεινε µελετῶντας καὶ συγγράφοντας µέχρι τὸ 593, ὅταν ἐπανῆλθε στὸν θρόνο του, καὶ πέθανε κατὰ τὸ599. Τώρα ὅσον ἀφορᾶ τὸ τέλος του, ποὺ οἱ Συναξαριστὲς σηµειώνουν µαρτυρικό, ὅτι δηλαδὴ µαρτύρησε διὰ ξίφους, θετικὲς πληροφορίες δὲν ἔχουµε.

 

σιος ωάννης  Παλαιολαυρίτης

Μέσα στὴν οἰκογένειά του φύλαξε ὅλες τὶς ἀρετές, ποὺ ἡ Ἅγια Γραφὴ παραγγέλει στὰ παιδιά. Τίµησε τὸν πατέρα καὶ τὴν µητέρα του, ὑπάκουσε στὰ θελήµατά τους, ἔδειξε σ΄ αὐτοὺς τὴν µεγαλύτερη τρυφερὴ στοργή, πρόθυµος στὸ νὰ προλαβαίνει τὶς ἐπιθυµίες τους, τύπος τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀλληλοβοήθειας µεταξὺ τῶν ἄλλων ἀδελφῶν του. Ἀργότερα γύρισε πολλοὺς τόπους, προσπαθῶντας νὰ καταρτίζει τὸν ἑαυτό του πνευµατικότερα καὶ κατατάχθηκε στὸ µοναχικὸ βίο. Καὶ ἐδῶ, τήρησε µὲἀκρίβεια τὶς ὑποχρεώσεις τοῦ σχήµατός του. Κατόπιν ἱερὸς πόθος τὸν ἔφερε στὴν Ἱερουσαλήµ, ὅπου προσκύνησε τοὺς Ἁγίους Τόπους. Τελευταία τὸν δέχτηκε ἡ µονὴ τοῦ ὁσίου Χαρίτωνα, καὶ αὐτὴ εἶδε τοὺς µεγάλους πνευµατικοὺς ἀγῶνες του. Ἔφυγε ἀπὸτὴν ζωὴ αὐτὴ πρὸς τὸν Κύριο, γεµάτος πίστη καὶ ἐλπίδα, ἀφοῦ χρησιµοποίησε τὴν ζωή του γιὰ τὴν δόξα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴνἀγάπη τῶν ἀδελφῶν του.

 

σιος θανάσιος κτήτωρ Μονς Μετεώρου

Γεννήθηκε στὴ Νέα Πάτρα τῆς Πελοποννήσου τὸ 1305 ἀπὸ γονεῖς ἐπιφανεῖς καὶ πλούσιους. Μικρὸς ἔµεινε ὀρφανὸς ἀπὸπατέρα καὶ παραδόθηκε στὴν ἐπιµέλεια τοῦ θείου του. Ἀλλ΄ ὅταν κατέλαβαν τὴν πατρίδα του οἱ ξένοι, ἀναχώρησε στὴΘεσσαλονίκη καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου γνώρισε τοὺς διάσηµους τότε ἀσκητὲς Γρηγόριο τὸν Σιναΐτη τὸν ἡσυχαστή,Ἰσίδωρο τὸν Θεσσαλονικέα, τὸν ὕστερα Οἰκουµενικὸ Πατριάρχη, καὶ ἄλλους ὁσίους ἄνδρες, ἀπὸ τοὺς ὁποίους διδάχθηκε τὴνὑψηλὴ ἀσκητικὴ ζωή. Ἀφοῦ ἐπισκέφθηκε καὶ ἄλλους τόπους, κατέφυγε στοὺς Σταγούς. Ἐκεῖ ἐπάνω στὰ πανύψηλα βράχια καὶσυγκεκριµένα ἐπάνω σὲ µία πέτρα τὴν λεγόµενη Στῦλο, κατοίκησε µὲ δυὸ µαθητές του καὶ ἔκτισε ναό. Τὴν πέτρα ἐκείνη ὀνόµασε Μετέωρο. Ἐπειδὴ ὅµως οἱ προσερχόµενοι γιὰ ἄσκηση πολλαπλασιάθσηκαν, ἵδρυσε κοινόβιο µὲ Ναὸ στὸ ὄνοµα τῆς Μεταµόρφωσης τοῦ Σωτῆρα Χριστοῦ. Ἐκεῖ λοιπὸν πέρασε ἀσκητικὰ τὰ χρόνια του, καὶ ἀφοῦ ἔζησε 78 ἐτῶν, ἀπεβίωσε εἰρηνικὰτὸ 1383.

 

σιος ωάσαφ συνασκητς τοσ. θανασίου το Μετεωρίτη

Γεννήθηκε στὰ µέσα του 14ου αἰῶνα. Πατέρας του ἦταν ὁ δεσπότης τῆς Ἠπείρου καὶ Θεσσαλίας Συµεὼν Οὐρέσης (Σερβικῆς καταγωγῆς, ἀλλὰ ἀπὸ Ἑλληνίδα µητέρα). Μητέρα του ἡ Θωµαΐδα, θυγατέρα τοῦ δεσπότη τῆς Ἠπείρου Ἰωάννη Β΄ τοῦΠαλαιολόγου.

Ὁ Ὅσιος κατὰ τὴν βάπτισή του, πῆρε τὸ ὄνοµα Ἰωάννης καὶ εἶχε µεγάλη κλίση στὴ µοναχικὴ ζωή. Ὅταν πέθανε ὁ πατέρας του καὶ κλήθηκε νὰ ἀναλάβει τὸν θρόνο ὁ Ἰωάννης σὰν διάδοχός του, αὐτὸς προτίµησε τὸ µοναχικὸ ῥάσο, παρὰ τὴν βασιλικὴπορφύρα. Ἔτσι παραχώρησε τὸν θρόνο στὸν συγγενῆ του Ἀλέξιο Ἄγγελο Φιλανθρωπηνὸ καὶ αὐτὸς ἐκάρη µοναχός µε τὸ ὄνοµαἸωάσαφ, στὴ Μονὴ Μετεώρου ἀπὸ τὸν Ὅσιο Ἀθανάσιο. Ἡ πνευµατικὴ συνεργασία µεταξὺ τῶν δυὸ ἀνδρῶν ὑπῆρξε ἄριστη καὶπολὺ οἰκοδοµητική. Λόγω ὅµως βαρβαρικῶν ἐπιδροµῶν στὴν περιοχὴ ἐκείνη, ὁ Ἰωάσαφ ἔφυγε γιὰ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Τὸ 1401ἐπέστρεψε στὸ Μετέωρο καὶ ἐκεῖ µὲ νηστεία καὶ προσευχὴ τελείωσε τὴν ἐπίγεια ζωή του τὸ 1423.

 

Ὁ γιος Γαβριήλ (Πολωνός) Λεπτοµέρειες γιὰ τὴν ζωὴ αὐτοῦ τοῦ ἁγίου τῆς Ὀρθοδοξίας, µπορεῖ νὰ βρεῖ ὁ ἀναγνώστης στὸβιβλίο «Ἡ ἐν Ὀρθοδοξίᾳ Ἡνωµένη Εὐρώπη», τοῦ Γ.Ε. Πιπεράκη, Ἐκδ. «Ἑπτάλοφος», Ἀθῆναι 1997.

 

Τό Συναξάρι εἶναι ἐπιλογή κειμένων ἀπό τό «ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» τοῦ κ.Χρ.Τσολακίδη, Ἐκδόσεις Χ.Δ.Τσολακίδη

μέσω Σωτήρ

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...