TO ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (25 Iουνίου)

Αποτέλεσμα εικόνας για Ἀνάµνηση τῆς σωτηρίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως πρεσβείαις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Ἑορταζόμενοι ἅγιοι

 

●     Ἡ Ἁγία Φεβρωνία

●     Οἱ Ἅγιοι Ὀρέντιος, Φαρνάκιος, Ἐρώτας, Φίρµος, Φιρµῖνος, Κυριακός, καὶ Λογγῖνος

●     Ἡ Ἀνάµνηση τῆς σωτηρίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως πρεσβείαις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

●     Οἱ Ἅγιες Λεωνίδα, Λιβύη καὶ Εὐτροπία οἱ Ὁσιοµάρτυρες

●     Ὁ Ὅσιος Μαρτύριος ὁ ἐπίσκοπος

●     Ὁ Ὅσιος Σίµων

●     Ὁ Ὅσιος Διονύσιος κτήτορας τῆς Μονῆς Τιµίου Προδρόµου Ἁγίου Ὄρους

●     Ὁ Ὅσιος Δοµέτιος

●     Ὁ Ἅγιος Προκόπιος ποὺ µαρτύρησε στὴ Σµύρνη

●     Ὁ Ἅγιος Γεώργιος ἀπὸ τὴν Ἀττάλεια

●     Μνήµη τῶν ἁγίων καὶ θαυµατουργῶν δουκῶν Μουρόµης Πέτρου καὶ Φεβρωνίας, τῶν διὰ τοῦ Ἀγγελικοῦ σχήµατος µετονοµασθέντων Δαβὶδ καὶ Εὐφροσύνης τῶν Ῥώσων

●     Ὁ Ἅγιος Θεοδόσιος µάρτυρας (+ 1419)

●   Ὁ Ὅσιος Μεθόδιος Νίθρητος Καινουργίου, τοῦ ἐν Γορτύνῃ

 

Περισσότερα στοιχεῖα

 

Ἡ γία Φεβρωνία

Ἐκθαµβωτικὴ ἦταν ἡ σωµατική της ὀµορφιά. Ἀλλὰ ἀκόµα περισσότερο ἔλαµπε ἡ ψυχή της, ἀνάµεσα στὶς µοναχὲς τοῦµοναστηριοῦ τῆς Μεσοποταµίας (στὴν πόλη τῆς Νισίβεως, ποὺ λέγεται Ἀντιόχεια τῆς Μυγδονίας καὶ βρισκόταν στὰ σύνορα τοῦΒυζαντινοῦ καὶ Περσικοῦ κράτους). Ἀπὸ 17 χρονῶν ἡ Φεβρωνία πῆγε στὸ µοναστήρι, ὅπου ἡγουµένη ἦταν ἡ θεία της Βρυένη. Γρήγορα προσαρµόστηκε στοὺς κανόνες τῆς νέας ζωῆς, καὶ µάλιστα πάντα ἔβρισκε χρόνο νὰ µελετᾷ καὶ νὰ καλλιεργεῖ τὸ πνεῦµα της. Ἡ ζωή της ἦταν ἥσυχη. Ὅµως, κάποια µέρα ταράχθηκαν τὰ γαλήνια «νερά» τῆς ἡσυχίας της. Ἕνα σῶµα στρατιωτῶν ποὺἐξεδίωκε χριστιανούς, πέρασε ἀπὸ τὴν µονὴ τῆς Φεβρωνίας. Οἱ ἄλλες µοναχὲς πρόλαβαν καὶ ἔφυγαν µακριά. Ἡ Φεβρωνία, ἐπειδὴἦταν ἄῤῥωστη, δὲν µπόρεσε νὰ µετακινηθεῖ. Μαζί της ἔµειναν ἡ ἡγουµένη Βρυένη καὶ ἡ ἀδελφὴ Θωµαΐς. Οἱ στρατιῶτες, µόλιςἄντικρυσαν τὴν Φεβρωνία, ἔµειναν ἔκπληκτοι ἀπὸ τὴν ὀµορφιά της. Ἄφησαν, λοιπόν, τρεῖς ἄνδρες νὰ τὴν φρουροῦν καὶ οἱὑπόλοιποι γύρισαν καὶ τὸ ἀνέφεραν στὸν ἀρχηγό τους Σελῆνο (288 µ.Χ.). Αὐτὸς ἀµέσως διέταξε καὶ τὴν ἔφεραν µπροστά του, καὶ µὲ κάθε τρόπο τὴν πίεσε νὰ ἀλλαξοπιστήσει. Πρότεινε στὴ Φεβρωνία νὰ τὴν δώσει σύζυγο στὸν ἀνεψιό του Λυσίµαχο, ποὺκοντά του θὰ γνώριζε µεγάλη δόξα. Ἡ Φεβρωνία, ὅµως, προτίµησε νὰ γίνει «τῆς µελλούσης ἀποκαλύπτεσθαι δόξης κοινωνός». Προτίµησε, δηλαδή, νὰ εἶναι συµµέτοχος τῆς δόξας ποὺ θὰ ἀποκαλυφθεῖ κατὰ τὴν δευτέρα παρουσία, καὶ µὲ περίσσιο θάῤῥος περιφρόνησε τὶς προτάσεις τοῦ Σελήνου, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ τὴν βασάνισε, τελικὰ τὴν σκότωσε µὲ ξίφος.

 

Οἱ γιοι ρέντιος, Φαρνάκιος, ρώτας, Φίρµος, Φιρµνος, Κυριακός, κα Λογγνος

Καὶ τὰ ἑπτὰ ἀδέλφια, ξακουστὰ γιὰ τὴν ἀνδρεία τους, ὑπηρετοῦσαν στρατιῶτες στὴ Θρᾴκη, στὰ χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ. Σὲ κάποια µάχη µὲ τοὺς Σκύθες, ὁ Ὀρέντιος κατόθρωσε νὰ σκοτώσει τὸν σκληρὸ καὶ γενναῖο ἀρχηγό τους, Μαραρῶν. Γιὰ τὸ κατόρθωµά του αὐτὸ τιµήθηκε, ἀλλὰ συγχρόνως προσκλήθηκε νὰ συµµετάσχει στὶς θυσίες πρὸς τὰ εἴδωλα, ποὺ θὰ προσφέρονταν γιὰ τὴν νίκη του. Ὁ χριστιανὸς ἥρωας ἀρνήθηκε ῥητά, καὶ διακήρυξε ὅτι αὐτὸς ἕνα Θεὸ ἀληθινὸἀναγνωρίζει καὶ λατρεύει, τὸν Θεὸ τῶν χριστιανῶν. Βέβαια δὲν τὸν τιµώρησαν ἀµέσως, χάρη τοῦ ἀνδραγαθήµατός του. Ἀλλὰµαζὶ µὲ τὰ ἕξι ἀδέλφια του, τοὺς ἔστειλαν δυσµενῆ µετάθεση στὴν Ἀρµενία. Ἐκεῖ µετὰ ἀπὸ λίγο χρόνο, ὑποβλήθηκαν σὲἀνάκριση. Καὶ οἱ ἑπτὰ µ᾿ ἕνα στόµα δήλωσαν, ὅτι µέχρι τὴν τελευταία τους πνοὴ θὰ µείνουν πιστοὶ στὸν ἀρχηγὸ τῆς σωτηρίας τους, καὶ κριτή τους κατὰ τὴν ἡµέρα τῆς παγκόσµιας ἀνάστασης καὶ ἀνταπόδοσης. Μετὰ τὴν δήλωσή τους αὐτή, καταδικάστηκαν σὲ ἐξορία µακρινῶν καὶ σκληρῶν τόπων. Καὶ οἱ ἑπτὰ πέθαναν ὁ ἕνας µετὰ τὸν ἄλλο ἀπὸ τὶς κακουχίες καὶ τὶς ταλαιπωρίες, ἀλλὰ χωρὶς κανένα γογγυσµό.

 

Ἡ νάµνηση τς σωτηρίας τς Κωνσταντινουπόλεως πρεσβείαις τς περαγίας Θεοτόκου

Βλέπε καὶ 15 Αὐγούστου.

 

Οἱ γιες Λεωνίδα, Λιβύη κα Ετροπία οσιοµάρτυρες

Μαρτύρησαν, ἡ µὲν πρώτη διὰ πυρός, οἱ δὲ δυὸ ἄλλες διὰ ξίφους.

 

Ὁ σιος Μαρτύριος πίσκοπος

Ἄγνωστο ποιᾶς ἐπισκοπῆς ἦταν ἐπίσκοπος. Ἡ µνήµη του ἀναφέρεται στὸ Ἱεροσολυµιτικὸ Κανονάριο (σ. 96).

 

Ὁ σιος Σίµων

Ἔργα τοῦ ἀσκητῆ αὐτοῦ, γιὰ τὴν ταπεινοφροσύνη, βρίσκονται στὸν Εὐεργετινό. Ἀπεβίωσε εἰρηνικά.

 

Ὁ σιος Διονύσιος κτήτορας τς Μονς Τιµίου Προδρόµου γίου ρους

Ὁ Ὅσιος Διονύσιος γεννήθηκε στὸ χωριὸ Κορησσὸ τῆς Καστοριᾶς, ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς γεωργούς. Σὲ νεαρὴ ἡλικία πῆγε στὸ Ἅγιον Ὄρος, κοντὰ στὸν ἀδελφό του Θεοδόσιο. Ὁ Διονύσιος, µὲ δάσκαλο τὸν ἴδιο του τὸν ἀδελφό, ἔµαθε νὰ µελετᾷ τὴνἉγία Γραφὴ καὶ γρήγορα διακρίθηκε γιὰ τὸ ταπεινό του φρόνηµα καὶ γιὰ τὸν φιλάνθρωπο χαρακτῆρα του. Μετὰ λίγα χρόνια, ἐπὶαὐτοκράτορα Ἀλεξίου Κοµνηνοῦ τοῦ Γ´ (1350-1390) ὁ Θεοδόσιος ἔγινε Μητροπολίτης στὴν Τραπεζοῦντα.

Ὁ Διονύσιος, ὅταν τὸ ἔµαθε χάρηκε πολύ, πρῶτα ἀπὸ ἀδελφικὴ ἀγάπη καὶ δεύτερο διότι θὰ µποροῦσε τώρα νὰ πραγµατοποιήσει πιὸ εὔκολα ἕνα δικό του σχέδιο. Μετὰ τὴν χειροτονία του σὲ Πρεσβύτερο, ὁ Διονύσιος µετέφερε τὸν τόπο τῆς ἀσκήσεώς του σ᾿ἕνα ἀπότοµο βουνὸ τοῦ µικροῦ Ἄθωνος ἢ Ἀντιάθωνος, τὸ ὀνοµαζόµενο Παλαιὸς Πρόδροµος καὶ Παναγία. Καὶ λίγο πιὸ κάτωἤθελε νὰ κτίσει Ναὸ καὶ εὐπρεπῆ Μονή, πρᾶγµα ποὺ τελικά, µὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, κατόρθωσε. Ἔτσι, τὸ 1375 ὁ Ἀλέξιος Γ´, µὲτὴν µεσιτεία τοῦ ἀδελφοῦ του Μητροπολίτη Θεοδοσίου, ἐνέκρινε τὴν ἀνέγερση τῆς Μονῆς µὲ τὸ ὄνοµα τοῦ Τιµίου Προδρόµου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου. Ἔδωσε γιὰ τὸ ἔργο αὐτὸ ὁ αὐτοκράτορας στὸν Διονύσιο, 50 σώµια (400.000 γρόσια) καὶ µετὰ τρία χρόνια 1000 Κοµνηνάτα. Ἔτσι ὁ µοναχὸς Διονύσιος ἔκτισε τὴν Μονὴ Τιµίου Προδρόµου, γνωστὴ κατόπιν µὲ αὐτὸ τὸ ὄνοµα ποὺτῆς ἔδωσε ὁ κτήτοράς της. Ὁ Διονύσιος πέθανε στὴν Τραπεζοῦντα, ὅπου εἶχε πάει γιὰ νὰ ζητήσει καὶ ἄλλο βοήθηµα ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα γιὰ τὴν ἁγιογράφηση τοῦ ναοῦ τῆς Μονῆς.

 

Ὁ σιος Δοµέτιος

Αὐτὸς ἦταν φίλος καὶ συνασκητὴς τοῦ Ὁσίου Διονυσίου, κτήτορα τῆς Μονῆς Τιµίου Προδρόµου, ὁ ὁποῖος ἀργότεραἔκανε καὶ ἡγούµενός της. Ὁ Ὅσιος Δοµέτιος ἀπεβίωσε εἰρηνικά.

 

Ὁ γιος Προκόπιος πο µαρτύρησε στ Σµύρνη

Ὁ νεοµάρτυρας Προκόπιος, καταγόταν ἀπὸ χωριὸ ποὺ ἦταν κοντὰ στὴ Βάρνα, καὶ ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς. Σὲ ἡλικία 20 χρονῶν, πῆγε στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ µόνασε στὴ Σκήτη τοῦ Τιµίου Προδρόµου, ὑποτακτικὸς στὸν γέροντα Διονύσιο. Σὰν µοναχὸς διακρίθηκε γιὰ τὶς µοναχικές του ἀρετές. Ἀργότερα, ἐγκατέλειψε τὴν µοναχικὴ ζωή, ἔφθασε στὴ Σµύρνη καὶ βρισκόµενος σὲἀπόγνωση, ἐξισλαµίστηκε. Κατόπιν ὅµως, οἱ τύψεις συνειδήσεως ποὺ εἶχε γιὰ τὸ βαρὺ ὀλίσθηµά του, τὸν ἔφεραν µὲ δάκρυα µετανοίας σὲ κάποιο πνευµατικό, στὸν ὁποῖο ἐξοµολογήθηκε καὶ πῆρε τὶς ἀνάλογες συµβουλὲς παρηγοριᾶς. Κατόπιν προσευχήθηκε µπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ ξεκίνησε γιὰ τὸν κριτὴ τῆς πόλης. Μόλις ἔφτασε µπροστὰ στὸν κριτή, πέταξε τὸ τούρκικο σαρίκι ποὺ φοροῦσε στὸ κεφάλι του καὶ φόρεσε τὸν µοναχικὸ σκοῦφο. Ἔπειτα ἤλεγξε µὲ τόλµη τὴν µουσουλµανικὴ θρησκεία καὶ ὁµολόγησε µὲ θάῤῥος τὸν Χριστό. Οἱ Τοῦρκοι, ὅταν εἶδαν τὸ ἀµετάθετο τῆς γνώµης τοῦ µάρτυρα, τὸν ὁδήγησαν µὲ χλευασµοὺς στὸν τόπο τῆς ἐκτέλεσης. Ἀλλ᾿ ὅταν διαπίστωσαν τὴν χαρὰ µὲ τὴν ὁποία πήγαινε στὸ µαρτύριο, οἱδήµιοι φοβήθηκαν καὶ ἀρνήθηκαν νὰ τὸν ἐκτελέσουν. Τότε ἀνέλαβε καὶ τὸν ἀποκεφάλισε κάποιος ἀρνησίχριστος, ποὺ κλήθηκεἐπὶ τούτου, στὶς 25 Ἰουνίου 1810, ἡµέρα Σάββατο.

 

Ὁ γιος Γεώργιος π τν ττάλεια

Ὁ Νεοµάρτυρας Γεώργιος γεννήθηκε στὰ µέρη τῆς Ἀττάλειας ἀπὸ γονεῖς πλούσιους καὶ εὐσεβεῖς. Νήπιο ἀκόµα, ὁΓεώργιος, ἁρπάχτηκε ἀπὸ τὸν Ἀγὰ Προύσαλη, κατὰ τὶς συνηθισµένες ἁρπαγὲς χριστιανόπουλων ἀπὸ τοὺς Τούρκους,ἐξισλαµίστηκε καὶ ὀνοµάστηκε Μεχµέτ. Ὅταν ἦλθε σὲ ἡλικία γάµου, παντρεύτηκε τὴν κόρη τοῦ Ἀγὰ αὐτοῦ. Μὲ τὴν προτροπὴτῶν θεοσεβῶν γονέων, µία χριστιανὴ ὑπηρέτρια τοῦ Γεωργίου, ὀνοµαζόµενη Μαρία, ἀποκάλυψε σ᾿ αὐτὸν γιὰ τὴν καταγωγή του καὶ τὸν τρόπο τοῦ ἐξισλαµισµοῦ του. Μὲ τὴν πρόφαση ὅτι θὰ πήγαινε γιὰ προσκύνηµα στὴ Μέκκα, ὁ Γεώργιος µαζὶ µὲ τὴν Μαρία,ἦλθε στοὺς Ἁγίους Τόπους, ὅπου παρέµεινε γιὰ δυὸ χρόνια. Κατόπιν ἔφτασε στὴν πόλη Κρήνη τῆς Μ. Ἀσίας, ὅπου παντρεύτηκε τὴν Ἑλένη Μαυρογιάννη. Ἐπιζητῶντας τὸ µαρτύριο ὁ Γεώργιος, πῆγε στὸ Διοικητήριο καὶ βοήθησε νὰ κατέβει ἀπὸ τὸ ἄλογο, ὁδιερχόµενος ἀπὸ τὴν Κρήνη, πρώην πενθερός του, στὸν ὁποῖο µετὰ ἀπὸ λίγο ὁµολόγησε τὴν πίστη του στὸν Χριστό. Τότε οἱΤοῦρκοι τὸν ἔριξαν στὴ φυλακή, ὅπου τὸν ἔδειραν σκληρὰ καὶ ἔβαλαν στὰ πόδια του φάλαγγα, καὶ στὴ συνέχεια πυρακτωµένο χάλκινο σκεῦος στὸ κεφάλι του. Τελικὰ στὶς 25 Ἰουνίου 1823, τὸν κρέµασαν στὸν τοῖχο τοῦ σπιτιοῦ τοῦ ἐπισήµου Παντελάκη Φαρµάκη καὶ τὸν ἀπαγχόνισαν. Μνήµη τῶν ἁγίων καὶ θαυµατουργῶν δουκῶν Μουρόµης Πέτρου καὶ Φεβρωνίας τῶν διὰ τοῦἈγγελικοῦ σχήµατος µετονοµασθέντων Δαβὶδ καὶ Εὐφροσύνης τῶν Ῥώσων

 

Ὁ γιος Θεοδόσιος µάρτυρας (+ 1419)

 

Ὁ  Ὅσιος Μεθόδιος Νίθρητος Καινουργίου, τοῦ ἐν Γορτύνῃ

 

 

Τό Συναξάρι εἶναι ἐπιλογή κειμένων ἀπό τό «ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» τοῦ κ.Χρ.Τσολακίδη, Ἐκδόσεις Χ.Δ.Τσολακίδη (μέσω Σωτήρ)

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...