«… Την ψυχή μου δεν μπορείς να μου την πάρεις» (νεομάρτυς Ντανιέλα από το Βουκουρέστι)

Η Άγία Νεομάρτυς Ντανιέλα (Δανιηλία),
το μαρτυρικό λουλούδι του Πάσχα
6 Απριλίου 2004
+ Μεγάλη Τρίτη
 

Προστάτρια όσων έχουν ψυχιατρικές ασθένειες & ψυχιάτρων

(κείμενο και για μεγάλα παιδιά- από το περιοδικό Προς τη Νίκη)
«Γεννήθηκε καί μεγάλωσε στη Ρουμανία. Από μικρή ήταν πολύ κοντά στο Θεό. Γι’ αυτό καί ο πατέρας της την μάλωνε πολύ σκληρά: “Που ήσουν; Όλη μέρα στην εκκλησία πάς με τους παπάδες σου; Τί σου πρόσφερε ο Θεός;” Η ίδια δεν έλεγε τίποτα, μόνο δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια της. Τη νύχτα προσευχόταν πολλές ώρες. Τα αδέλφια της της φώναζαν: “Τί σου δίνει ο Θεός; Τί μας ζαλίζεις με τους παπάδες σου; Τί σου δίνει η πίστη σου;”…
Όταν τελείωσε το πανεπιστήμιο, πήγε στο μοναστήρι. Ο πατέρας της την έψαχνε για πολύ καιρό καί αφού την έφερε στο σπίτι την χτύπησε φρικτά. Για δεύτερη φορά έφυγε από το σπίτι, προκειμένου να δώσει τον εαυτό της στο Θεό, αλλά καί πάλι ο πατέρας της τη βρήκε, την χτύπησε, της έσχιζε το ράσο, της έβγαλε από το λαιμό το σταυρό καί της πήρε όλες τις εικόνες της. Τότε εκείνη του είπε: “Καλά, μου τα πήρες όλα, αλλά την ψυχή δεν μπορείς να μου την πάρεις”.
Βλέποντας ο πατέρας της ότι δεν μπορεί να την κάνει να παρεκκλίνει από την ορθόδοξη ζωή, σε συνεννόηση με κάποιους γιατρούς τη στιγματίζουν με τη διάγνωση της ψυχασθένειας καί την αναγκάζουν να παίρνει ψυχοφάρμακα εφ ορού ζωής. Τα δυο τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε στο νοσοκομείο με σωληνάκια στη μύτη σε κατάσταση αφασίας καί παραλυσίας. Έτσι βασανισμένη παρέδωσε το πνεύμα της σ’ Εκείνον πού τόσο είχε αγαπήσει. Στόν τάφο της άρχισαν να γίνονται θαύματα».
Αναρωτιέσαι ίσως σε ποια αγία να ανήκει αυτός ο βίος; Ίσως να φέρνεις στο νου σου την αγία Βαρβάρα (έζησε τον 3ο μ.Χ. αιώνα) ή την αγία Ειρήνη (έζησε τον 4ο μ.Χ. αιώνα) ή την αγία Μαρκέλλα από τη Χίο (έζησε τον 15ο μ.Χ. αιώνα) ή την αγία Χρυσή (έζησε τον 18ο μ.Χ. αιώνα). Κι όμως ο βίος πού διάβασες ανήκει σε μια νέα, πού “μαρτύρησε” για το Χριστό, τον 21ο αιώνα, στις 6 Απριλίου του 2004. Το όνομά της; Ντανιέλα. Η Ντανιέλα έδωσε την μαρτυρία της αγάπης της στο Χριστό, όχι μόνο στο σπίτι της, μα καί στο σχολειό της. «Βοηθούσε τους συμμαθητές της στα μαθήματα και καθόταν τη -νύχτα καί έγραφε γι’ αυτούς. Ήταν πολύ καλή μαθήτρια, τόσο στό σχολείο, όσο καί στο πανεπιστήμιο. Όταν ήταν φοιτήτρια, περιποιούνταν μια παράλυτη γερόντισσα, πού την είχαν ξεχάσει όλοι. Την έπλενε, της έκανε τις αγορές, της τραγουδούσε, της διάβαζε κι έφερνε χαρά στην ψυχή της γερόντισσας. Στό σχολικό χορό, όταν τελείωσε το λύκειο, δεν ήθελε να πάει κι έλεγε στους συμμαθητές καί καθηγητές της: “Δεν μπορώ. Ξέρετε ότι σας αγαπώ όλους πολύ, αλλά συγχωρέστε με, δεν μπορώ να έρθω στο τραπέζι”. Μια φορά κάποιος την χτύπησε πολύ, αν καί ήταν αθώα. Αφού υπέμεινε με σιωπή το ξύλο, γονάτισε καί φίλησε το πόδι πού με αγριότητα την είχε χτυπήσει».
Η Ντανιέλα ξεψύχησε τη Μ. Τρίτη του 2004. Ίσως μπορείς να θυμηθείς την κατάσταση πού επικρατούσε εκείνον τον καιρό στο σπίτι σας σε καθεστώς ελευθερίας. Μ. Τρίτη του 2004 ήταν, όταν η μεγάλη σου αδελφή, δευτεροετής τότε φοιτήτρια της Φιλοσοφικής, είχε φύγει από το σπίτι, γιατί είχαν κανονίσει με την παρέα της να περάσουν τις διακοπές του Πάσχα στο Εξωτερικό. Μάταια προσπαθούσε η μητέρα σου να τη βρει σε κάποιο από τα κινητά πού είχε, για να της αλλάξει την απόφαση.
Την χρονιά εκείνη, εσύ έκανες προετοιμασία για τις Πανελλήνιες καί σκεφτόσουν να μην παρακολουθείς τις ακολουθίες της Μ. Εβδομάδας, για να προλάβεις να τελειώσεις εγκαίρως την ύλη. Καί πράγματι, κάποιες φορές δεν πήγες καθόλου στην εκκλησία, αλλά καί όσες φορές πήγες ήσουν αρκετά καθυστερημένη.
Τί θα σκεφτόταν άραγε η Ντανιέλα αν ζούσε ανάμεσά σας; Ασφαλώς θα πονούσε πολύ η “ψυχή της, γιατί κάποιοι νέοι αφήνουν τόσο εύκολα το Χριστό καί θα έχυνε πολλά δάκρυα μπροστά στον Εσταυρωμένο παρακαλώντας Τον να στηρίζει τα χριστιανικά νιάτα σε κάθε εποχή.
Άλλα κι εσύ καί οι άλλες νέες της εποχής σου, πώς θα νιώθατε αν γνωρίζατε ότι σε μια γειτονική χώρα τον 21ο αιώνα μια νέα παίρνει το στεφάνι του μάρτυρα για την πίστη της στο Χριστό;
Εκείνη ξενυχτούσε στην προσευχή κι εσύ μειώνεις τις ώρες της λατρείας;
Εκείνη αρνούνταν τη συμμετοχή στις κοσμικές συγκεντρώσεις του σχολείου κι εσύ τόσο αβασάνιστα συμβιβάζεις Χριστό καί κόσμο;
Εκείνη ξυλοκοπήθηκε για την αγάπη του Χριστού κι εσύ διστάζεις να ομολογήσεις καί να δώσεις Χριστό στο σπίτι ή στο σχολείο;
Τώρα πού γνώρισες τη σύγχρονη μάρτυρα από το Βουκουρέστι, πού ακούει στο όνομα Ντανιέλα, να την παρακαλείς να σε στηρίζει στον προσωπικό σου αγώνα καί να δυναμώνει την πίστη σου. Να θυμάσαι πάντα τα λόγια της: “Μου τα πήρες όλα, αλλά την ψυχή δέν μπορείς να μου την πάρεις”.
Να είσαι σίγουρη ότι καί στην ελληνική γη υπάρχουν πολλές Ντανιέλες πού αγαπούν το Χριστό, πού καθημερινά Τον ομολογούν με την ζωή καί τα λόγια τους, πού αντιστέκονται στις προσκλήσεις καί προκλήσεις του κόσμου καί πού όταν οι περιστάσεις το απαιτούν καταθέτουν κι αυτές το προσωπικό τους μαρτύριο.
Ε.
Βλ. άρθρο του Ιωάν Βλαντούκα στο περιοδικό ATITUDINI με τίτλο: «ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤ1ΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΝΤΑΝΙΕΛΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΟΥΚΟΎΡΕΣΤΙ».
Από το περιοδικό «Προς τη Νίκη» – Αύγουστος 2Ο1Ο / ηλ. πηγή: Ελληνισμός – Ορθοδοξία
***

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΝΤΑΝΙΕΛΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙ

 Αυτό το εκλεκτό λουλούδι άνθισε στη ρουμανική γη το 1967.Από μικρή ήταν πολύ κοντά στο Θεό.Οταν έβγαινε από το σχολείο περνούσε πάντοτε από την εκκλησία.Γι’αυτό ο πατέρας της την μάλωνε πολύ σκληρά:

-Που ήσουν;Ολη μέρα στην εκκλησία πας με τους παπάδες σου;Τι σου προσφερε ο Θεός;
Αυτή δεν έλεγε τίποτα,μόνο δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια της. 

Ηταν εύλαβης και προσευχόνταν πολλές ώρες.Στο σχολικό χορό ,όταν τελείωσε το λύκειο δεν ήθελε να πάει.Η καθηγήτριά της την παρακαλούσε να πάει κι αυτή μαζί τους,ενώ εκείνη έλεγε:

-Δε μπορώ.Ξέρετε ότι σας αγαπώ όλους πολύ,αλλά συγχωρήστε με δε μπορώ να έρθω στο τραπέζι.
 Ειχε χαρακτήρα πράο και ήταν καλή με όλους.Βοηθουσε τους συμμαθητές της στα μαθήματα και καθόνταν τη νύχτα και έγραφε γι’αυτούς.Ήταν πολύ καλή μαθήτρια τοσο στο σχολείο όσο και στο πανεπιστήμιο.Ήταν πολύ εργατική.Όλα τα ρούχα της τα έφτιαχνε μόνη της. 
Ηταν πνευματικό τέκνο του μεγάλου πνευματικου π.Σοφιανού από τη μονή Αντίμ. 
Όταν ήταν φοιτήτρια περιποιούνταν μια παράλυτη γριά την οποια είχαν ξεχάσει όλοι την κυρία Ιωαννα.Η Ντανιέλα πήγαινε καθημερινά ,το πρωι πριν το πανεπιστήμιο και το βράδυ.Ηταν αρκετά μακριά και ο κόπος μεγάλος.Την έπλενε, την περιποιούνταν,της έκανε τις αγορές.Την έπλενε,της τραγουδούσε και της διάβαζε και έφερνε χαρά στην ψυχή της γριάς. 

Μια φορά κάποιος την χτύπησε πολύ την οσία Ντανιέλα αν και ήταν αθώα.Αφου υπέμεινε εν σιωπή το ξύλο,γονάτισε και φίλησε το πόδι που με αγριοτητα την είχε χτυπήσει. 

Ηταν πολύ πράος χαρακτήρας και ελεούσε τους άλλους.Ποτέ δεν κατηγορούσε κανεναν και πάντα έριχνε το φταίξιμο στον εαυτό της. 
Κάποια προσωπα από την οικογένεια της προσπαθούσαν να την πείσουν να παντρεύτει.
-Όχι,όχι ,εγώ θέλω να μείνω με τον Θεό,έλεγε.΄
-Μπορείς να είσαι με το Θεό και παντρεμένη,της ελεγαν.
Κι αυτή απαντούσε:
-Ναι,αλλά αν θα παντρευτώ σημαινει ότι θα βάλω λίγο τον Θεό στην άκρη και εγώ δεν το θέλω αυτό.Θελω να δώσω τα πάντα στο Θεό. 

Τη νυχτα προσευχόνταν πολλές ώρες.Ποτέ δεν έπεφτε για ύπνο χωρίς να κάνει τον κανόνα της.Τ΄αδέλφια της φώναζαν:

-Τι σου δινει ο Θεος,τι μας ζαλιζεις με τους παπάδες σου,τι σου δίνει η πίστη σου;Αφου οπατερας σου δίνει φάγητο…Γιατί πήγες στο πανεπιστήμιο για να μπεις σε μοναστήρι;

Όταν τελείωσε το πανεπιστήμιο πήγε στο μοναστήρι.Ο πατέρας της την έψαχνε για πολύ καιρο και αφού την έφερε σπίτι την χτύπησε φριχτά. 

Μια φορά. την τελεύταια βραδια πριν την τελευταία αναχώρηση της για το μοναστήρι έκλαψε και προσευχήθηκε ασταμάτητα.Εκανε χίλιες μετάνοιες ζητώντας φωτισμό από την Παναγία.Ξημερώματα αποκοιμήθηκε.Οταν ξύπνησε πήρε την εικονιτσα της Παναγίας που της είχε χαρίσει ο π.Σοφιαν’ος.Εκανε το σταυρό της,φίλησε την εικονίτσα και αποφασισμένη μάζεψε τα πραγματά της κι έφυγε.Επειτα έδωσε ένα γράμμα σε μία φίλη της για να το δώσει στον π. Σοφιανό.
Να το περιεχόμενο του:
«Πάτερ είδα στο ονειρο μου την εικόνα της Παναγίας.Και είδα την εικόνα να ζωντανεύει και η Παναγια με κοίταζε προσεχτικά και εγώ τη ρωτούσα, τι να κάνω;Και είδα ότι με κοίταζε με πολύ πόνο.Και ειδα δάκρυα στο μάγουλο της.Ξαφνικά άπλωσε τα χέρια της να προσευχηθεί και ένα δάκρυ έσταξε στο χέρι μου.Οταν μ΄ακουμπησε το δάκρυ Της ξύπνησα και αποφάσισα να φύγω». 

Κι έφυγε.Στο δρόμο του Σταυρου στο δρόμο του Σωτήρος Χριστου. 

Όμως ο πατέρας της την βρήκε και αυτην την φορά.Οταν την έφερε από το μοναστήρι τη χτύπησε πάλι φριχτά.Της έσχισε την μοναχική ενδυμασία μ΄ένα ψαλιδι και την πέταξε στα σκουπίδια.Της έβγαλε από τον λαιμό τον σταυρό και της φωναξε:εσύ… και οι παπάδες σου και η εκκλησία σου…

Τοτε εκείνη λιποθύμησε.Οταν ξύπνησε είπε στον πατέρα της «σε παρακαλώ άφησέ μου τις είκονες,δε μπορώ να ζήσω χωρις αυτές»

Τότε ο πατέρας της έβαλε τις εικόνες κάτω τις πάτησε και τις πήρε όλες.
Αυτή του είπε:
-Καλά μου τα πήρες όλα αλλά την ψυχή δε μπορείς να μου την πάρεις
Και από τότε προσευχόνταν μόνο έτσι:
-Παναγία βοήθησέ με, Κυριε Ιησου Χριστε μη με αφήνεις.

Βλέποντας ο πατέρας της ότι δε μπορεί να την κάνει να παρεκκλίνει από την ορθόδοξη ζωή,σκέφτηκε κατι διαβολικό.Βρήκε κάποιους συναδέλφους του γιατρούς και της έβγαλαν διάγνωση ”παρανοϊκή σχιζοφρένεια συνοδευόμενη με μυστικιστικό ντελίριο”.

Μέχρι το τέλος της ζωής της ήταν υποχρεωμένη να παίρνει φάρμακαγια να ησυχάσει.
Τα δυο τελευταία χρόνια της τα πέρασε στο νοσοκομείο με σωληνάκια στη μύτη.Εξαιτίας των φαρμάκων ήταν σχεδόν πάντα αναίσθητη.Ο πατέρας της την φύλαγε από το πρωί μέχρι το βράδυ στις 22.00-23.00. μην τυχόν και έρθει σε επαφή με ευσεβή και πιστά πρόσωπα. 
Η ακινησία της στο κρεββατι και τα φάρμακα που της έδινε ο ψυχίατρος της προκάλεσαν παράλυση και απόφραξη του αυλού του εντέρου.

Ετσι βασανισμένη πέθανε την Τρίτη 6 Απριλίου 2004,την Μεγάλη Εβδομάδα.Αυτό έγινε περίπου στις 22.00.Επειδή ο πατέρας της δε θα δεχόνταν να έρθει ιερέας,κατά θαυμαστό τρόπο έμαθε για το θανατό της ο π.Κωνσταντινος και κατά τις 23.00 ετέλεσε την ακολουθία εις κεκοιμημένους.Ο πατέρας της για πρώτη φορά έλειπε,αν και προηγουμένος τον είχαν δει στο νοσοκομείο… 

Στον τάφο της άρχισαν να γίνονται θαύματα. 
Το πρώτο θαύμα έγινε την Τετάρτη 12 Μαίου 2004 κάνοντας καλά έναν νέο που επί 8 χρόνια έπασχε από την ίδια μ΄αυτήν ασθένεια.το 2004 έκανε καλά έναν φοιτητή που έπασχε από μια ασθένεια των αγγείων και το 2005 έναν νεαρό που είχε κρίση σκωληκοειδιτιδος.. 
Ο τάφος της οσιας Ντανιελας βρίσκεται στο κοιμητήριο Αντρονάκε στη συνοικία Κολεντίνα στο Βουκουρέστι. 

(Αρθρο του Ιοάν Βλαντούκα για το περιοδικό ATITUDINI.Ο τίτλος ανήκει στο περιοδικό.)
Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης proskynitis.blogspot
επιμέλεια ανάρτησης: ιστολόγιο “Αντέχουμε…¨”

 

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...