Το  χαμένο κοριτσάκι (ένα παραμύθι για τη γιορτή της Μητέρας)

Παραμύθι από την μακρινή Γεωργία

Μια φορά κι ένα καιρό και σε μια μακρινή χώρα, τη Γεωργία και, σε ένα μικρό της χωριό που το λένε Κάτλη ζούσε η μικρή πεντάχρονη Ιρίνα.

-«Αύριο καλή μου Ιρίνα», της είπε η μανούλα της, ένα βράδυ και την ώρα που η Ιρίνα αγκαλιά με την αγαπημένη της κούκλα ετοιμαζόταν να πάει για ύπνο, «αύριο θα σηκωθούμε πρωί-πρωί, θα σε βοηθήσω να φορέσεις το καινούργιο όμορφο φουστανάκι σου και θα πάμε στην εκκλησία».

-«Μα δεν είναι Κυριακή αύριο μανούλα», της απάντησε η Ιρίνα.

-«Κυριακή δεν είναι, αλλά αύριο γιορτάζει ο Άγιος Γεώργιος. Έχουμε πανηγύρι στο χωριό και, καλοί άνθρωποι θα έρθουν από όλα τα γύρω χωριά για το πανηγύρι στο εκκλησάκι μας του Άγιου Γεώργη.

-«Ά! Τι ωραία που θα είναι μανούλα».

 

Συνέχεια

Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ
Ομιλία εις την Κυριακήν των Μυροφόρων

Αποτέλεσμα εικόνας για Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων

(Όπου και αναφέρεται ότι πρώτη ή Θεοτόκος είδε τον Κύριο μετά την εκ νεκρών ανάστασί του)

Η ανάστασις του Κυρίου είναι ανανέωσης της ανθρωπινής φύσεως. Και για τον πρώτο Αδάμ, πού λόγω της αμαρτίας καταπόθηκε από τον θάνατο και δια του θανάτου επέστρεψε στην γη, από οπού πλάσθηκε, είναι αναζώωσις και ανάπλασης και επάνοδος προς την αθάνατη ζωή. Εκείνον λοιπόν στην αρχή κανένας άνθρωπος δεν τον είδε να πλάθεται και να παίρνει ζωή (αφού κανένας άνθρωπος δεν υπήρχε ακόμη εκείνη την ώρα). Όταν όμως έλαβε την πνοή της ζωής με το θείο εμφύσημα, πρώτη από όλους τους άλλους τον είδε μια γυναίκα (διότι ή Εύα στάθηκε ό πρώτος άνθρωπος μετά από εκείνον).

η συνέχεια ΕΔΩ