Παναγία Ντινιούς-Η Παναγιά που έσωσε τον Έλληνα και τιμώρησε τον Τούρκο

αρχείο λήψης (41)

μια ιστορία για την πληγωμένη Παναγιά Ντινιούς – για παιδιά

(η Παναγία Ντινιούς εορτάζει στα εννιάμερα της Παναγίας, στις 23 Αυγούστου)

 

Αυγουστιάτικο μεσημέρι και η ζέστη μεγάλη. Τα παιδιά, αφού παίξαν όλο το πρωινό στην αυλή με τα γειτονόπουλα, μαζεύτηκαν πεινασμένα στο σπίτι να γευτούν το νόστιμο φαγητό, να ξαποστάσουν, να πάρουν δυνάμεις για το απογευματινό παιχνίδι.

Αφού, απόφαγαν, τα μεγαλύτερα μάζεψαν το τραπέζι και τα μικρότερα αδελφάκια ξάπλωσαν κατάκοπα στα κρεβατάκια τους. Πολλά τα παιδιά, αλλά με τη χάρη του Θεού καλόβουλα και υπάκουα. Το ένα βοηθά και νοιάζεται για το άλλα. Έτσι τα βγάζει πέρα και η μάνα με τις ατέλειωτες φροντίδες. Και ο πατέρας πώς τα καμαρώνει όταν γυρίζει το βραδάκι από τη δουλειά!…

 

η συνέχεια ΕΔΩ

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (Κύπρος ,Ιούλιος 1974)

Αποτέλεσμα εικόνας για Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (Κύπρος ,Ιούλιος 1974)

“Η δύναμη της χριστιανικής αγάπης, είναι ισχυρότερη από τα όπλα. Τα νικάει όλα.”

 

Ήταν το καλοκαίρι του 1974.

Τα τουρκικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Κύπρο. Και σκορπούν το θάνατο. Στην Μόρφου συμβαίνει ένα συνταρακτικό γεγονός. Τούρκοι στρατιώτες συλλαμβάνουν 15 χριστιανούς. Τους φέρνουν στην αυλή του σπιτιού ενός Ελληνοκυπρίου δασκάλου. Και τους καταδικάζουν σε θάνατο. Ετοιμάζουν τα όπλα. Και στρέφουν τους αιχμαλώτους (άνδρες, γυναίκες, μικρά παιδιά) στον τοίχο. Θρήνος, κλαυθμός, οδυρμός. Τραγικές στιγμές για τους μελλοθανάτους. Περιμένουν μέσα σε κλίμα φόβου και αγωνίας τον Τούρκο αξιωματικό να έλθει και να διατάξει «πυρ».

Στρέφουν τότε το νου τους και την καρδιά τους στην Ελπίδα των Απελπισμένων. Και προσεύχονται όλοι τους θερμά για το τελευταίο τους ταξίδι και ιδιαίτερα ο δάσκαλος: «Θεέ μου, συγχώρεσέ μας και δέξου μας κοντά Σου. Μνήσθητι

Συνέχεια 

ΝΑ ΕΙΣΑΙ Ή ΝΑ ΦΑΙΝΕΣΑΙ; (για τις Πανελλαδικές εξετάσεις)

Αποτέλεσμα εικόνας για ΝΑ ΕΙΣΑΙ Ή ΝΑ ΦΑΙΝΕΣΑΙ; (για τις Πανελλαδικές εξετάσεις)

Ασταμάτητα χειροκροτήματα σκέπασαν την ατμόσφαιρα, όταν η διάσημη σταρ εμφανίστηκε μπρος στο ανυπόμονο κοινό. Χιλιάδες φλας άστραψαν για να απαθανατίσουν τις μοναδικές στιγμές. Ένα τεράστιο πλήθος περίμενε να την αποθεώσει. Ήταν το ίνδαλμά τους. Μια αστραφτερή διασημότητα, μια celebrity. Το βράδυ εκείνο ήταν δικό της. Η μεγάλη γιορτή είχε στηθεί προς τιμήν της. Θα της απονεμόταν το πρώτο βραβείο καλύτερου ρόλου για την τελευταία της ταινία.

Ήταν η πρώτη φορά που κατακτούσε την πρωτιά και είχε προετοιμαστεί με ιδιαίτερη προσοχή. Περίμενε πώς και πώς τη στιγμή αυτή. Οι μέντορές της είχαν στήσει την τέλεια διαφημιστική καμπάνια. Τα περιοδικά του life style είχαν πάρει φωτιά. Ο διασημότερος οίκος μόδας είχε δουλέψει γι’ αυτήν. Το ακριβό της φόρεμα τόνιζε τέλεια τις θαυμάσιες αναλογίες της, αναδεικνύοντας ιδανικά το υπέροχο σώμα της. Έμπειρες μακιγιέρ είχαν φροντίσει με επαγγελματική λεπτομέρεια το λεπτό της πρόσωπο. Παντού είχαν στηθεί κάμερες. Δεκάδες προβολείς εστίασαν τις πολύχρωμες δέσμες τους πάνω σε μια πραγματική θεά, όταν η λαμπερή σταρ έκανε την εμφάνισή της στο πλατό. Η λάμψη της ήταν μαγευτική! Όμως…

Συνέχεια

ΕΠΙΤΥΧΙΑ, Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ (για τις πανελλαδικές εξετάσεις)

Σχετική εικόνα

του π. Δημητρίου Μπόκου

 

Στην καταπράσινη όαση της Σαμαρκάνδης οι αγώνες προς τιμήν των ημιθέων Διοσκούρων εξελίσσονταν με συναρπαστικό ρυθμό. Σε μια ζεστή, γεμάτη σκόνη και ευθυμία ατμόσφαιρα στροβιλίζονταν ιππείς, αρματηλάτες, δισκοβόλοι, πυγμάχοι, δρομείς, ακοντιστές και τοξότες.

Για πολλοστή φορά ο Αλέξανδρος έφερε το ποτήρι με το κρασί στα χείλη του. Η μέθη απ’ τις μεγάλες του επιτυχίες κι απ’ το κρασί ανέβαινε συνεχώς.

Συνέχεια

Ο Πόντος των Αγίων

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο Πόντος των Αγίων

Από το περιοδικό «Προς την ΝΙΚΗΝ» –
κείμενο και για παιδιά, για να μαθαίνουν την ιστορία της Φυλής μας, που είναι πάντα συνυφασμένη με την Ορθόδοξη πίστη μας…

 

Ο κάπως ιδιότυπος χαρακτήρας και η διαφοροποιημένη προφορά του καλοκάγαθου Πόντιου «γέροντα» μοναχού, σ’ ένα μοναστήρι στην κεντρική Ελλάδα, προκαλούσε κάποιους φίλους μοναχούς με αφέλεια και απλότητα να τον πειράξουν καλόκαρδα για την ιδιαίτερη πατρίδα του, πού δεν έλεγε να την ξεχάσει. «Και τί είναι ο Πόντος;».

Την τελευταία φορά όμως στενοχωρήθηκε πολύ ο γέροντας…

Αν δεν έχεις πάει σ’ αυτή την πανέμορφη, παράξενη – από τα πανάρχαια χρόνια ελληνική γη – Αν ποτέ δεν την είδες ή έστω δεν διάβασες με προσοχή και καρδιά την ιστορία της και τη γενοκτονία του πληθυσμού της, πώς να νιώσεις ως το βάθος τον πόνο στου Πόντιου την ψυχή; Ο γέροντας αισθανόταν ότι το πείραγμα του σκάλιζε μια βαθιά πληγή.

Συνέχεια 

Το  χαμένο κοριτσάκι (ένα παραμύθι για τη γιορτή της Μητέρας)

Παραμύθι από την μακρινή Γεωργία

Μια φορά κι ένα καιρό και σε μια μακρινή χώρα, τη Γεωργία και, σε ένα μικρό της χωριό που το λένε Κάτλη ζούσε η μικρή πεντάχρονη Ιρίνα.

-«Αύριο καλή μου Ιρίνα», της είπε η μανούλα της, ένα βράδυ και την ώρα που η Ιρίνα αγκαλιά με την αγαπημένη της κούκλα ετοιμαζόταν να πάει για ύπνο, «αύριο θα σηκωθούμε πρωί-πρωί, θα σε βοηθήσω να φορέσεις το καινούργιο όμορφο φουστανάκι σου και θα πάμε στην εκκλησία».

-«Μα δεν είναι Κυριακή αύριο μανούλα», της απάντησε η Ιρίνα.

-«Κυριακή δεν είναι, αλλά αύριο γιορτάζει ο Άγιος Γεώργιος. Έχουμε πανηγύρι στο χωριό και, καλοί άνθρωποι θα έρθουν από όλα τα γύρω χωριά για το πανηγύρι στο εκκλησάκι μας του Άγιου Γεώργη.

-«Ά! Τι ωραία που θα είναι μανούλα».

 

Συνέχεια

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΚΑΙ Η ΥΑΙΝΑ

Για να γνωρίζουν τα παιδιά μας τον κόσμο του Θεού. 

Παιδικές ιστορίες (κατάλληλες και για μεγάλους)

Αποτέλεσμα εικόνας για ο αδαμ στον παραδεισο τοιχογραφια

 

π. Δημητρίου Μπόκου

Ο μεγάλος προφήτης Ησαΐας που έζησε 800 περίπου χρόνια πριν από τη Γέννηση του Χριστού, προφητεύει ότι θα έλθει κάποια εποχή, που τα ζώα δεν θα κατασπαράζονται μεταξύ τους. Ο λύκος με το αρνί θα βόσκουν μαζί. Η λεοπάρδαλη (πάνθηρας) θα κοιμάται παρέα με το κατσικάκι. Το μοσχάρι, ο ταύρος, το λιοντάρι και η αρκούδα θα βόσκουν στο ίδιο λιβάδι και ένα μικρό παιδί θα τα οδηγεί όλα μαζί, σαν να είναι ήμερα αρνάκια (Ησ. κεφ. 11).

Αυτό θα γίνει, όταν έλθει η Βασιλεία του Θεού. Τότε δηλαδή θα γίνουν όλα όπως ήταν αρχικά στον Παράδεισο, όπου τα ζώα δεν ήταν άγρια, αλλά ζούσαν αγαπημένα μεταξύ τους. Αναγνώριζαν τον άνθρωπο αρχηγό και αφεντικό τους και τον υπάκουαν σε ό,τι τους έλεγε. Το λιοντάρι και το βόδι έτρωγαν μαζί χόρτα κα άχυρα. Αρκουδάκια, μοσχαράκια και λιονταράκια έπαιζαν μεταξύ τους στο χορτάρι.

Συνέχεια 

Ιστορία αγάπης (Χριστουγεννιάτικη ιστορία)

.

του π. Δημητρίου Μπόκου

Ὁ ὁ­δη­γὸς ἀ­νέ­βη­κε σβέλ­τα στὴ θέ­ση του καὶ ἔ­βα­λε μπρὸς τὴ μη­χα­νή. Οἱ τε­λευ­ταῖ­οι ἐ­πι­βά­τες ἀ­νέ­βη­καν βι­α­στι­κά, βάλ­θη­καν νὰ ψά­χνουν τὶς θέ­σεις τους. Προ­πα­ρα­μο­νὴ Χρι­στου­γέν­νων, ἡ κί­νη­ση στὸ ζε­νίθ.

Ἔ­σκυ­ψε νὰ ση­κώ­σει τὴ βα­λί­τσα της, μὰ ὁ ἄν­τρας της τὴν πρό­λα­βε. Τὴν τα­κτο­ποί­η­σε στὸν χῶ­ρο τῶν ἀ­πο­σκευ­ῶν καὶ γύ­ρι­σε κε­φά­τος κον­τά της.

– Ἄν­τε λοι­πόν, κα­λό σου τα­ξί­δι, τῆς χα­μο­γέ­λα­σε ἀ­πο­χαι­ρε­τών­τας την. Σὲ λίγο πάλι ραν­τε­βοῦ ἐ­δῶ.

Χα­μο­γέ­λα­σε κι ἐ­κεί­νη μὲ τὸ ζό­ρι, ἀν­τάλ­λα­ξαν ἕ­να βι­α­στι­κό, ψυ­χρὸ φι­λὶ κι ἀ­νέ­βη­κε στὴ θέ­ση της. Ἔ­φευ­γε γιὰ τὴν Ἀ­θή­να ἐ­κτά­κτως. Γιὰ δυ­ὸ μέ­ρες μο­νά­χα.

 

ΣΥΝΕΧΕΙΑ 

“Νυχτερινός επισκέπτης” (μια χριστουγεννιάτικη ιστορία αγάπης)

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

 

Οι καλεσμένοι άρχισαν να καταφτάνουν απανωτά, μα η Αννίτα είχε έλθει από νωρίς και η καλή της φίλη τη βοήθησε να βολευτεί σε μιαν άνετη πολυθρόνα. Η Ρένα έτρεχε σβέλτα ανάμεσά τους, αντάλλασσε χαιρετούρες και βιαστικές κουβέντες – «πώς είσαι, Γιάννη;», «τρέλλα το φόρεμά σου, Πόπη!» και τέτοια – προσπαθώντας να τους βολέψει όλους. Το κουδούνι είχε πάρει φωτιά.

Ήταν το χριστουγεννιάτικο πάρτυ και η παρέα συμφώνησε φέτος να γίνει στης Ρένας.

Σε κάθε χτύπημα του κουδουνιού η Αννίτα κάρφωνε το βλέμμα της στην πόρτα, ενώ μια φλόγα άστραφτε στα μάτια της. Περίμενε κάποιον; Ναι! Δεν ήθελε όμως να εκδηλωθεί. Βάλθηκε μάλιστα να κουβεντιάζει, αδιάφορη δήθεν, με τους άλλους. Όμως μέσα της αδημονούσε.

 

Συνέχεια

Ιστορίες του πολέμου του 1940 για τα παιδιά

Από τον πόλεμο του ’40. Για να μαθαίνουν και τα παιδιά όσα έζησαν οι μεγάλοι …

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιστορίες του πολέμου 1940  για τα παιδιά

 

Α΄.

Ο μικρός Γιώργος Μαυράκης, απ’ το 52ο δημοτικό σχολείο Ηρακλείου Κρήτης, διηγείται για τον παππού του, που ήταν κι αυτός στον πόλεμο του 1940. Ζούσε στο Καστέλλι Πεδιάδος και όπως και οι άλλοι έπρεπε να κάνει πολλά πράγματα για να ζήσει.

Έτσι λοιπόν μια μέρα, που ο παππούς ο Κώστας μαζί με άλλους τρεις πήγαιναν να δουλέψουν στο εργοστάσιο, έπεσαν ξαφνικά σε μια ομάδα από Γερμανούς. Οι Γερμανοί νόμισαν ότι οι Έλληνες εργάτες τούς είχαν κλέψει τρόφιμα, γι’ αυτό τους συνέλαβαν. Επειδή κανένας δεν μιλούσε, τους οδήγησαν στο χώρο της εκτέλεσης.

Ο παππούς από μέσα του προσευχόταν. Οι Γερμανοί τους σταμάτησαν έξω από την εκκλησία του Άη Γιάννη του Τρεμουλιάρη. Ο αξιωματικός έβγαλε το όπλο του και σκότωσε 14 ανθρώπους. Την ώρα που έφταναν στον παππού, που δε σταμάτησε να προσεύχεται στον άγιο, ο αξιωματικός σταμάτησε. Είπε στον διερμηνέα του να τους πει να φύγουν.

Όσα χρόνια έζησε ο παππούς δεν έλειψε ποτέ απ’ τη γιορτή του Άη Γιάννη.

Συνέχεια 

Παναγία Ντινιούς-Η Παναγιά που έσωσε τον Έλληνα και τιμώρησε τον Τούρκο

αρχείο λήψης (41)

 για την πληγωμένη Παναγιά Ντινιούς

(η Παναγία Ντινιούς εορτάζει στα εννιάμερα της Παναγίας, στις 23 Αυγούστου)

 

Αυγουστιάτικο μεσημέρι και η ζέστη μεγάλη. Τα παιδιά, αφού παίξαν όλο το πρωινό στην αυλή με τα γειτονόπουλα, μαζεύτηκαν πεινασμένα στο σπίτι να γευτούν το νόστιμο φαγητό, να ξαποστάσουν, να πάρουν δυνάμεις για το απογευματινό παιχνίδι.

Αφού, απόφαγαν, τα μεγαλύτερα μάζεψαν το τραπέζι και τα μικρότερα αδελφάκια ξάπλωσαν κατάκοπα στα κρεβατάκια τους. Πολλά τα παιδιά, αλλά με τη χάρη του Θεού καλόβουλα και υπάκουα. Το ένα βοηθά και νοιάζεται για το άλλα. Έτσι τα βγάζει πέρα και η μάνα με τις ατέλειωτες φροντίδες. Και ο πατέρας πώς τα καμαρώνει όταν γυρίζει το βραδάκι από τη δουλειά!…

 

η συνέχεια ΕΔΩ

Ελένη Πολυβίου- Ελού: η Κύπρια μάνα του αγνοούμενου, που αγάπησε ακόμα και τους εχθρούς…

Ελένη-Πολυβίου_1
απόσπασμα από το βιβλίο: Ασκητές μέσα στον κόσμο, τόμος Β’
 , ΆγιονΌρος, έκδοση Ι. Ησυχαστηρίου “Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος”,  Μεταμόρφωση Χαλκιδικής

 

“Η Ελού αγάπησε καί πόνεσε πολύ στην ζωή της. Ό μεγα­λύτερος πόνος της, ανάμεσα στίς πολλές θλίψεις πού δοκίμασε κατά τόν επίγειο βίο της, ήταν ή απώλεια του πρωτόκου γυιου της Γεωργίου, κατά τήν τουρκι­κή εισβολή στην Κύπρο, τό καλοκαίρι του 1974. Έ­νας πόνος, πού μέσα άπό τήν πίστη, μεταμορφώθηκε σέ αληθινή αγάπη καί προσευχή γιά όλους.

Έμαθε τόν πόνο καί τήν θλίψη της πού είχε λό­γω του αγνοούμενου γυιου της, νά τόν κάνη προσευ­χή καί όχι κατάθλιψη καί απελπισία.

Συνέχεια ΕΔΩ →

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (Κύπρος ,Ιούλιος 1974)

Αποτέλεσμα εικόνας για Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (Κύπρος ,Ιούλιος 1974)

“Η δύναμη της χριστιανικής αγάπης, είναι ισχυρότερη από τα όπλα. Τα νικάει όλα.”

 

Ήταν το καλοκαίρι του 1974.

Τα τουρκικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Κύπρο. Και σκορπούν το θάνατο. Στην Μόρφου συμβαίνει ένα συνταρακτικό γεγονός. Τούρκοι στρατιώτες συλλαμβάνουν 15 χριστιανούς. Τους φέρνουν στην αυλή του σπιτιού ενός Ελληνοκυπρίου δασκάλου. Και τους καταδικάζουν σε θάνατο. Ετοιμάζουν τα όπλα. Και στρέφουν τους αιχμαλώτους (άνδρες, γυναίκες, μικρά παιδιά) στον τοίχο. Θρήνος, κλαυθμός, οδυρμός. Τραγικές στιγμές για τους μελλοθανάτους. Περιμένουν μέσα σε κλίμα φόβου και αγωνίας τον Τούρκο αξιωματικό να έλθει και να διατάξει «πυρ».

Στρέφουν τότε το νου τους και την καρδιά τους στην Ελπίδα των Απελπισμένων. Και προσεύχονται όλοι τους θερμά για το τελευταίο τους ταξίδι και ιδιαίτερα ο δάσκαλος: «Θεέ μου, συγχώρεσέ μας και δέξου μας κοντά Σου. Μνήσθητι

Συνέχεια 

Το τελευταίο όπλο (για τις Πανελλαδικές Εξετάσεις)

Αποτέλεσμα εικόνας για Το τελευταίο όπλο (για τις Πανελλαδικές Εξετάσεις)

 

 

Στον καιρό των παραμυθιών, μια φορά κι έναν καιρό δηλαδή, ξεκίνησε ο Δεκατρής για μια δύσκολη αποστολή. Όπως έλεγε και τ’ όνομά του, ήταν ο μικρότερος ανάμεσα σε δεκατρία αδέλφια. Μα στο μυαλό και το θάρρος ήταν ο καλύτερος.

Η εξυπνάδα του προκάλεσε φθόνο στ’ αδέλφια του. Πήγαν λοιπόν στον βασιλιά και τον κατάφεραν να ζητήσει απ’ τον Δεκατρή το πιο επικίνδυνο πράγμα: Να φέρει το άλογο ενός φοβερού δράκου.

Ο Δεκατρής διέσχισε ένα πυκνό δάσος, γεμάτο εμπόδια και αγρίμια, μα με την αξιοσύνη του τα ξεπέρασε όλα. Κάποια στιγμή όμως έφτασε μπροστά σ’ ένα μεγάλο ποτάμι. Κατέβαινε με δυνατή βοή από το βουνό και τα ορμητικά νερά του άφριζαν.

 

Συνέχεια

Η Τριήμερη Μάχη

 (π. Δημητρίου Μπόκου)

«Ὁ κρατῶν ὀργῆς, κρείσσων τοῦ καταλαμβανομένου πόλιν» (Παρ. 16, 32) 
Η παρέα ετοιμαζόταν να σκορπίσει, όταν εντελώς απροειδοποίητα έσκασε η βόμβα.
– Τελευταία φορά που σας ανέχτηκα! Δεν πρόκειται να το ξαναπεράσω αυτό! Θα το σκεφτώ πολύ να ξαναμπώ στην παρέα σας!
Ήταν η Ανδρομάχη που μίλησε. Το βλέμμα της πετούσε φωτιές. Το πρόσωπό της ήταν κατακόκκινο. Φάνταζε ηφαίστειο που γύρευε να εκραγεί. Η παρέα σάστισε. Στράφηκαν όλοι ξαφνιασμένοι. Τα χαμόγελα πάγωσαν, οι χαιρετούρες κόπηκαν απότομα. Τί σήμαινε τώρα αυτό;

Είχαν περάσει ένα τόσο όμορφο απόγευμα! Μεγάλη Πέμπτη σήμερα και η παρέα, που απ’ την Αθήνα βρέθηκε στο γραφικό χωριό για το Πάσχα, είπαν να χαλαρώσουν για λίγο. Ο καιρός ήταν γλυκός. Περιπλανήθηκαν στην ανθισμένη ύπαιθρο, έτρεξαν στο πολύβουο δάσος, χάρηκαν την εαρινή συναυλία των πουλιών. Το δωρικό σφύριγμα του κότσυφα, το πέταγμα των τσαλαπετεινών με τα πολύχρωμα φτερά και τα παράξενα λοφία, οι στριγκλιές της κίσσας, οι εύθυμοι μελισσουργοί, η ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα, έφεραν στις ψυχές τους ευφορία.

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΚΑΙ Η ΥΑΙΝΑ

Για να γνωρίζουν τα παιδιά μας τον κόσμο του Θεού. 

Παιδικές ιστορίες (κατάλληλες και για μεγάλους)

Αποτέλεσμα εικόνας για ο αδαμ στον παραδεισο τοιχογραφια

 

π. Δημητρίου Μπόκου

Ο μεγάλος προφήτης Ησαΐας που έζησε 800 περίπου χρόνια πριν από τη Γέννηση του Χριστού, προφητεύει ότι θα έλθει κάποια εποχή, που τα ζώα δεν θα κατασπαράζονται μεταξύ τους. Ο λύκος με το αρνί θα βόσκουν μαζί. Η λεοπάρδαλη (πάνθηρας) θα κοιμάται παρέα με το κατσικάκι. Το μοσχάρι, ο ταύρος, το λιοντάρι και η αρκούδα θα βόσκουν στο ίδιο λιβάδι και ένα μικρό παιδί θα τα οδηγεί όλα μαζί, σαν να είναι ήμερα αρνάκια (Ησ. κεφ. 11).

Αυτό θα γίνει, όταν έλθει η Βασιλεία του Θεού. Τότε δηλαδή θα γίνουν όλα όπως ήταν αρχικά στον Παράδεισο, όπου τα ζώα δεν ήταν άγρια, αλλά ζούσαν αγαπημένα μεταξύ τους. Αναγνώριζαν τον άνθρωπο αρχηγό και αφεντικό τους και τον υπάκουαν σε ό,τι τους έλεγε. Το λιοντάρι και το βόδι έτρωγαν μαζί χόρτα κα άχυρα. Αρκουδάκια, μοσχαράκια και λιονταράκια έπαιζαν μεταξύ τους στο χορτάρι.

Συνέχεια

Πού οδηγεί η μνησικακία … (Σαπρίκιος και Νικηφόρος)

Αποτέλεσμα εικόνας για Σαπρίκιος και Νικηφόρος

η μνήμη του αγίου Νικηφόρου τιμάται την 9η Φεβρουαρίου

 

Στην Αντιόχεια, πρωτεύουσα τότε της Ανατολής, στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ζούσαν δυο φίλοι: ο πρεσβύτερος Σαπρίκιος και ο απλός λαϊκός Νικηφόρος. Πολύ καιρό διάρκεσε η στενή φιλία τους. Όμως ο σπορέας του κακού, ο διάβολος, έσπειρε κάποια στιγμή στις ψυχές τους κάποια εχθρότητα, που μεγαλώνοντας εξελίχθηκε σε σκληρό και αδιάλλακτο μίσος.

Όπως διαβάζουμε στους βίους των αγίων, κάποια στιγμή ο Νικηφόρος ήλθε σε αίσθηση. Συνήλθε. Κατάλαβε, τί τους συνέβαινε. Κατάλαβε, ότι το μίσος ήταν σπορά και βλάστημα του διαβόλου. Και ζήτησε να συμφιλιωθεί με τον Σαπρίκιο.

Μα ο Σαπρίκιος απέρριπτε με πείσμα την πρόταση, όσο και αν του επαναλαμβανόταν.

 

Συνέχεια

Ιστορία αγάπης (Χριστουγεννιάτικη ιστορία)

.

του π. Δημητρίου Μπόκου

Ὁ ὁ­δη­γὸς ἀ­νέ­βη­κε σβέλ­τα στὴ θέ­ση του καὶ ἔ­βα­λε μπρὸς τὴ μη­χα­νή. Οἱ τε­λευ­ταῖ­οι ἐ­πι­βά­τες ἀ­νέ­βη­καν βι­α­στι­κά, βάλ­θη­καν νὰ ψά­χνουν τὶς θέ­σεις τους. Προ­πα­ρα­μο­νὴ Χρι­στου­γέν­νων, ἡ κί­νη­ση στὸ ζε­νίθ.

Ἔ­σκυ­ψε νὰ ση­κώ­σει τὴ βα­λί­τσα της, μὰ ὁ ἄν­τρας της τὴν πρό­λα­βε. Τὴν τα­κτο­ποί­η­σε στὸν χῶ­ρο τῶν ἀ­πο­σκευ­ῶν καὶ γύ­ρι­σε κε­φά­τος κον­τά της.

– Ἄν­τε λοι­πόν, κα­λό σου τα­ξί­δι, τῆς χα­μο­γέ­λα­σε ἀ­πο­χαι­ρε­τών­τας την. Σὲ λίγο πάλι ραν­τε­βοῦ ἐ­δῶ.

Χα­μο­γέ­λα­σε κι ἐ­κεί­νη μὲ τὸ ζό­ρι, ἀν­τάλ­λα­ξαν ἕ­να βι­α­στι­κό, ψυ­χρὸ φι­λὶ κι ἀ­νέ­βη­κε στὴ θέ­ση της. Ἔ­φευ­γε γιὰ τὴν Ἀ­θή­να ἐ­κτά­κτως. Γιὰ δυ­ὸ μέ­ρες μο­νά­χα.

 

ΣΥΝΕΧΕΙΑ 

Από πού πάει για τον Θεό;

 

Η ανθρώπινη φύση μας έχει υποστεί φθορά. Δεν είναι όπως πρωτοβγήκε από τα χέρια του Δημιουργού της. Και η φθορά αυτή είναι διττή. Ψυχική και σωματική. Αιτία της φθοράς είναι η πτώση του ανθρώπου στην αμαρτία. Με την πτώση του αυτή έχασε ο άνθρωπος την παραδεισιακή ζωή, που με τη συνεργία της Χάριτος του Θεού θα τον οδηγούσε στην αφθαρσία και την αθανασία.

Τη σωματική φθορά την παρατηρούμε εύκολα. Το σώμα μας προσβάλλεται και ταλανίζεται συχνά από την πολυποίκιλη ασθένεια. Αλλά και χωρίς να υφίσταται νόσος εμφανής, αλλοιώνεται βαθμιαία από μία λανθάνουσα φθορά, από τη δια βίου κόπωση, που δρα σω-ρευτικά πάνω του και το οδηγεί από την ακμή στην παρακμή, από τη νεότητα στο γήρας και τελικά στον θάνατο. Ο θάνατος είναι το τελευταίο και χειρότερο σύμπτωμα της φθοράς, το αποτρόπαιο τέλος που απεύχεται κάθε άνθρωπος. Με την πτώση του ανθρώπου «η αμαρτία εις τον κόσμον εισήλθε και δια της αμαρτίας ο θάνατος» (Ρωμ. 5, 12).

Συνέχεια

Ο φύλακας Άγγελος και τα παιδιά (αγίου Παϊσίου)

andelicci

Τα μικρά παιδιά και ο Άγγελός τους

Έχω παρατηρήσει, Γέροντα, ότι τα μωρά μερικές φορές την ώρα της Θείας Λειτουργίας χαμογελούν.

– Αυτό δεν το κάνουν μόνο στην Θεία Λειτουργία. Τα μωρά είναι σε συνεχή επαφή με τον Θεό, επειδή δεν έχουν μέριμνες. Τί ειπε ό Χριστός για τα μικρά παιδιά; «Οί Άγγελοι αυτών έν ουρανοίς διά παντός βλέπουσι το πρόσωπον τον Πατρός μου τον έν ουρανοίς» . Έχουν επικοινωνία και με τον Θεό και με τον Φύλακα Άγγελο τους, που είναι συνέχεια δίπλα τους. Στον ύπνο τους πότε γελούν, πότε κλαίνε, γιατί βλέπουν διάφορα. Άλλοτε βλέπουν τον

Συνέχεια  ΕΔΩ→