Ο πολλαπλασιασμός των άρτων-“Ενός εστι χρεία”

images (51)

Κυριακή Η’ Ματθαίου: Ο πολλαπλασιασμός των άρτων (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς) (Ματθ. ιδ’ 14-22)

.
Όλα όσα κάνει ο Ύψιστος, είναι απαραίτητα. Δεν κάνει τίποτα άσκοπο, τίποτα υπερβολι­κό, τίποτα που να μη χρειάζεται. Γιατί μερικοί άνθρωποι περιφέρονται τόσο άσκοπα και κάνουν τόσο αδιάφορα πράγματα; Επειδή δεν είναι βέβαιοι για το σκοπό της ζωής τους, για τον προορισμό τού επίγειου ταξιδιού τους. Γιατί μερικοί άνθρωποι υπερ­φορτώνονται με άσκοπες υποχρεώσεις, προβαίνουν σε υπερβολικές ενέργειες, σε σημείο που να μην μπορούν να κινούνται ελεύθερα κάτω από τέτοιο βάρος υποχρεώσεων; Επειδή δε γνωρίζουν το ένα πράγμα, «ού εστι χρεία».

“Να είσαι ήρεμος σαν το βάθος της θάλασσας…”

sea 1

-ΛΟΓΟΙ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ-

 

~Ας κυματίζει η ζωή γύρω σου σαν φουρτουνιασμένη θάλασσα, εσύ να φροντίζεις να είσαι ήρεμος με την ψυχή σου σαν το βάθος της θάλασσας.

Ένας στρατηγός κοίταζε ψυχρά τον στρατό του στη μάχη, πώς πηγαίνουν την μια στιγμή μπροστά την άλλη πίσω. Όταν οι φοβισμένοι υπασπιστές του μετέφεραν την ολοκληρωτική ήττα, αυτός δεν άλλαξε καθόλου. «Πώς έτσι;» τον ρωτούσαν αργότερα. Και αυτός απάντησε:

«Όταν με γέννησε η μητέρα μου, εγώ δεν ήξερα ούτε για ήττα, ούτε για νίκη. Γιατί σαν ώριμος άνθρωπος δεν θα μπορούσα να έχω την ίδια στάση που είχα σαν βρέφος;».

 

Συνέχεια ΕΔΩ →

Επανάσταση κατά του κακού

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς

 

Ο πολιτισμός της τεχνολογίας του καιρού μας, εξίσου χρήσιμος και βλαβερός, δεν σμίκρυνε το κακό στον κόσμο, αλλά σμίκρυνε στους ανθρώπους τη δύναμη να εξεγείρονται ενάντια στο κακό.

Ενάντια στο κακό, οι άνθρωποι εξεγείρονται ή από εγωιστικές ή από θρησκευτικές αιτίες.

Η επανάσταση από τον εγωισμό των ατόμων ή της μάζας είναι σκληρή και ολιγόχρονη, ενώ η επανάσταση βασισμένη στην πίστη είναι ανθρωπιστική και μακρόχρονη.

 

Συνέχεια

Κυριακή του Παραλύτου (μέσα από την ομιλία του αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)

1336049456_gm_cmfΟι συνθήκες της ζωής μας και η οργάνωση της κοινωνίας μας επιβεβαιώνουν τη φράση του λογοτέχνη: “ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών δεν ήταν τόσο κοντά όσο σήμερα, αλλά και ποτέ άλλοτε οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο μακρυά όσο σήμερα”. Αυτή η αίσθηση της τρομερής μοναξιάς του σημερινού ανθρώπου επιτείνεται στις δύσκολες ώρες του πόνου, της αρρώστιας και των ποικίλων δυσχερειών της ζωής.

Διαβάζοντας για τη θεραπεία του Παραλύτου της Βησθαιδά καλούμαστε να εμβαθύνουμε στο πρόβλημα της ανθρώπινηςαρρώστιας, της οδύνης και της μοναξιάς, αλλά και της ανάγκης για κατανόηση και συμπαράσταση.

η συνέχεια ΕΔΩ

“Ίδε ο Άνθρωπος…”

 (Λόγος του Αγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Ιδε ό άνθρωπος!», κραύγασε ό Πιλάτος στον Ιουδαϊκό όχλο, όταν τούς παρουσίασε το Χριστό πού φορούσε το αγκάθινο στεφάνι και το πορφυρό ιμάτιο. Γιατί το είπε αυτό ό Πιλάτος; Ήταν από θαυμασμό για την επιβλητικότητα, τη γαλήνη και τη σιωπή του Χριστού, ή με σκοπό να προκαλέσει τη συμπάθεια των Ιουδαίων; Ίσως και το ένα και το άλλο. Άς κραυγάσουμε κι εμείς με θαυμασμό: «Ίδε ό άνθρωπος!» Αυτός είναι ό πραγματικός, ό αληθινός και ένδοξος Άνθρωπος, ό άνθρωπος όπως τον είχε στο νου Του ό Θεός όταν έπλασε τον Αδάμ. 

 

Συνέχεια ΕΔΩ

“Εάν θέλεις ελευθερία…”

.

“Εάν θέλεις ελευθερία , τότε προσπάθησε πρώτα νά ελευθερώσεις εσένα από τόν ίδιο σου τόν εαυτό.

Όσον άφορα στη γνώση ισχύει ώς κορυφαίος ό κανόνας: Γνώρισε τόν ίδιο σου τόν εαυτό!

Όσον αφορά στην ηθική ισχύει ώς κορυ­φαίος ό κανόνας: Έλευθερώσου από τόν ίδιο σου τόν εαυτό!

.

Συνέχεια  ΕΔΩ→

«Η υπερηφάνεια είναι ένα ορθάνοιχτο παράθυρο, μέσα από το οποίο όλες οι αρετές εξανεμίζονται»

 

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Τί άραγε υπάρχει στις τέσσερις γωνιές της γης, θνητέ άνθρωπε, το οποίο μπορεί να μας κάνει περήφανους, παρεκτός ανοησίες και δαιμονικές ψευδαισθήσεις;

Μήπως δεν ήρθαμε στον κόσμο γυμνοί κι ανήμποροι; Και με τον ίδιο τρόπο δεν θα αναχωρήσουμε απ’ τον κόσμο;

Ό,τι έχουμε, δεν το έχουμε δανειστεί; Με το θάνατό μας δεν θα επιστρέψουμε όλα τα δανεικά; Ω, πόσες φορές έχει ειπωθεί αυτό και αγνοηθεί;

Ο σοφός απόστολος λέει: «Γιατί τίποτε δε φέραμε μαζί μας όταν ήρθαμε στο κόσμο κι είναι φανερό πως ούτε μπορούμε να βγάλουμε τίποτα φεύγοντας» (Α’ Τιμόθεον 6:7).

.

Συνέχεια

Πρέπει να έχουμε θάρρος στην ευτυχία, όπως και στη δυστυχία…

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

 

«Τελευταία αιτία της νέκρωσης της πίστης μέσα μας είναι η ευτυχία. Μόνο μεγάλες και δυνατές ψυχές στέκουν και στην ευτυχία με πρόσωπο στραμμένο προς τον Θεό…

Η γήινη ευτυχία σε πολλούς παίρνει τα μυαλά και σκληραίνει την καρδιά. Άραγε μπορεί να υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία απ’ αυτή την «ευτυχία»;

Πρέπει να έχουμε θάρρος στην ευτυχία, όπως και στη δυστυχία. Χρειάζεται θάρρος για να μη παραδοθείς ούτε στην ευτυχία ούτε στη δυστυχία.

 

Συνέχεια

Έλεν Κέλερ: η μεγαλύτερη διάψευση της απαισιοδοξ​ίας στα χρόνια μας

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Μήπως γνωρίζετε ποιά είναι ή “Ελεν Κέλερ; Είναι ή μεγαλύτερη διάψευση της απαισιοδοξίας στα χρόνια μας.

Μια κοπέλα τυφλή και κωφάλαλη από το δεύτερο έτος της ζωής της. Ένα δυστυχισμένο πλάσμα θα πείτε. Σε καμιά περίπτωση. Ή Ελεν Κέλερ είχε την πιο αισιόδοξη ψυχή. Με την τιτάνια προσπάθεια της κατάφερε, παρόλα τα προβλήματα της, να ανυψωθεί σε τέτοιο διανοητικό και ηθικό ύφος, ώστε να ανήκει στην αφρόκρεμα’ της σύγχρονης παγκόσμιας διανόησης. Ή Ελεν Κέλερ, η τυφλή, έγινε ηγέτης, οδηγός σε πολλούς πού βλέπουν. Αυτή πού ήταν κωφάλαλη, υπήρξε λαλίστατη ιεροκήρυκας της αισιοδοξίας, από την άλλη ακτή του Ατλαντικού ωκεανού. Τυφλή και κωφάλαλη κατάφερε να υπομείνει τη ζωή. Κάποιοι όμως από εσάς, πού αντικρίζουν τον ήλιο και τα αστέρια, που ακούνε τη μουσική, πού έχουν τη δυνατότητα να μιλούν, για να εκφράσουν τη χαρά και τη λύπη, δεν μπορούν να υπομείνουν τη ζωή και για αυτό τούς περνούν από το μυαλό σκέψεις για αυτοκτονία.

Συνέχεια

Η ομορφιά της φύσης

sun rise

αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

“Όλη η ομορφιά της φύσης έρχεται από το μυστήριο του Μυστικού. Δίχως αυτό το μυστήριο του Μυστικού,  η φύση δέν θα μπορούσε ούτε για μια στιγμή να κρατήσει εκείνη την ήσυχη και αγνή ομορφιά, που μέσα της λάμπει.

.

Συνέχεια

“Εάν ασταμάτητα μετράς τις αμαρτίες του άλλου, οι δικές σου θα αυξάνονται…”

 

Λόγοι περί αυτοκυριαρχίας – Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

 

– Οι άνθρωποι, που δεν μπορούν να κυριαρχούν στην καρδιά τους, ακόμα λιγότερο μπορούν να κυριαρχούν στη γλώσσα τους.

– Οι άνθρωποι, που δεν μπορούν να βάλουν τάξη στην ζωή τους, ακόμα λιγότερο μπορούν να βάλουν τάξη στο κράτος.

– Οι άνθρωποι, που δεν μπορούν να δουν κόσμο μέσα τους, ακόμα λιγότερο μπορούν να δουν τον εαυτό τους στον κόσμο.

Συνέχεια

Ο Κύριος χάρισε τον Παράδεισο σ’ αυτόν που Του χάρισε τη ζωή, όταν ήταν Παιδί!-o εκ δεξιών ληστής…

Ο Δυσμάς και ο Γεστάς!-οι συσταυρωθέντες τω Ιησού ληστές

(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Ένα περιστατικό από τη ζωή του Χριστού ως θείου Βρέφους: όταν η αγία οικογένεια διέφυγε από το ξίφος του Ηρώδη και πορευόταν στην Αίγυπτο, εμφανίστηκαν καθ’ οδόν κάποιοι ληστές, με πρόθεση να κατακλέψουν τους οδοιπόρους. Ο δίκαιος Ιωσήφ οδηγούσε το γαϊδουράκι, πάνω στο οποίο ήταν φορτωμένα τα λίγα υπάρχοντά τους και

Η συνέχεια  ΕΔΩ

Τα Χριστούγεννα μιας μοναχικής γυναίκας

“Προσευχήσου κι εσύ, κόρη, να σου φανερωθεί ο ουράνιος Πατέρας με κάποιο τρόπο -και στον Θεό οι τρόποι είναι πολλοί- και θα ζήσεις θαύμα. Μην ετοιμάζεσαι για λύπη σε τούτη τη μεγάλη μέρα, αλλά να ετοιμάζεσαι για χαρά. Και ο Πανορατικός, ο Παντελεήμων, θα σε κάνει χαρούμενη”.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, επίσκοπος Αχρίδος

Τα Χριστούγεννα της Ιωάννας.

«Παραπονιέσαι για τη μοναξιά στη μέση μεγάλης πόλης. Τόσος λαός γύρω σου κοχλάζει σαν μυρμηγκοφωλιά, και εσύ και πάλι αισθάνεσαι σαν στην έρημο.

Στις μεγάλες γιορτές η κατάσταση είναι ανυπόφορη. Παντού πλημμυρίζει η χαρά, ενώ εσένα σε πιέζει η λύπη. Οι εορταστικές ημέρες των Χριστουγέννων και της Ανάστασης σου φαίνονται σαν κάποια άδεια δοχεία, τα οποία εσύ γεμίζεις με δάκρυα. Όταν αυτές οι άγιες γιορτές βρίσκονται μακριά πίσω ή μπροστά σου, αισθάνεσαι πιο ήρεμη. Αλλά όταν πλησιάσουν και έρθουν, η θλίψη και η ερημιά κυριεύουν την ψυχή σου.

Τί να σου κάνω; Θα σου διηγηθώ την ιστορία για τα Χριστούγεννα της Ιωάννας διότι ίσως σε ωφελήσει. Θα αφήσω όμως να σου διηγείται εκείνη όπως τα είχε διηγηθεί σε μένα.

 

Συνέχεια

«Χωρίς το Θεό η ανθρωπότητα θα οδηγηθεί στον παραλογισμό»

 

«Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου…,ίνα ευ σοι γέννηται και ίνα μακροχρόνιος γένη επί της γης» (Δεύτ. 5,16). Ο σημερινός άνθρωπος έχει ξεχάσει ποιος είναι ο προορισμός του και ενδιαφέρεται μόνο για το πως θα περάσει καλά, δίχως να νοιάζεται για τίποτε άλλο. Ξέχασε τις ρίζες του και τις βασικές αρχές των προγόνων του και γι’ αυτό οδηγηθήκαμε στα σημερινά πνευματικά αδιέξοδα.

.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, επισκόπου Αχρίδος 

~ Αδελφοί μου, γνωρίζετε την ιστορία για το παιδί που έχασε το δρόμο του;

Ένα παιδί κάποτε μέσα στο δάσος έχασε το δρόμο για το σπίτι του. Αρχίζει να κλαίει και να ψάχνει. Τι ψάχνει πάνω απ’ όλα το παιδί που χάθηκε;

Ο Χριστός μας θα απαντούσε: Ψάχνει τους γονείς του.

Η Ευρώπη θα έλεγε: Όχι, πρώτα απ’ όλα ψάχνει ψωμί.

 

Συνέχεια

Αργά βαδίζει ο Χριστός…

Για όσους προσμένουν με ανυπομονησία την βασιλεία του Χριστού

τα σκαλοπάτια που οδηγούν στον Ιερό Λόφο του Ζαλόγγου

 

Ο Χριστός βαδίζει αργά μέσα στην ιστορία.Αργά σαν το βαθύ ποτάμι που κάποιο παιδί θα το νόμιζε ακίνητο, αλλά που ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να του φτιάξει φράγμα. Αργά σαν το σιτάρι που το σπέρνεις το φθινόπωρο και το χειμώνα νομίζεις ότι είναι νεκρό. Ακόμα δεν ήρθε η άνοιξη για τον σπόρο του Χριστού.

Ο δρόμος Του είναι δύσκολος, γι΄αυτό βαδίζει αργά. Πορεύεται μέσα από λακκούβες αίματος μέσα από το σκοτάδι των αμαρτιών, και μέσα από τα αγκάθια των ληστών. Είναι στενός ο δρόμος Του και πολλοί οι πεσμένοι αμαρτωλοί βρίσκονται στον γκρεμό και στις δυο πλευρές του δρόμου Του. Εκείνος πρέπει να σκύβει στις δυο πλευρές, να τους σηκώνει και να τους τραβά πίσω Του και να περπατά προς τα εμπρός. Γι΄αυτό βαδίζει αργά.

Συνέχεια

Η ψυχή δεν ξέρει την κούραση

Φωτο:romston.com

 .
 “Δώσε μου ξεκούραση στο σώμα!
Σε τελική ανάλυση αυτό σημαίνει: δώσε μου ύπνο!
.
Δώσε μου ξεκούραση στην ψυχή!
Σε τελική ανάλυση σημαίνει: δώσε μου Θεό!
 .
Είναι γελοίο να σκεφτούμε καν ότι η ψυχή που δανείζει την ισχύ στο σώμα, μπορεί να κου­ραστεί τόσο γρήγορα, όπως το σώμα και ακόμα ότι πρέπει να ξεκουράζεται τόση πολλή ώρα σαν το σώμα.
 .
Τη νύχτα η ψυχή εργάζεται όπως και την ημέρα· τη νύχτα εκείνη συνοψίζει και αφομοιώ­νει το ημερήσιο μάθημά της. Και τη νύχτα η ψυχή αποφαίνεται τη φοβερή κρίση της επάνω στον άνθρωπο για την εκτελεσμένη εργασία.
 .

“Να είσαι ήρεμος σαν το βάθος της θάλασσας…”

sea 1

-ΛΟΓΟΙ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ-

 

~Ας κυματίζει η ζωή γύρω σου σαν φουρτουνιασμένη θάλασσα, εσύ να φροντίζεις να είσαι ήρεμος με την ψυχή σου σαν το βάθος της θάλασσας.

Ένας στρατηγός κοίταζε ψυχρά τον στρατό του στη μάχη, πώς πηγαίνουν την μια στιγμή μπροστά την άλλη πίσω. Όταν οι φοβισμένοι υπασπιστές του μετέφεραν την ολοκληρωτική ήττα, αυτός δεν άλλαξε καθόλου. «Πώς έτσι;» τον ρωτούσαν αργότερα. Και αυτός απάντησε:

«Όταν με γέννησε η μητέρα μου, εγώ δεν ήξερα ούτε για ήττα, ούτε για νίκη. Γιατί σαν ώριμος άνθρωπος δεν θα μπορούσα να έχω την ίδια στάση που είχα σαν βρέφος;».

Ή εκείνα τα παρόμοια λόγια του δίκαιου Ιώβ: «Γυμνός βγήκα από την κοιλία της μητέρας μου, γυμνός και θα επιστρέψω» (Ιώβ α΄,21).

Συνέχεια

“Λιγότερη στεναχώρια, περισσότερη πίστη”

στις δύσκολες μέρες που περνούμε, πού αλλού να στραφούμε για να λάβουμε δύναμη, πού αλλού να στηρίξουμε τις ελπίδες μας;….

Φεβουάριος 10

“Όσο λιγότερη πίστη έχουμε, τόσο περισσό­τερη είναι η στεναχώρια μας. Μιά από τίς σπου­δαιότερες ωφέλειες τής πίστης είναι η απελευθέ­ρωση του ανθρώπου από τίς πολλές στεναχώ­ριες.

Όσο τό παιδί γνωρίζει πώς υπάρχει ό πατέ­ρας, πού φροντίζει γιά τό σπίτι καί γιά δλες τίς δουλειές του σπιτιού, κάθε στεναχώρια του τε­λειώνει γρήγορα με τραγούδι. Μόλις όμως χαθεί αυτή η αίσθηση, σωπαίνει τό τραγούδι! Τότε τό παιδί
αισθάνεται ορφανό καί μόνο, περιτριγυρι­σμένο από στεναχώριες, αισθάνεται περιτριγυρι­σμένο από ένα σμήνος σφίγγες.

Όσο περισσότερο ο άνθρωπος προσπαθεί μό­νος του, με τίς δικές του δυνάμεις νά «ξεφορτώ­σει» τίς στεναχώριες του, τόσο περισσότερο μπερδεύεται στά δίχτυα τους.

Συνέχεια

” Είναι δυνατή η διαπαιδαγώγηση;…”

κυκλάμινα 8

από το βιβλίο: Αργά βαδίζει ο Χριστός, του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

.

“Είναι δυνατή ή διαπαιδαγώγηση; Κάποιοι ακόμα αναρωτιούνται!

Ή διαπαιδαγώγηση είναι ένα γεγονός σ’ αυτόν τόν κόσμο. Γιά ένα γεγονός δεν ρωτάς έάν είναι δυνατό, αλλά υπό ποιες συν­θήκες καί σε ποιο μέτρο είναι δυνατό. Πώς θά ήταν άδύνατη ή αγωγή των ανθρώπων, όταν ή εξημέρωση των ζώων είναι δυνατή; Καί ή εξημέ­ρωση τί άλλο είναι παρά μιά συγκεκριμένη βαθμί­δα αγωγής; Δώστε στό ζυθοποιό κριθάρι, εκείνος θά σάς τό επιστρέψει σέ μορφή μπίρας, δώστε στον εργοστασιάρχη ζαχαρότευτλο, εκείνος θά σάς τό φέρει σέ μορφή ζάχαρης. Αυτά φαίνονται σάν πιό μεγάλη μαγεία από τό νά χαλινώσω άγριο θηρίο καί νά παιδαγωγήσω ανάγωγο άνθρωπο. Καί εφόσον είναι δυνατή ή μεγαλύτερη μαγεία, πώς νά είναι αδύνατη η μικρότερη μαγεία;

 

Δέν υπάρχουν, εξάλλου, στην πολιτισμένη κοι­νωνία ανάγωγοι άνθρωποι,υπάρχουν μόνο άνθρω­ποι με καλή ή κακή αγωγή. Οι άνθρωποι μέ καλή αγωγή είναι εκείνοι πού πιστεύουν στη νίκη του καλού στον κόσμο καί οι όποιοι μάχονται καί,έάν υπάρχει ανάγκη, θυσιάζονται γι’ αυτή τή νίκη του

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Κυριακή του Παραλύτου: “ἄνθρωπον οὐκ ἔχω…”

(μέσα από ομιλία του αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, επισκόπου Αχρίδος)

1336049456_gm_cmfΟι συνθήκες της ζωής μας και η οργάνωση της κοινωνίας μας επιβεβαιώνουν τη φράση του λογοτέχνη: “ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών δεν ήταν τόσο κοντά όσο σήμερα, αλλά και ποτέ άλλοτε οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο μακρυά όσο σήμερα”. Αυτή η αίσθηση της τρομερής μοναξιάς του σημερινού ανθρώπου επιτείνεται στις δύσκολες ώρες του πόνου, της αρρώστιας και των ποικίλων δυσχερειών της ζωής.

Διαβάζοντας για τη θεραπεία του Παραλύτου της Βησθαιδά καλούμαστε να εμβαθύνουμε στο πρόβλημα της ανθρώπινης αρρώστιας, της οδύνης και της μοναξιάς, αλλά και της ανάγκης για κατανόηση και συμπαράσταση.

Συνέχεια