Το να είσαι γονέας είναι επάγγελμα;

Το παρακάτω άρθρο [1] θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε μερικά πράγματα. Ο συγγραφέας θέτει αρχικά την ερώτηση: Το να είμαστε γονείς είναι επάγγελμα; Ναι και όχι, απαντάει.
Συνήθως πιστεύουμε πως, για να μεγαλώσουμε τα παιδιά, δεν χρειάζεται ειδική μάθηση και πως λίγος κοινός νους αρκεί. Διαπιστώνουμε ωστόσο γύρω μας πως αυτός ο κοινός νους χρησιμοποιεί μεθόδους αντιφατικές. Κάποιος από τους γείτονές μας κρίνει πως πρέπει να δαμάζει τον γιο του και να του επιβάλλει σε όλα τη θέλησή του. Ένας άλλος απεναντίας βεβαιώνει πως με το να τον αφήνει –τον γιο δηλαδή– να τα βγάζει πέρα μόνος του, τον προετοιμάζει για τη ζωή. Μια μητέρα περιβάλλει  ασφυκτικά το παιδί της με μια τρυφερότητα ανησυχητική, χαρίζοντάς του απλόχερα τις περιποιήσεις της και τις συμβουλές της. Και όλοι απορούν ωστόσο, γιατί δεν φτάνουν τελικά στους σκοπούς τους.

 

Συνέχεια ΕΔΩ

Η Ανάσταση από μία άλλη σκοπιά

Η Ανάσταση από μία άλλη σκοπιά
π. Συμεών Κραγιοπούλου

Απόψε, απόδοση της εορτής της Αναστάσεως, είναι μια καλή ευκαιρία να δούμε το θέμα της Αναστάσεως του Κυρίου και από μια άλλη σκοπιά και να προσπαθήσουμε να πούμε αυτή την ώρα ο,τι ο Κύριος δώσει και ο,τι μας φωτίσει.

Όλα είναι δικά του. Η Εκκλησία είναι δική του, οι πιστοί είναι δικοί του, όλοι μας είμαστε δικοί του και οι εορτές είναι δικές του. Εκείνος δίνει τη Χάρι, εκείνος δίνει το φως, τον φωτισμό, εκείνος δίνει τη δύναμη, εκείνος αποκαλύπτει την αλήθειά του. Εκείνος κάνει τα πάντα, για να σωθούμε. Κάνει τα πάντα, για να μας κάνει πολίτες της ουρανίου βασιλείας του, αρχίζοντας βέβαια από δω, από τον κόσμο αυτό.

 

Συνέχεια

Γονείς και παιδιά στην καθημερινή ζωή

π. Συμεὼν Κραγιόπουλου

paidi proseyxh 01


Τὸ παιδί: μιὰ αὐτοτελὴς προσωπικότητα

Ἡ ζωὴ εἶναι ἕνα μυστήριο

Ἡ ζωὴ ποὺ ζοῦμε σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο, ἀλλὰ καὶ πολλὰ τῆς ζωῆς αὐτῆς εἶναι ἕνα μυστήριο. Μυστήριο εἶναι καὶ τὸ πῶς ἔρχεται ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν ἀνυπαρξία στὴν ὕπαρξη, πῶς κυοφορεῖται, πῶς ἔρχεται στὸν κόσμο καὶ πῶς ἀναπτύσσεται. Μυστήριο ἐπίσης εἶναι γιατί ἐνεργεῖ καὶ συμπεριφέρεται μὲ τὸν ἄλφα ἢ βῆτα τρόπο. Καὶ τελικά, μολονότι ἀκούει κανεὶς μερικὰ πράγ­ματα, εἴτε ἐδῶ, εἴτε κάπου ἀλλοῦ, μολονότι διαβάζει κάποια πράγματα καὶ κάτι προσπαθεῖ νὰ κάνει, προκειμένου νὰ βοηθήσει τοὺς συνανθρώπους του, ἔρχεται ὥρα ποὺ ἀναγκάζεται νὰ σηκώσει τὰ χέρια. Πόσοι γονεῖς, γιὰ παράδειγμα, ὄχι ἁπλῶς προσπάθησαν νὰ κάνουν κάτι μὲ τὰ παιδιά τους, ἀλλὰ ὄντως κουράστηκαν, κοπίασαν κυριολεκτικά, ἀγρύπνησαν, ἔκλαψαν, φρόντισαν μὲ κάθε τρόπο γιὰ τὴν ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν τους. Παρὰ ταῦτα, πολλὲς φορὲς ἴσως ἔφτασαν στὸ σημεῖο νὰ σηκώσουν τὰ χέρια λέγοντας: «Τέλος πάντων, τί συμβαίνει μὲ αὐτὸ τὸ παιδί; Γιατί πᾶνε ἔτσι τὰ πράγματα;». Θὰ πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι τὸ παιδί, ὄχι ἁπλῶς, ἀφοῦ γεννηθεῖ καὶ μεγαλώσει λίγο, ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὴ συμπεριφορὰ τῶν γονέων του, τῶν ἄλλων μελῶν τῆς οἰκογενείας καὶ τῶν δασκάλων του, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ὅταν κυοφορεῖται, καὶ τότε ἀκόμη, ὁ νέος ἄνθρωπος, καθὼς δημιουργεῖται, ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὴν ὅλη κατάσταση τῆς μητέρας του.Ὅμως ἀκόμη πιὸ βαθιὰ πάει τὸ πρᾶγμα: τὸ παιδὶ ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὴν ἄλφα ἢ βῆτα ζωὴ ποὺ ἔκανε αὐτὸς ὁ πατέρας ἢ αὐτὴ ἡ μητέρα, ὅταν ἦταν δέκα, δεκαπέντε, εἴκοσι ἐτῶν, πρὶν ἀκόμη δηλαδὴ παντρευτοῦν καὶ γεννήσουν παιδιά.

 

Συνέχεια

Το να είσαι γονέας είναι επάγγελμα;

Το παρακάτω άρθρο [1] θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε μερικά πράγματα. Ο συγγραφέας θέτει αρχικά την ερώτηση: Το να είμαστε γονείς είναι επάγγελμα; Ναι και όχι, απαντάει.Συνήθως πιστεύουμε πως, για να μεγαλώσουμε τα παιδιά, δεν χρειάζεται ειδική μάθηση και πως λίγος κοινός νους αρκεί. Διαπιστώνουμε ωστόσο γύρω μας πως αυτός ο κοινός νους χρησιμοποιεί μεθόδους αντιφατικές. Κάποιος από τους γείτονές μας κρίνει πως πρέπει να δαμάζει τον γιο του και να του επιβάλλει σε όλα τη θέλησή του. Ένας άλλος απεναντίας βεβαιώνει πως με το να τον αφήνει –τον γιο δηλαδή– να τα βγάζει πέρα μόνος του, τον προετοιμάζει για τη ζωή. Μια μητέρα περιβάλλει  ασφυκτικά το παιδί της με μια τρυφερότητα ανησυχητική, χαρίζοντάς του απλόχερα τις περιποιήσεις της και τις συμβουλές της. Και όλοι απορούν ωστόσο, γιατί δεν φτάνουν τελικά στους σκοπούς τους.

 

Συνέχεια

Νιώθεις τί σημαίνει ὅτι δέν σέ λυπήθηκε ὁ Θεός…

Τά παθήματα δρόμος πρός τή σωτηρία

sea1

“Δέν ἀμφιβάλλω καθόλου γι’ αὐτό πού θά πῶ τώρα. Ὑπάρχουν περιπτώσεις πού ὁ Θεός ἐπιτρέπει νά σοῦ ἔρθει κάτι, γιά τό ὁποῖο λές: «Θεέ μου, ἄς ἔρχονταν ὅλα, ἀλλά αὐτό νά ἔλειπε». Καί αὐτό μπορεῖ νά εἶναι ἕνα ἀτύχημα, μιά συμφορά, μιά ἀδικία, μιά καταστροφή.

Ἤ μπορεῖ νά εἶναι κάτι ἐντελῶς μέσα στήν ψυχή σου, πού κανένας δέν τό παίρνει εἴδηση, ἀλλά γιά σένα εἶναι τό χειρότερο πού θά μποροῦσε νά ὑπάρχει μέσα σου. Ὅπως εἶπα, φθάνει κανείς μέχρι τοῦ σημείου νά πεῖ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ: «ὅλα τά ἄλλα, Θεέ μου, κι ἄν ἔρχονταν, καλῶς τα νά ἔρχονταν, ἀλλά αὐτό νά μήν ἐρχόταν, Θεέ μου». Ὄχι ἁπλῶς λέει κανείς ὅτι εἶναι βαρύ, ἀλλά δέν θά ἤθελε κάν νά ἔρθει.

Συνέχεια