«Ρύπος της ψυχής είναι η ζήλεια και ο φθόνος»

Αγίου Δημητρίου τού Ροστώφ

Ρύπος της ψυχής είναι η ζήλεια, ο φθόνος, που γεννιέται από την υπερηφάνεια.

Μη ζηλεύεις, αδελφέ μου, κανέναν άνθρωπο για την ευτυχία του εδώ στη γη. Μη ζηλεύεις τον πλούσιο και τον ένδοξο. Μη ζητάς «θησαυρούς επί της γης, όπου στις και βρώσις αφανίζει, και όπου κλέπτεται διωρίσουν και κλέπτουσι» (Ματθαίος 6. 19). Να ζηλεύεις και να μιμείσαι τον εργάτη της αρετής, τον άνθρωπο του Θεού τον χαριτωμένο από το Άγιο Πνεύμα, τον πιο ένδοξο από τους ένδοξους και τον πιο πλούσιο από τους πλουσίους, που από ταμιεύει «θησαυρούς εν ουρανώ, όπου ούτε στις ούτε βρώσις αφανίζει, και όπου κλέφτες ου διωρίσουν ουδέ κλέπτουσιν» (Ματθαίος 6. 20).

 

Συνέχεια

“Όποιος θάβει τα δικά του χαρίσματα ζηλεύει τα χαρίσματα των άλλων…”

όταν ζηλεύουμε τα χαρίσματα των άλλων και θάβουμε στο χώμα τα δικά μας “τάλαντα”…όταν απλώς φθονούμε τα δώρα των άλλων και “αυτοθαβόμαστε”, χωρίς να προσπαθήσουμε να αναδείξουμε τα δικά μας δώρα του Θεού στη ζωή μας και παραβλέποντας τις υλικές και πνευματικές δωρεές Του…

Η παρακάτω διήγηση από τον γέροντα Παΐσιο:

-Γέροντα, πώς θα βοηθηθεί κάποιος που ζηλεύει να ξεπεράσει την ζήλεια;

-Αν γνωρίσει τα χαρίσματα με τα οποία τον έχει προικίσει  ο Θεός και τα αξιοποιήσει, τότε δεν θα ζηλεύει και η ζωή του θα είναι Παράδεισος. Πολλοί δεν βλέπουν τα δικά τους χαρίσματα, βλέπουν μόνο τα χαρίσματα των άλλων και τους πιάνει η ζήλεια. Θεωρούν τον εαυτό τους αδικημένο, μειωμένο, κι έτσι βασανίζονται και κάνουν την ζωή τους μαύρη. «Γιατί αυτός να έχει αυτά τα χαρίσματα και εγώ να μην τα έχω;», λένε. Μα εσύ έχεις άλλα χαρίσματα, αυτός άλλα.

Θυμάστε τον Κάιν και τον Άβελ; Δεν έψαχνε ο Κάιν να βρει τα δικά του χαρίσματα αλλά κοιτούσε τα χαρίσματα του Άβελ. Οπότε καλλιέργησε τον φθόνο προς τον αδελφό του και τελικά από τον φθόνο έφτασε στον φόνο. Και μπορεί αυτός να είχε περισσότερα χαρίσματα από τον Άβελ.

Συνέχεια

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: