“Περίμενε θλίψεις καί ὑπόμενέ τις μέ γενναιοψυχία…”

 

Στάρετς Σάββας ὁ Παρηγορητής

«Δέν πρέπει σέ ὁποιεσδήποτε περιπτώσεις καί περιστάσεις νά χάνετε τό θάρρος σας ἤ νά ἀπελπίζεσθε.

Ἡ ἀπελπισία φονεύει τήν ἐνέργεια πού χρειάζεται γιά νά λάβουμε στήν καρδιά μας τό Ἅγιο Πνεῦμα.

Ὁ ἀπελπισμένος χάνει τήν προσευχή καί νεκρώνεται γιά τόν πνευματικό ἀγώνα.

Νά ξέρετε ὅτι τή στιγμή τῆς ἀποθαρρύνσεως καί τῆς ἀπελπισίας δέ σᾶς ἀφήνει ὁ Κύριος, ἀλλά ἐσεῖς ἀφήνετε τόν Κύριο.

.

Συνέχεια

Η ελπίδα στο εφήμερο γεννήτρα της κατά κόσμον λύπης και φονεύτρα της κατά Θεόν χαράς


άρθρο του δασκάλου Σάββα Ηλιάδη

Επιστήμονες γιατροί, παιδαγωγοί, κοινωνιολόγοι,  ψυχολόγοι εργάζονται και παλεύουν, για να ανακουφίσουν τον άνθρωπο από την ψυχοφθόρα λύπη. Ποιητές  και  λογοτέχνες και άλλοι άνθρωποι της τέχνης επίσης,  ασχολούνται με το θέμα, προσπαθώντας να την προσεγγίσουν εικαστικά. Τη λύπη, που, όταν  θρονιάζει στα έγκατα της ψυχής, γίνεται κολαστήριο εργαλείο και την συγκλονίζει, την παραμορφώνει και καθιστά τον άνθρωπο «άλλον εαυτόν».

Όλοι προβληματίζονται και προβληματίζουν, αναρωτιούνται, επιρρίπτουν ευθύνες, προτείνουν λύσεις, καταριούνται την «τύχη», αλλά αυτή, παρόλο που μπορεί να κατασταλεί προσωρινά, παραμένει ανίκητη, συνεχίζοντας να παίζει το παιχνίδι της. Να φυτεύει στην ψυχή την απόγνωση και να την οδηγεί σε αδιέξοδα. Χωρίς να ξεχωρίζει πρόσωπα. Χωρίς να κάνει διακρίσεις. Όποιος κι αν είναι ο άνθρωπος, του χτυπάει την πόρτα της καρδιάς και την ροκανίζει με το σαράκι της. Πού να βρίσκεται άραγε το φάρμακο της θεραπείας της;

Συνέχεια

“Εάν ασταμάτητα μετράς τις αμαρτίες του άλλου, οι δικές σου θα αυξάνονται…”

 

Λόγοι περί αυτοκυριαρχίας – Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

 

– Οι άνθρωποι, που δεν μπορούν να κυριαρχούν στην καρδιά τους, ακόμα λιγότερο μπορούν να κυριαρχούν στη γλώσσα τους.

– Οι άνθρωποι, που δεν μπορούν να βάλουν τάξη στην ζωή τους, ακόμα λιγότερο μπορούν να βάλουν τάξη στο κράτος.

– Οι άνθρωποι, που δεν μπορούν να δουν κόσμο μέσα τους, ακόμα λιγότερο μπορούν να δουν τον εαυτό τους στον κόσμο.

Συνέχεια

Φώτης Κόντογλου: οἱ ἑλληνικές γιορτές καί τά ἁγνά ἔθιμά μας

“…αυτές τις αγιασμένες μέρες θα’πρεπε να σμίξουνε πιο κοντά οι άνθρωποι συναμεταξύ τους, «να περιπτυχθώσιν αλλήλους»…”

Τα Χριστούγεννα, τα Φώτα, η Πρωτοχρονιά, κι άλλες γιορτές, για πολλούς ανθρώπους δεν είναι καθόλου γιορτές και χαρούμενες μέρες, αλλά μέρες που φέρνουνε θλίψη και δοκιμασία. Δοκιμάζονται οι ψυχές εκείνων που δεν είναι σε θέση να χαρούνε, σε καιρό που οι άλλοι χαίρουνται.

Παρεκτός από τους ανθρώπους που είναι πικραμένοι από τις συμφορές της ζωής, τους χαροκαμένους, τους αρρώστους, οι περισσότερο, πικραμένοι, είναι εκείνοι που τους στενεύει η ανάγκη να γίνουνε τούτες τις χαρμόσυνες μέρες ζητιάνοι, διακονιαρέοι. Πολλοί απ’ αυτούς μπορεί να μη δίνουνε σημασία στη δική τους ευτυχία, μα γίνουνται ζητιάνοι για να δώσουνε τη χαρά στα παιδιά τους και στ’ άλλα πρόσωπα που κρέμουνται απ’ αυτούς. Οι τέτοιοι κρυφοκλαίνε από το παράπονό τους κι’ αυτοί είναι οι πιο μεγάλοι μάρτυρες, που καταπίνουνε την πίκρα τους μέρα νύχτα, σαν το πικροβότανο.

η συνέχεια ΕΔΩ

.

ζωγραφικός πίνακας Γεωργίου Κόρδη: “Τα Κάλαντα”

Τα Χριστούγεννα μιας μοναχικής γυναίκας

“Προσευχήσου κι εσύ, κόρη, να σου φανερωθεί ο ουράνιος Πατέρας με κάποιο τρόπο -και στον Θεό οι τρόποι είναι πολλοί- και θα ζήσεις θαύμα. Μην ετοιμάζεσαι για λύπη σε τούτη τη μεγάλη μέρα, αλλά να ετοιμάζεσαι για χαρά. Και ο Πανορατικός, ο Παντελεήμων, θα σε κάνει χαρούμενη”.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, επίσκοπος Αχρίδος

Τα Χριστούγεννα της Ιωάννας.

«Παραπονιέσαι για τη μοναξιά στη μέση μεγάλης πόλης. Τόσος λαός γύρω σου κοχλάζει σαν μυρμηγκοφωλιά, και εσύ και πάλι αισθάνεσαι σαν στην έρημο.

Στις μεγάλες γιορτές η κατάσταση είναι ανυπόφορη. Παντού πλημμυρίζει η χαρά, ενώ εσένα σε πιέζει η λύπη. Οι εορταστικές ημέρες των Χριστουγέννων και της Ανάστασης σου φαίνονται σαν κάποια άδεια δοχεία, τα οποία εσύ γεμίζεις με δάκρυα. Όταν αυτές οι άγιες γιορτές βρίσκονται μακριά πίσω ή μπροστά σου, αισθάνεσαι πιο ήρεμη. Αλλά όταν πλησιάσουν και έρθουν, η θλίψη και η ερημιά κυριεύουν την ψυχή σου.

Τί να σου κάνω; Θα σου διηγηθώ την ιστορία για τα Χριστούγεννα της Ιωάννας διότι ίσως σε ωφελήσει. Θα αφήσω όμως να σου διηγείται εκείνη όπως τα είχε διηγηθεί σε μένα.

 

Συνέχεια

Για την χαρά και την λύπη (λόγοι αγίου Παϊσίου)

image_1-7

“Το ταγκαλάκι θέλει να μας βλέπει λυπημένους”

 

-Γέροντα, γιατί πέφτω απότομα από την χαρά στην λύπη;

-Το απότομο πέρασμα από την χαρά στην λύπη τις πιο πολλές φορές είναι του πειρασμού. Το ταγκαλάκι (σ. διάβολος) με την κακία του πολεμάει πολύ τον άνθρωπο , ιδίως τον ευαίσθητο και χαρούμενο στην φύση του, που θέλει να ζήσει πνευματική ζωή. Αυτή είναι η δουλειά του: θέλει να μας βλέπει λυπημένους και να χαίρεται.

Γιατί όμως να αφήσουμε το ταγκαλάκι να κάνει την δουλειά του; Η χαρά δεν είναι καλύτερη από την λύπη; Η αγάπη δεν είναι καλύτερη από την κακία;

Συνέχεια

 

“Όλα γίνονται πιο εύκολα όταν αντιμετωπίζουμε την ζωή με χαμόγελο”.

“Με το χαμόγελο να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες”

φωτο από: http://www.curiositiesbydickens.com/tag/bird-formations/

…συμβουλές για την αντιμετώπιση των δυσκολιών της ζωής, από τον γέροντα Θαδδαίο

 

Κάποια μέρα μια κοπέλα με ψυχολογικά προβλήματα ήρθε στον πατέρα Θαδδαίο. Την συμβούλεψε με τα παρακάτω λόγια: “Να τραγουδάς, να ψάλλεις όταν δεν αισθάνεσαι καλά , γιατί η κακή δύναμη δεν το αντέχει αυτό καθόλου.”

Κάποτε μια γυναίκα είχε μεγάλα προβλήματα. Όταν οι γείτονες την έβλεπαν πόσο γλυκά χαμογελούσε, απορούσαν. Ο πατήρ Θαδδαίος της έμαθε να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής με χαμόγελο.

Συνέχεια

“Η θυσία της μάνας φέρνει χαρά!”

 

από τους λόγους του αγίου Παϊσίου:
 .

«Ζαλούρα είναι τα παιδιά», μου είπε μια γυναίκα τα πού τα είχε όλα. Βαριέται να έχη παιδιά! Όταν μια μάνα σκέφτεται έτσι, είναι ένα άχρηστο πράγμα, γιατί οι μανάδες κανονικά έχουν αγάπη.
Μπορεί μιά κοπέλα, πρίν κάνη οικογένεια, νά την ξυπνά ή μάνα της στις δέκα ή ώρα το πρωί.
Από την στιγμή όμως που θα γίνη μάνα καί θά εχη νά ταΐζη το παιδί της, νά το πλένη, νά το καθαρίζη, δεν κοιμάται ούτε την νύχτα, γιατί παίρνει μπρος ή μηχανή.

Συνέχεια

Για την χαρά και την λύπη (λόγοι γέροντος Παϊσίου)

image_1-7

“Το ταγκαλάκι θέλει να μας βλέπει λυπημένους”

-Γέροντα, γιατί πέφτω απότομα από την χαρά στην λύπη;

-Το απότομο πέρασμα από την χαρά στην λύπη τις πιο πολλές φορές είναι του πειρασμού. Το ταγκαλάκι (σ. διάβολος) με την κακία του πολεμάει πολύ τον άνθρωπο , ιδίως τον ευαίσθητο και χαρούμενο στην φύση του, που θέλει να ζήσει πνευματική ζωή. Αυτή είναι η δουλειά του: θέλει να μας βλέπει λυπημένους και να χαίρεται.

Γιατί όμως να αφήσουμε το ταγκαλάκι να κάνει την δουλειά του; Η χαρά δεν είναι καλύτερη από την λύπη; Η αγάπη δεν είναι καλύτερη από την κακία;

Συνέχεια

“Kαλό είναι στην ζωή μας να έχουμε δίπλα μας έναν άνθρωπο που να σκέφτεται το ίδιο με εμάς…”

αφιερωμένο…

filoi
Όταν νιώθουμε μεγάλο βάρος λόγω δύσκολων σκέψεων, αν έχουμε την δυνατότητα να εκμυστηρευτούμε τις σκέψεις μας σε ένα άτομο που σκέφτεται το ίδιο όπως και εμείς , τότε και αυτό είναι εξομολόγηση. Τότε έρχεται ο Κύριος και μας παρηγορεί διαμέσου αυτού του ανθρώπου που έχει σύμφωνη γνώμη με εμάς.

.
Εννοείται πως ο Κύριος μας παρηγορεί κάθε στιγμή, ακόμα και όταν είμαστε μόνο μας και δεν έχουμε κάποιο καλό Χριστιανό δίπλα μας. Επειδή όμως πολλές φορές είμαστε μπερδεμένοι και δεν μπορούμε να καταλάβουμε την παρουσία του Κυρίου, είναι καλό να έχουμε δίπλα μας έναν καλό Χριστιανό που να σκέφτεται όπως εμείς. Ο Κύριος είναι πράος και ήσυχος, η φωνή του δεν είναι θορυβώδης , αλλά ήσυχη και ταπεινή και εμείς, επειδή είμαστε ταραγμένοι, δεν μπορούμε να την ακούσουμε.

Συνέχεια

“Μην απελπίζεσαι! Ο Θεός ποτέ δεν θα σε αφήσει…!” (πολύτιμες,ελπιδοφόρες συμβουλές του αγ.Ιωάννου της Κροστάνδης)

201111244d

Δεν υπάρχει θλίψις ή στενοχώρια που να μην μπορεί να εξαφανίσει ο Κύριος και να μου δώσει από την δική Του χαρά.

*****

Μην απελπίζεσαι! Ο Θεός ποτέ δεν θα σε αφήσει και δεν θα παύσει για την πίστη και για τον ζήλο σου να σε παρηγορεί στην προσευχή και να σε δυναμώνει. Συνέχεια