Το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος της Κυριακής 1 Απριλίου 2018: των Βαΐων

Η ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 1 Ἀπριλίου 2018, τῶν Βαΐων (Ἰωάν. ιβ΄ 1-18)

Πρὸ ἓξ ἡμερῶν τοῦ πάσχα ἦλθεν ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς Βηθανίαν, ὅπου ἦν Λάζαρος ὁ τεθνηκώς, ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν. ἐποίησαν οὖν αὐτῷ δεῖπνον ἐκεῖ, καὶ ἡ Μάρθα διηκόνει· ὁ δὲ Λάζαρος εἷς ἦν τῶν ἀνακειμένων σὺν αὐτῷ. ἡ οὖν Μαρία, λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς πολυτίμου, ἤλειψε τοὺς πόδας τοῦ ᾿Ιησοῦ καὶ ἐξέμαξε ταῖς θριξὶν αὐτῆς τοὺς πόδας αὐτοῦ· ἡ δὲ οἰκία ἐπληρώθη ἐκ τῆς ὀσμῆς τοῦ μύρου. λέγει οὖν εἷς ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ᾿Ιούδας Σίμωνος ᾿Ισκαριώτης, ὁ μέλλων αὐτὸν παραδιδόναι· διατί τοῦτο τὸ μύρον οὐκ ἐπράθη τριακοσίων δηναρίων καὶ ἐδόθη πτωχοῖς; εἶπε δὲ τοῦτο οὐχ ὅτι περὶ τῶν πτωχῶν ἔμελεν αὐτῷ, ἀλλ’ ὅτι κλέπτης ἦν, καὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχε καὶ τὰ βαλλόμενα ἐβάσταζεν. εἶπεν οὖν ὁ ᾿Ιησοῦς· ἄφες αὐτήν, εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου τετήρηκεν αὐτό. τοὺς πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ᾿ ἑαυτῶν, ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε. ῎Εγνω οὖν ὄχλος πολὺς ἐκ τῶν ᾿Ιουδαίων ὅτι ἐκεῖ ἐστι, καὶ ἦλθον οὐ διὰ τὸν ᾿Ιησοῦν μόνον, ἀλλ’ ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἴδωσιν ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν. ἐβουλεύσαντο δὲ οἱ ἀρχιερεῖς ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἀποκτείνωσιν, ὅτι πολλοὶ δι᾿ αὐτὸν ὑπῆγον τῶν ᾿Ιουδαίων καὶ ἐπίστευον εἰς τὸν ᾿Ιησοῦν. Τῇ ἐπαύριον ὄχλος πολὺς ὁ ἐλθὼν εἰς τὴν ἑορτήν, ἀκούσαντες ὅτι ἔρχεται ᾿Ιησοῦς εἰς ῾Ιεροσόλυμα, ἔλαβον τὰ βαΐα τῶν φοινίκων καὶ ἐξῆλθον εἰς ὑπάντησιν αὐτῷ, καὶ ἔκραζον· ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, βασιλεὺς τοῦ ᾿Ισραήλ. εὑρὼν δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ὀνάριον ἐκάθισεν ἐπ᾿ αὐτό, καθώς ἐστι γεγραμμένον· μὴ φοβοῦ, θύγατερ Σιών· ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεται καθήμενος ἐπὶ πῶλον ὄνου. Ταῦτα δὲ οὐκ ἔγνωσαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ τὸ πρῶτον, ἀλλ᾿ ὅτε ἐδοξάσθη ὁ ᾿Ιησοῦς, τότε ἐμνήσθησαν ὅτι ταῦτα ἦν ἐπ’ αὐτῷ γεγραμμένα, καὶ ταῦτα ἐποίησαν αὐτῷ. ᾿Εμαρτύρει οὖν ὁ ὄχλος ὁ ὢν μετ᾿ αὐτοῦ ὅτε τὸν Λάζαρον ἐφώνησεν ἐκ τοῦ μνημείου καὶ ἤγειρεν αὐτὸν ἐκ νεκρῶν. διὰ τοῦτο καὶ ὑπήντησεν αὐτῷ ὁ ὄχλος, ὅτι ἤκουσαν τοῦτο αὐτὸν πεποιηκέναι τὸ σημεῖον.

 

1. ΚΛΑΔΟΙ ΒΑΪΩΝ

Ὁ Κύριος πορεύεται πρὸς τὴν Ἱερουσα-λήμ, πρὸς τὸ ἑκούσιο πάθος του. Καὶ ἕξι ἡμέρες πρὶν ἀπὸ τὸ Πάσχα φθάνει στὴ Βηθανία. Ἐκεῖ οἱ ἀδελφὲς τοῦ Λαζάρου ἀπὸ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸν Κύριο γιὰ τὴν ἀνάστασι τοῦ ἀδελφοῦ τους Τοῦ παραθέτουν δεῖπνο, ὅπου ἡ ἀδελφὴ τοῦ Λαζάρου Μαρία ἄλειψε μὲ μύρο τὰ πόδια τοῦ Κυρίου.

Τὴν ἄλλη ἡμέρα ὁ Κύριος εἰσέρχεται στὴν Ἁγία Πόλι. Ἡ εἴδησι τῆς παρουσίας του στὴ Βηθανία εἶχε ἤδη κυκλοφορήσει ἀστραπιαῖα σ’ ὅλη τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἀμέτρητα πλήθη λαοῦ τρέχουν μὲ ἐνθουσιασμὸ νὰ Τὸν ὑποδεχθοῦν κρατῶντας στὰ χέρια τους κλαδιὰ φοινίκων, ποὺ ἦταν σύμβολα νίκης. Ὁ τρόπος ὑποδοχῆς ἦταν ἐντυπωσιακός, θερμὸς καὶ ἐνθουσιώδης. Τὸν ὑποδέχθηκαν ὡς τὸν Μεσσία ποὺ ἐπὶ αἰῶνες περίμεναν οἱ πρόγονοί τους κι αὐτοί. Ἔδειχναν μὲ τοὺς κλάδους τῶν βαΐων ὅτι δὲν τιμοῦσαν ἁπλῶς ἕναν προφήτη, ἀλλὰ ἀπέδιδαν τιμὲς στὸν Νικητὴ καὶ Μεσσία. Σὲ ποιὰ νίκη ὅμως ἀναφέρονταν οἱ πανηγυρισμοί; Στὴν νίκη τοῦ Κυρίου ἐπὶ τοῦ θανάτου στὴν πε-ρίπτωσι τῆς ἀναστάσεως τοῦ Λαζάρου. Ἐξαιτίας αὐτῆς ἐντυπωσιάσθηκαν καὶ βγῆκαν μὲ ἐνθουσιασμὸ νὰ ὑποδεχθοῦν τὸν Χριστὸ ὑμνῶντας Τον ὡς νικητὴ τοῦ θανάτου. Καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουν ὑμνοῦσαν τὴν νίκη τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τοῦ θανάτου ὄχι μόνο τοῦ Λαζάρου ἀλλὰ καὶ ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος.

Ζητωκραύγαζαν Ἐκεῖνον ποὺ θὰ ἐχάριζε τὴν νίκη ἐπὶ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ διαβόλου· ἀλλὰ καὶ τὴν νίκη τοῦ κάθε πιστοῦ. Κάτι ἀνάλογο βλέπουμε καὶ στὴν «Ἀποκάλυψι». Ὁ ἅγιος Ἰωάννης εἶδε ἕνα ὅραμα ἀντίστοιχου θριαμβευτικοῦ πανηγυρισμοῦ, ὄχι βέβαια στὴν ἐπίγεια Ἱερουσαλὴμ ἀλλὰ στὴν ἐπουράνια. Ἐκεῖ νέφη μαρτύρων κρατοῦν στὰ χέρια τους βαΐα ὡς ἔμβλημα τῆς νίκης τους κατὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ διαβόλου.

Τὰ πλήθη τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων ἦταν μιὰ ἀμυδρὰ προεικόνισι τῆς ἔνδοξης ἐκείνης συνοδείας τῆς «Ἀποκαλύψεως» «ἐνώπιον τοῦ θρόνου καὶ ἐνώπιον τοῦ ἀρνίου» (Ἀποκ. ζ΄ 9). Ἐδῶ τὰ πλήθη τῆς Ἱερουσαλὴμ δὲν ἦταν ἐνώπιον τοῦ θρόνου, ἦταν ὅμως ἐνώπιον τοῦ Ἀρνίου, τὸ Ὁποῖο πορευόταν γιὰ νὰ θυσιασθῇ καὶ νὰ γίνῃ ἡ ἀπαρχὴ ὅλων τῶν πιστῶν ποὺ θὰ νικήσουν τὴν ἁμαρτία καὶ θὰ πανηγυρίζουν ἐνδόξως στὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ. Μιὰ τέτοια δόξα περιμένει τὸν κάθε νικητή, περιμένει κι ἐμᾶς.

 

2. ΟΙ ΕΠΕΥΦΗΜΙΕΣ

Οἱ ἐπευφημίες τοῦ πλήθους «εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου» ἦταν τμῆμα τοῦ 117ου μεσσιακοῦ Ψαλμοῦ (στίχ. 26). Κάθε Ἰσραηλίτης ἐγνώριζε ἀπ’ ἔξω τοὺς στίχους τοῦ Ψαλμοῦ αὐτοῦ, διότι τοὺς ἔψαλλαν κατὰ τὶς λιτανεῖες τῶν μεγάλων ἑορτῶν. Ἦταν μιὰ ἐπίκλησις τῶν Ἰουδαίων πρὸς τὸν Θεὸ γιὰ τὴν ἔλευσι τοῦ Μεσσία. Ὁ συγκεκριμένος στίχος φανερώνει ὅτι ὁ Μεσσίας θὰ ἦτο ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ. Καὶ μάλιστα οἱ Ἰσραηλῖτες προσέθεσαν τὴν φράσι «ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ», δείχνοντας ὅτι περίμεναν τὸν Μεσσία ὡς ἐπίγειο ἔν-δοξο καὶ νικητὴ βασιλέα. Νόμιζαν ὅτι Αὐτὸς θὰ ἐγκαθίδρυε μιὰ ἐπίγεια βασιλεία καὶ θὰ τοὺς ἀπελευθέρωνε ἀπὸ τὴν δουλεία τῶν Ρωμαίων. Καὶ στὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου χαιρετοῦσαν καὶ ἐπευφημοῦσαν τὸν ἀπὸ τὸν Θεὸ ἀποσταλέντα Μεσσία· Αὐτὸν ποὺ θὰ εἶχε ἀδιαμφισβήτητη βασιλικὴ ἰδιότητα καὶ κυριαρχία.

Ὅμως ὁ Κύριος θὰ διακηρύξῃ ὅτι ἡ βασιλεία του εἶναι διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὴν ποὺ περίμεναν τὰ πλήθη. Ὁ Χριστὸς γνωρίζει ὅτι εἶναι ὁ βασιλεὺς τῆς Σιών, τοῦ ὄρους δηλαδὴ τῆς Ἱερουσαλήμ, τὸ ὁποῖο ὅλοι θεωροῦσαν ὡς πρωτεύουσα τοῦ Μεσσία. Ὅμως πορεύεται πρὸς τὴν ἐπίγεια Σιὼν γιὰ νὰ δείξῃ ὅτι εἶναι ὁ βασιλεὺς ὄχι μόνο τῆς ἐπίγειας ἀλλὰ καὶ τῆς ἐπουράνιας Σιών. Ὁ βασιλεὺς τοῦ Οὐρανοῦ εἰσέρχεται στὴν ἐπίγεια Ἱερουσαλὴμ τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων, γιὰ νὰ ἀποχωρήσῃ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἡμέρα τῆς Ἀναλήψεώς του καὶ νὰ εἰσέλθῃ πλέον στὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ, στὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἐκείνη εἶναι ἡ πραγματικὴ θριαμβευτική του εἴσοδος, ἡ εἴσοδός του στοὺς Οὐρανούς, ὅπου Τὸν ὑποδέχονται ἀμέτρητες στρατιὲς τῶν Ἀγγέλων ὡς τὸν μόνο πραγματικὸ Βα-σιλέα, τὸν «βασιλέα τῶν βασιλευόντων καὶ κύριον τῶν κυριευόντων» (Α΄ Τιμ. Ϛ΄ 15). Σὲ μία βασιλεία πνευματική, αἰώνια. Ὁ Κύριος λοιπὸν κατὰ τὴν εἴσοδό του στὴν Σιὼν πίσω ἀπὸ τὴν πτωχεία του καὶ τὴν ταπείνωσί του ἀποκαλύπτει σὲ ὅλους μας ὅτι δὲν εἶναι μόνον Αὐτὸς ποὺ ἐπιβαίνει «ἐπὶ πῶλον ὄνου» ἀλλὰ καὶ «ὁ ἐπιβαίνων ἐπὶ τὸν οὐρανόν… ὁ μεγαλοπρεπὴς τοῦ στερεώματος» (Δευτ. λγ΄ 26). Ἐκεῖ καλεῖ καὶ ὅλους μας, γιὰ νὰ μᾶς κάνῃ συμ-βασιλεῖς του. Μᾶς περιμένει.

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩN

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 1 Ἀπριλίου 2018, τῶν Βαΐων (Φιλιπ. δ΄ 4-9)

Ἀδελφοί, χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· πάλιν ἐρῶ, χαίρετε. τὸ ἐπιεικὲς ὑμῶν γνωσθήτω πᾶσιν ἀνθρώποις. ὁ Κύριος ἐγγύς. μηδὲν μεριμνᾶτε, ἀλλ᾿ ἐν παντὶ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει μετὰ εὐχαριστίας τὰ αἰτήματα ὑμῶν γνωριζέσθω πρὸς τὸν Θεόν. καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ. Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί, ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα, εἴ τις ἀρετὴ καὶ εἴ τις ἔπαινος, ταῦτα λογίζεσθε· ἃ καὶ ἐμάθετε καὶ παρελάβετε καὶ ἠκούσατε καὶ εἴδετε ἐν ἐμοί, ταῦτα πράσσετε· καὶ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης ἔσται μεθ᾿ ὑμῶν.

 

1. ΕΝ ΚΥΡΙῼ ΧΑΡΑ

Ἡ Κυριακὴ τῶν Βαΐων εἶναι μία μέρα μοναδικὴ μέσα στὴν περίοδο τοῦ ἱεροῦ Τριωδίου. Εἶναι ἕνας σταθμὸς χαρᾶς καὶ πανηγύρεως ἀνάμεσα στὴν κατανυκτικὴ περίοδο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καὶ στὴν πένθιμη Μεγάλη Ἑβδομάδα τῶν ἁγίων Παθῶν τοῦ Κυρίου μας. Τὴν ἡμέρα αὐτὴ κυριαρχεῖ ὁ τόνος τῆς νίκης. Διότι ἡ θριαμβευτικὴ εἴσοδος τοῦ Κυρίου μας στὰ Ἱεροσόλυμα προμηνύει τὴν λαμπροφόρο Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου καὶ τὴν μεγαλειώδη εἴσοδό του μὲ τὴν Ἀνάληψί του στὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ, τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Γι’ αὐτὸ καὶ σ’ ὅλο τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τὸ ὁποῖο ἔχει ἐπιλεγῆ γιὰ τὴν ἡμέρα αὐτὴ κυριαρχεῖ ἡ χαρά. Μᾶς λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· πάλιν ἐρῶ, χαίρετε». Ὅλοι οἱ πιστοὶ νὰ χαίρεσθε πάντοτε, κάθε στιγμὴ καὶ ὥρα, εὐχάριστη ἢ δυσάρεστη, χαρούμενη ἢ θλιβερή. Πῶς ὅμως εἶναι δυνατὸν οἱ πιστοὶ νὰ χαιρώμαστε πάντοτε, ἀκόμη καὶ σὲ στιγμὲς πειρασμῶν καὶ παθῶν, θλίψεων καὶ δοκιμασιῶν; Ἡ ἀπάντησι βρίσκεται στὸ ἴδιο τὸ ἱερὸ κείμενο. Ἡ χαρὰ αὐτὴ δὲν εἶναι κοσμικὴ χαρά, δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα ἐξωτερικῶν συνθηκῶν, ἀλλὰ πηγάζει ἀπὸ τὸν Χορηγὸ τῆς χαρᾶς, τὸν Κύριο Ἰησοῦ, καὶ σ’ Αὐτὸν καταλήγει.

Διότι ἡ κυρία αἰτία ποὺ στερεῖ τὴν χαρὰ καὶ τὴν εἰρήνη ἀπὸ τὴν ψυχή μας, δὲν εἶναι οἱ θλίψεις καὶ τὰ βάσανα, οἱ ἀρρώ-στιες καὶ τὰ προβλήματα, ἀλλὰ οἱ ἐνοχὲς τῆς ἁμαρτίας· τὸ ἀβάστακτο αὐτὸ βάρος ποὺ καταπιέζει τὴν συνείδησί μας καὶ μᾶς στερεῖ κάθε χαρὰ καὶ εὐτυχία, μᾶς κάνει μελαγχολικούς, ἄρρωστους, δυστυχισμένους. Ἀπὸ αὐτὴ τὴν φοβερὴ κατάστασι μόνον ὁ Χριστὸς μπορεῖ νὰ μᾶς λυτρώσῃ. Διότι μὲ τὴν σταυρική του θυσία «ὁ ὑπὲρ ἡμῶν παθὼν καὶ σταυρωθεὶς» Κύριος ἐσήκωσε ἐπάνω του τὶς δικές μας ἁμαρτίες. Τώρα πλέον ὅταν προσερχώ-μαστε μὲ μετάνοια στὸ Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως, ἐξαφανίζει ἀπὸ ἐπάνω μας κάθε ἐνοχή, κάθε τύψι, κάθε θλῖψι καὶ ταραχή. Μποροῦμε νὰ περιγράψουμε τὴν χαρὰ ποὺ νιώθουμε μετὰ ἀπὸ μιὰ εἰλικρινῆ ἐξομολόγησι; Αἰσθανόμαστε ὅτι ὁ Χριστὸς μᾶς προσφέρει ἐκείνη τὴν ὥρα τὴν δική του ἀληθινὴ χαρὰ «ἐν ἡμῖν πεπληρωμένην» (Ἰω. ις΄ 24). Μιὰ χαρὰ ποὺ ἔχει διάρκεια, ἔχει βάθος.

Γι’ αὐτό, ἀκόμη κι ἂν ἔλθουν στὴ ζωή μας στενοχώριες, πίκρες, ἀρρώστιες, πειρασμοί, δὲν χάνουμε τὴν χαρά μας, δὲν χάνουμε τὴν εἰρήνη μας, δὲν ταρασσόμαστε, διότι ὅλα αὐτὰ τὰ προβλήματα τὰ σηκώνουμε μὲ εἰρηνικὴ συνείδησι, ἀπαλλαγμένοι ἀπὸ τὸ πλέον οὐσιαστικὸ πρόβλημα, τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας.

 

2. ΧΩΡΙΣ ΜΕΡΙΜΝΕΣ

Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος στὴ συνέχεια μᾶς καλεῖ νὰ προσέξουμε πολὺ μία βασικὴ αἰτία ποὺ περιορίζει τὴν χαρά μας αὐτή. Τὶς μέριμνες τῆς ζωῆς. Μᾶς καλεῖ νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὰ καθημερινά μας προβλήματα χωρὶς ἀρρωστημένη φροντίδα, ἄγχος καὶ ἀναστάτωσι. Ἀλλὰ νὰ ἐμπιστευώμαστε τὴν ζωή μας στὴν ἀγάπη καὶ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὥστε ἡ σκέψι μας καὶ ἡ καρδιά μας νὰ εἶναι ἐλεύθερες ἀπὸ κάθε ἀγωνία καὶ ἀνησυχία γιὰ τὸ αὔριο καὶ τὶς ἀνάγκες ποὺ θὰ μᾶς παρουσιάσῃ. Ἔτσι θὰ ἔχουμε ἀδιατάρακτη τὴν γαλήνη τῶν καρδιῶν μας.

Πιὸ πρακτικὰ ὁ μέγας Ἀπόστολος μᾶς δείχνει καὶ τὸν τρόπο γιὰ νὰ διώξουμε τὸ ἄγχος ἀπὸ τὴν ζωή μας. Μᾶς λέγει ὅτι τὸ καλύτερο ἀγχολυτικὸ φάρμακο εἶναι ἡ προσευχή. Καὶ μᾶς καλεῖ νὰ καταφεύγουμε στὴν προσευχὴ μὲ πίστι καὶ ἐλπίδα. Ἐκεῖ νὰ λέμε στὸν Κύριό μας ὅλα ὅσα μᾶς ἀπασχολοῦν, καὶ τὰ μικρὰ καὶ τὰ μεγάλα, καὶ τὰ καθημερινὰ καὶ τὰ αἰώνια. Κάθε τι ποὺ ἀφορᾷ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή μας: τὶς συνθῆκες τῆς ζωῆς μας, τὴν οἰκογένειά μας, τοὺς συγγενεῖς καὶ φίλους μας, τοὺς φόβους μας καὶ τὶς προσδοκίες μας, τὶς θλίψεις καὶ τὶς χαρές μας. Ὁ Θεὸς βέβαια γνωρίζει τὰ αἰτήματά μας καλύτερα ἀπ’ ὅσο τὰ γνωρίζουμε ἐμεῖς. Ὅμως ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ τὰ ἀναφέρουμε ὅλα στὸν Θεό, σὰν νὰ μὴ τὰ γνωρίζῃ. Ὄχι μόνο γιὰ νὰ αἰσθανώμαστε τὴν ἄμεση ἐξάρτησί μας ἀπὸ Αὐτὸν καὶ νὰ τρέχουμε σὰν μικρὰ παιδιὰ στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ Πατέρα μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ξεκουράζεται ἡ ψυχή μας καὶ νὰ ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὸ ἄγχος τῶν δοκιμασιῶν μας. Διότι μέσα στὴν ἱερὴ ὥρα τῆς προσευχῆς θὰ αἰσθανθοῦμε ἀνεξάντλητη παρηγορία. Κάθε φορὰ ποὺ θὰ ὑψώνουμε τὴν σκέψι μας στὸν Θεὸ καὶ θὰ γονατίζουμε σὲ προσευχὴ καὶ θὰ λέμε στὸν Θεὸ Πατέρα μας τὸν πόνο καὶ τὶς δυσκολίες μας, θὰ αἰσθανώμαστε ἀφάνταστη γαλήνη καὶ εἰρήνη ψυχῆς. Αὐτὴ ἡ προσευχή μας στὸν Χορηγὸ τῆς χαρᾶς θὰ μᾶς ἠρεμῇ καὶ θὰ μᾶς γαληνεύῃ ἀκόμη καὶ στὶς πιὸ θλιβερὲς ἡμέρες τῆς ζωῆς μας. Καὶ θὰ ὁμολογοῦμε κι ἐμεῖς μαζὶ μὲ τὸν Ψαλμωδό: «Μέσα στὶς πολλές μου θλίψεις, παρηγόρησες, Θεέ μου, τὴν καρδιά μου καὶ γέμισες χαρὰ τὴν ψυχή μου».

Ἰδιαιτέρως δὲ τὶς ἅγιες ἡμέρες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, ἂς γονατίσουμε μπροστὰ στὸν ἐσταυρωμένο Κύριο κι ἂς Τὸν παρακαλέσουμε νὰ ἁπαλύνῃ τοὺς πόνους καὶ τὶς θλίψεις μας, νὰ διώχνῃ τὶς ἀγωνίες μας, νὰ μᾶς δίνῃ ὑπομονὴ στὶς δοκιμασίες μας καὶ νὰ μᾶς χαρίσῃ τὴν χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως μόνιμη στὶς ψυχές μας.

 

πηγή: ο Σωτήρ

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...